Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006
Λέγε με ψυχή (σου)

--- Μα... για το σώμα που έχεις,
δεν είναι μεγάλα τα φτερά σου;

ρώτησε το μυρμήγκι την πεταλούδα.

--- Είναι. Όμως με λένε και ψυχή
και
δεν ξέρεις τι βάρος έχει αυτό...





( Μάνος Χατζιδάκις - Reflections - Raining Pleasure-
The Three Answers)

( Όταν χαράζει
Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Γιάννης Αγγελάκας,
για χάρη της Κερασιάς)


 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 12:10 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


37 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 12:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Συμπληρωματικά:

    Σύμβολο ψυχής η πεταλούδα στους παραδοσιακούς πολιτισμούς. Η μεταμόρφωσή της από γήινη κάμπια, σε ουράνιο φτερωτό πλάσμα υποδηλώνει αναγέννηση.

    Οι πρόγονοί μας απεικόνιζαν την Ψυχή των νεκρών σαν μικρά φτερωτά όντα, ως πτηνά, νυκτερίδες, χρυσαλλίδες, τις λεγόμενες "ψυχές".

    Από την Μινωική Κρήτη σε σφραγιδόλιθο βλέπουμε την πεταλούδα με απλωμένα φτερά, που έχουν σχήμα ματιού και συμπληρώνονται κάτω από τρείς ομόρροπες καμπύλες γραμμές.

    Ο Evans μάλιστα, αναφέρει την συμβολική σημασία της παράστασης της πεταλούδας, όπως και της χρυσαλλίδας, για την Αθανασία της Ψυχής. Πιστεύει ακόμη ότι οι σφραγίδες με πεταλούδες κατέχουν μαγική δύναμη, προφυλάσσοντας από τα πνεύματα.

    (Πηγή: www.nea-acropoli.gr )

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 12:45:00 μ.μ., Blogger candyblue

    κι όμως, ξέρω..

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 1:38:00 μ.μ., Blogger OldSkipper

    Μα...η ψυχη δεν εχει βαρος.

    Η μηπως εχει;
    Την νιωθω πολλες φορες να εχει εκταση - να αγκαλιαζει τον οριζοντα. Αλλα βαρος;;;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 1:58:00 μ.μ., Blogger oistros

    Και την κρητική παροιμία για το αντίστροφο την ξέρεις: Σαν οργιστεί ο Θεός του μελλίτακα (μυρμήγκι) του δίνει φτερά. Άσχετο αλλά .. σχετικό αν το καλοσκεφτείς.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 2:13:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Candyblue,
    η γνώση να μοιράζεται.
    Κι άλλοι απ' τα ίδια. Τον σάκκο μας ν' αφήσουμε στη γωνιά. Να πάρουμε αναπνοή.
    Με τις φτερούγες στο κάτω-κάτω, πετάμε.



    Oldskipper,
    ανοιχτούς ορίζοντες γυρεύει η ψυχή, δεν αντιλέγω.
    Είναι όμως ώρες-ώρες που την νιώθεις χρεωμένη να σέρνει βουνά. Ν' αγκομαχά, να ιδρώνει και να γυρεύει αναπνοή.
    Χμ! Να'ναι αυτά που της φορτώνουμε;


    Οίστρε μου,
    πολύ εύστοχο!
    Αμ, τ' άλλο;
    Το μονοπάτι τση ζωής
    σ' ένα γκρεμνό τελειώνει
    κι απού 'χει στη ψυχή φτερά,
    τ' ανοίγει και γλυτώνει
    !

    (Σε... όποια κατηγορία εντόμων και λοιπών ζωϋφίων κι αν ανήκει)!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 2:28:00 μ.μ., Blogger Εαρινή Συμφωνία

    Είναι, μα με λένε και ψυχή και θέλω να πετάω ψηλά και μακριά...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 3:01:00 μ.μ., Blogger Ergotelina

  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 3:12:00 μ.μ., Blogger onlysand

    Mεγάλωσε να με χωράς,
    ψυχή ανεμοδαρμένη -
    θ’ αφήνω το στημόνι σου
    να μου τρυπάει τα σπλάχνα
    στο δώμα σου αν ανέβω.
    Aπ’ την πικρή σου λησμονιά
    το σώμα μου παλεύω.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 3:18:00 μ.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    (χαμογελάκι)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 4:13:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Γι'αυτό και από μικρά μάς μάθαινε η γιαγιά να μη τις σκοτώνουμε τις πεταλούδες, μόνο να τις βοηθάμε να βγουν απ'το παράθυρο.
    Πολλή ομορφιά σήμερα Καπετάνισσα, και την είχα ανάγκη. Να΄σαι καλά:)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 4:28:00 μ.μ., Blogger Jason

    Πολύ όμορφο...
    Δεν το είχα προσέξει ποτέ.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 4:39:00 μ.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Ομορφιά, Καπετάνισσα, μάς χαρίζεις ομορφιά...

    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 5:28:00 μ.μ., Blogger kerasia

    «Όταν χαράζει
    o πρώτος στεναγμός
    βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη
    σαν πεταλούδα
    στην κάμαρη πετά
    ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει

    Αν είσαι μόνος
    αν είσ' αδύναμος
    η χαραυγή θα σε ξεκάνει
    Έχει το μύρο
    έχει τη σιγαλιά
    έχει τον ήλιο τον αλάνη…»

    Αυτό θυμήθηκα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 5:36:00 μ.μ., Blogger scalidi

    υπέροχη, όπως πάντα και οπτικά και μουσικά και με τις λέξεις...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 6:25:00 μ.μ., Blogger InvertedLightBlue

    Καλησπέρα Καπετάνισσα! Πιο πλουμιστά όμως τα φτερά από την ίδια την ψυχή;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 9:19:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Τι ωραιότης!
    Μαγνητίζεις τα μάτια και τις ψυχές μας...
    Έτσι συναντιόμαστε όλοι μ α ζ ί, σ' εσένα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 9:36:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Εαρινή συμφωνία!
    Μελωδία και μέθη γιασεμιού η παρουσία σου!
    Ω, ναι!
    Ακριβώς όπως το λες!


    Εργοτελίνα!
    Είσαι απίθανη! Σκανδαλιάρα και γεμάτη χαρά!
    Σωστά... Τι να πει και το δόλιο μυρμηγκάκι που σέρνει όλη την εργατιά από γεννέσεως κόσμου!



    Only sand!
    Μήπως φεγγοβόλησε τριγύρω ο τόπος;
    Τι λόγια είναι τούτα;
    Τούτο το πάλεμα με τα θεριά, τους "δικούς μας" γίγαντες που όλο κλέβουνε και κλέβουνε κομματάκια της ψυχής μας, θα το κάνουμε μια ζωή, ε;



    Καλόλυκε, είσαι καλά;
    Ανοίγω φτερά, εεε... αγκαλιά ήθελα να πω!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 9:36:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Εγώ, σε λέω ψυχή μου
    και είσαι

    γιατί είσαι ψυχή απ την ψυχή μου

    Ετσι, απλά

    Φιλιά στην ψυχή σου
    και αέρα δροσερό
    από το βόρειο Αιγαίο

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 9:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Citronella,
    πάνω σου η ομορφιά να γίνει ντύμα.
    Ψυχής.
    Να γίνει και νανούρισμα να σου τη γαληνεύει.
    Αχ, οι γιαγιάδες οι λατρεμένες, πως μας τα λέγανε με τρόπους μαγικούς;


    Jason...
    Και να δεις που τα πολύ όμορφα πράγματα είναι φορές που δεν τα προσέχουμε... Κι όμως συμβαίνει.
    Αρκεί όμως μια χαραμάδα, ε;
    Ένα κρυφοκοίταγμα εκεί, στην απέναντι όχθη...


    Βολκώφ,
    αυτό που κουβαλά ο καθένας βλέπει...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 10:03:00 μ.μ., Blogger elpida

    Πολύ μ΄άρεσε καπετάνισσα! Δεν το ήξερα. Σ΄ευχαριστώ! Ξέρω καλά όμως ότι οι πεταλούδες κουβαλούν ψυχές...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 10:03:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κερασιά,
    σε ίδιους δρόμους βαδίζουμε θαρρώ!
    Κι η δική μου σκέψη πήγε μέχρι το αγαπημένο τραγούδι.
    Άσε που έφερα το άσμα στα... χέρια σου!
    Οπότε, μπορείς να μουρμουρίσεις για κείνη την άγια ώρα που το γλυκοχάραμα γεννιέται...



    Σταυρούλα,
    αγάπη και φως να'χεις να πορεύεσαι.
    (Μέσα κι έξω από τα γραφτά).



    InvertedLightBlue!
    Πολύ χαίρομαι που είσαι εδώ!
    Ολόγυμνη είναι η ψυχή, έτσι μου μοιάζει. Και να δεις που, ακόμα κι έτσι, μπορεί να ζυγίζει τόνους...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 10:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Kyriaz,
    σωπαίνουνε οι μουσικές όταν προβαίνεις, για ν' ακουστεί ο λόγος σου.
    Εσύ διδάσκεις το ωραίον.
    Χωρίς ίχνος διδαχής.


    Sailor...
    Ψυχή ταξιδεύτρα!
    Άλλο δε θέλει η ψυχή μόνο το φύσημα τ' ανέμου κι ένα κύμα φιλικό.
    Σκαρί η ίδια, ξέρει τι ρότα να χαράξει.


    Ελπίδα γλυκειά.
    Μέσα μας φτερουγίζει.
    Ό,τι δε θωρούμε, δεν ακούμε, μα... συμβαινει το σημαντικότερο: νιώθουμε.
    Μόνο να'ναι ελαφρύ, ν' απλώνεται σε τόπους κι ανθρώπους...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 10:49:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Δίκιο έχεις καπετάνισσα! Ο,τι δε βλέπουμε, ούτε ακούμε,μα μόνο το νιώθουμε, είναι το πιο σημαντικό αλοίμονό μας! Μα ευτυχώς που έχει η ψυχή γερά φτερά, να το σηκώνει.

    "η"

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 10:52:00 μ.μ., Blogger ovi

    :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 12:17:00 π.μ., Blogger Alexandra

    Γι'αυτό όσες φορές έβλεπα ότι γινόμουν πεταλούδα (όταν έκανα αυτοσυγκέντρωση) αισθανόμουν ότι άδειαζα και ξαναγεννιόμουν... Κάτι τόσο εύθραυστο είναι τόσο δυνατό.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 3:55:00 π.μ., Blogger mindstripper

    Αυτή η ψυχή αγαπάει πολύ τα χρώματα και τις μοσχοβολιές. Και είναι στ' αλήθεια μεγάλο το βάρος απ' όλα όσα την περικυκλώνουν, να επιλέγει να κρατάει μόνο αυτά στην κάθε μέρα της μικρής ζωής της.

    Γεια σου Καπετάνισσα. :-)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 12:02:00 μ.μ., Blogger Serenity

    Η πεταλούδα ξέρει τι λέει... Το ψυχικό βάρος είναι πολλές φορές πολλαπλάσιο του σωματικού... Όσο μεγαλύτερη 'αταξία' έχει, τόσο μεγαλύτερο το βάρος της, θαρρώ...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 12:32:00 μ.μ., Blogger Kallioph

    η ψυχή είναι το ίδιο το πέταγμα..

    όχι βάρη η ψυχή.. δεν θέλει βάρη η ψυχή κι ας της τα δίνει ο νους

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 12:39:00 μ.μ., Anonymous nuwanda

    Μαγεύει η αισθητική των λόγων και των εικόνων σας. Συγχαρητηρια

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 1:30:00 μ.μ., Blogger kerasia

    Πραγματικά, σ’ ευχαριστώ πολύ!
    έχεις ψυχή καπετάνισσα·
    μπορείς και δεν φοβάσαι
    ν’ αγγίζεις τους ανθρώπους.
    Σου εύχομαι Ώρα καλή κι Αέρα
    :))

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 2:24:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    "...τι σωπαίνεις , λοιπόν, ψυχή μου, επικαλέσου με, το χώμα
    Δείξε μου πώς
    κατοικούν τα σώματα στο φως

    Ως πότε
    με τόσες κλειδαριές
    θα χτίζω σπίτι στις καρδιές
    δω κάτω..."

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 3:44:00 μ.μ., Blogger scalidi

    ευχαριστώ για την πανέμορφη ευχή

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 5:06:00 μ.μ., Blogger zero

    Παρα πολυ καλο ποστ!

    Οσον αφορα την ψυχη...
    ...γνωμη μου ειναι...
    πως δεν μπορεις να την μετρισεις.
    Πολυ απλα ειναι Απειρη.

    ΥΓ: πολυ καλο ποστ.

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 8:14:00 μ.μ., Blogger ÎšÎ±Ï€ÎµÏ„άνισσα

    "η", καλή μου!
    Γιατί, δεν ξέρεις το σύνηθες;
    Άλλα σκεφτόμαστε, άλλα νιώθουμε, άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε!
    Τουλάχιστον, να νιώθαμε αλήθειες...


    Ovi,
    χαμόγελο πλατύ κι ολόφωτο, να σπάσει τις ψύχρες της ξενητιάς!


    Αλεξάνδρα,
    στο πιο βαθύ μας όνειρο, ακουμπάνε πεταλούδες. Κι εκεί, στο κέντρο της ύπαρξής μας φωλιάζουν...


    Mindstripper,
    καλώς ήλθες! Σε γύρεψα πολύ, να ξέρεις. Αιγαιοπελαγίτικο αέρα μου μυρίζεις, να... να, δυό αστερίες σκαλώσανε στα μαλλιά σου...
    Ω, ανάλαφρη ψυχή που την έχεις, να λιάζεται ολημερίς στους βράχους!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 8:20:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ε, ρε Serenity, που'χεις τη φυγή στις μουσικές που αγαπάς -σίγουρα και στο βλέμμα-...
    Αταξία!
    Υπέροχη λέξη, σοφά την επέλεξες!
    Για την ίδια ψυχή μιλάμε, ναι;
    Της άτακτης φυγής;
    Της ανυπότακτης ζωής;



    Καλλιόπη της ψυχής, της ζωής, του ανάλαφρου φτεροκοπήματος, των ανοιχτών οριζόντων!
    Να κάναμε -λέει- ό,τι θέλει η ψυχή, ε;



    nuwanda,
    κάποιος μου'σφιξε δυνατά το χέρι, ε; Έτσι το 'νιωσα. Κι έτσι με ποτίζει, άγγιγμα θερμό και τιμητικό.
    Υπόκλιση.
    Και συνάμα ενικός,να'ναι ανοιχτή η επικοινωνία.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 8:27:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κερασιά,
    αγάπη και χαμόγελα.
    Να νιώθουμε, να βλέπουμε.


    Sok,
    και τι να πω, η αγύρτισσα, που'χω σεντόνι λευκό, μα μόνο, σε παγκάκια ν' απλώνω το κορμί.
    Να κατοικήσω κάτω απ' τ' άστρα, ναι.
    Αυτό θα κάνω.


    Σταυρούλα,
    αγάπες κι από δω.


    Ζέρο!
    Α, δε μαθαίνει η ψυχή καλέ μου.
    Δεν παίρνει από γράμματα.
    Ούτε εμπειρίες μετρά.
    Αγράμματη, αμάθητη, διάφανη και μόνη.
    Την αγάπη μου!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 7:45:00 μ.μ., Blogger confused

    «ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ ΑΝ ΞΥΠΝΑΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΑΧ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΦΑΝΤΑΣΜΕΝΗ»

    Καλησπέρα :)

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape