Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006
Μ Α Ζ Ι

Βήμα δειλό, μα, λέω πως δε θα στραβοπατήσω με κανα-δυό κοντοστάσεις σε τούτη δω τη λέξη.
Να χαρώ πως σμίγουν οι ανάσες σε τέσσερα γράμματα, πριν τις μακρύνει η αλήθεια, που'χει εφτά.

Να σταθώ λοιπόν σ' αυτό το μαζί, που χρησιμοποίησα σ' ένα σχόλιο στον Ovi κι εκείνος -πόσο τρυφερός και δοτικός!- το κρέμασε φυλαχτό...
Το μαζί. Που 'ναι βουνό θεόρατο και πέλαγος ανταριασμένο και παράδεισος ορθάνοιχτος σ' ανέμους παρήγορους και λυτρωτικούς.
Σ' αυτό το μαζί που θέλει να παλέψεις με λαιστρυγόνες και κύκλωπες για να το κατακτήσεις και να 'σαι συνεχώς σε αναμέτρηση με τον ίδιο σου τον εαυτό, με τα σκορπισμένα σου κομμάτια, με τις επιθυμίες, τις ανάγκες και τις αγκυλώσεις σου.

Μαζί στους δρόμους τους κοινούς, εκεί που πορεύονται τα χέρια τα πολλά σ' ώμους αδιάφορους κρεμασμένα.
Ανήμπορο να γενεί, θα μου πείς.
Στους καιρούς μας; Να μιλάς για συλλογικότητες, για δεμένα χέρια, για γδύσιμο του "εγώ", για κοινό καλό και συνείδηση που απλώνεται ως σκέπη;
Δύσκολο, καλώς.
Ίσως και ποτάμι που τρέχει λυσσασμένο και δεν γυρίζει να κοιτάξει τη μοναξιά μας.
Που την καταριόμαστε. Και στον δικό μας το μικρόκοσμο, ναι.
Γιατί; Δεν αρχίζουν από κεί τα μεγάλα; Τα σπουδαία; Δεν κατοικεί ο κόσμος (πάει να πεί κόσμημα), εντός μας;

Μαζί στις σχέσεις. Να το μπορείς εκεί. Στη πρωτογενή μορφή του.
Μαζί σημαίνει εσύ κι εγώ. Εγώ και εσύ.
Συν. Συντροφικό. Συνταιριασμένο.
Σημαίνει δίπλα-δίπλα. Σημαίνει χέρι-χέρι. Δρόμος. Πορεία.
Βήματα κοινά αλλά και χώρια.
Δρόμοι που συναντιούνται, γέφυρες που στήνονται, ορίζοντες που ανοίγουν.

Μαζί, σημαίνει αναπνέω-εις. Λυτρώνομαι-εσαι. Ακουμπώ-άς. Αγκαλιάζω-εις. Κατανοώ-εις. Πορεύομαι-εσαι. Εξελίσσομαι-εσαι.

Εσύ και εγώ λοιπόν.
Όχι... εγώ ή εσύ.*
Κουβέντα γινότανε χθες βράδυ (στο κύμα πλάι, κοίτα τώρα!) για τις σχέσεις των ανθρώπων. Τις ερωτικές.
Πάνω στην... άμμο (τυχαία λες δεν ήτανε τραπέζι να πετρώσει τα λόγια; ενώ η αμμουδιά, ε, όσο να πεις, άμα φυσάει, σου μπαίνει και στα μάτια), στην άμμο που λες, τα αγωνιώδη ερωτήματα περί της ύπαρξης και παρουσίας των δύο φύλων.


"Μα που πήγαν όλοι οι άντρες"; Το μέγα ερώτημα από θηλυκά, απελπισμένα χείλη.
"Μα που πήγαν όλοι οι άντρες... να"; Να...; Να... τι;
Σ' αυτό το "να" σα να φωλιάζει η ουσία του πράγματος. Κι όχι στο κρυφτούλι "άντρα-άντρα είσαι εδώ";
Ψάχνω τους άντρες λοιπόν -λέει η ομορφονιά- για να; Για να τους δείξω εγώ;
Για να μπούνε στο ρόλο τους κι εγώ στον δικό μου;
Για να μ' αγαπήσουν; Για να με κάνουν ευτυχισμένη; Για να με στηρίξουν;


Είδος προς εξαφάνιση σου λέει. Δυσεύρετον. Καρέτα-καρέτα ένα πράγμα.
Οι άντρες οι.... οι ποιοί; Οι ντόμπροι; Οι κατέχοντες τη γνώση;
Οι λίγο άγριοι, κάπως τρυφεροί, πολύ ερωτικοί, αρκετά αποφασιστικοί, σίγουρα ευγενικοί, οπωσδήποτε δυναμικοί και ολίγον ρομαντικοί;

Και -στην απέναντι όχθη, δυστυχώς στην απέναντι-, οι γυναίκες οι ποιές;
Οι αρκετά θηλυκές, οι κάπως ναζιάρες, οι πολύ παιχνιδιάρες,
οι -με μέτρο- έξυπνες, οι έντεχνα υποχωρητικές, οι καλές νοικοκυρές, οι δοτικές μάνες, οι φλογερές μα τίμιες σύζυγοι, οι εργατικές και ανεκτικές.
Οι "όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω", οι "εγώ φτιάχνω το σπίτι, εγώ και το χαλάω", οι "εγώ κάνω κουμάντο εμμέσως, κι ας τονε να νομίζει..."

Τι ωραίοι ρόλοι! Περιζήτητοι...
Θα μου πείς, μ' αυτούς μεγαλώσαμε, αυτούς μάθαμε, αυτούς αναζητάμε.
Χαμμένοι, αποπροσανατολισμένοι, σαστισμένοι και μόνοι.

Γυρεύουνε τους άντρες τα θηλυκά σε δρόμους δαιδαλώδεις, καταρασμένες λες, να μην τους ανταμώσουν ποτέ.
Κι εκείνοι αναζητούν γυναίκα σε ανήλιαγα υπόγεια, που δεν ακούγεται ανάσα θηλυκή.

Ο καθένας μας κοιτάει εμπρός του και πάει.
Αν δεν κοιτάς δίπλα σου πως θα βρεις τον άλλον; Όχι, πες μου, πως;
Μπριτς... θα μου πείς... Εγώ να κοιτάξω; Ο άλλος να με δεί!
Να με δεί τι ωραία που στήνομαι πως αυτοθαυμάζομαι, πως θαυμάζω να με θαυμάζουν κι ύστερα μένω με τον θαυμασμό (και στο τέλος της βραδιάς πάω σπίτι μου να κάνω έναν θαυμάσιο αυνανισμό). Θαυμάσια!

Έτσι χτίζεται το μαζί; Όπως στηνόμαστε στα μέρη που συχνάζει κόσμος ερωτοτροπών;
"Φοράμε" τη γυναίκα σ' ένα σιλικονούχο μπούστο (πω, πω θαυμασμός) κι εκείνοι "ντύνονται" τον άντρα σ' ένα βλέμμα "τι θα σου κάνω μάνα μου" και γινόμαστε τι; Οι εαυτοί μας; Οι ρόλοι μας που ψάχνοντάς τους, χάνουμε τη ψυχή μας;


Κρυφοκοιτάζω από κλειδαρότρυπες, συγχωράτε. Χάσκουν μερικές πόρτες βλέπεις. Λέω καμμιά φορά πως οι χαραμάδες που αφήνονται, οι σχισμάδες του καιρού ακόμα, είναι για να χωρέσει ο ουρανός. Ολόκληρος. Κομματάκι δύσκολο, συμφωνώ. Μα είναι για να φανούν τα παραπάνω. Τα από πάνω. Παραπανίσια λόγια κι έχουμε και minimal διακόσμηση. Καλώς. Πάω πάσο. Παράπονα, στον Ποιητή:




Εδώ δεν είναι να'μαι εγώ πάνω από σένα
κι εσύ πάνω από μένα.

Αλλά ο καθένας μας πάνω από τον εαυτό του,

έλεγε ο Ρίτσος.


Όχι, πες μου. Το μπορείς;




(*Τούτη τη φράση τη γράφει η Χάρις Κατάκη στο "Μωβ υγρό", εκδόσεις
Ελληνικά Γράμματα
.
Η φωτογραφία είναι της Emilie Bjork

Απίστευτη η Φλέρυ Νταντωνάκη, ολόγυμνη φωνή, αιώνια εφηβεία, αυτοσχεδιάζει στο

Get Together)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 13:39 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


38 Ανάσες:


  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006 2:44:00 μ.μ., Blogger ovi

    Γλυκιά μου καπετάνισσα σε ευχαριστώ και το ‘μαζί’ το έχω φυλαγμένο γιατί με έχει πονέσει πολλές φορές. Θα ήθελα να γράψω μια προσωπική εμπειρία και θα προσπαθήσω να την κάνω όσο γίνεται σύντομη!!!

    Πριν από 20 χρόνια ακριβώς (!) ζώντας και δουλεύοντας στην άπω ανατολή βρέθηκα για κάποιο ρεπορτάζ σε ένα πλωτό ψαράδικο νησί (ελεύθερη μετάφραση) στον ινδικό ωκεανό. Αυτό σημαίνει σανίδες συνδεδεμένες με χοντρό σκοινί και στη μέση μια παράγκα που όλοι ζούνε μαζί σε μια κατάσταση απόλυτου κοινοβίου. Στα κενά μεταξύ των σανίδων υπάρχουν ‘τρύπες’ με δίχτια όπου μαζεύουν την ψαριά. Οι άνθρωποι αυτοί ξεκινάνε στις 4 το πρωί πριν αρχίσει η μεγάλη ζέστη και ψαρεύουν μέχρι τις 12-1 το μεσημέρι απλώνοντας δίχτυα γύρω από το ‘νησί’ τους. Το μεσημέρι που η θερμοκρασία ξεπερνάει τους 45 βαθμούς μαζεύονται στη παράγκα και καθαρίζουν τα ψάρια η μπαλώνουν τα δίχτια. Μετά τις 3 μαζεύουν τα δίχτια, χωρίζουν τα ψάρια και περιμένουν το καραβάκι που θα έρθει να πάρει την πραμάτεια τους με αμοιβή τρόφιμα, ρούχα και πολύ σπάνια λεφτά. Θυμηθείτε ότι αυτά συμβαίνουν στο μέσο του ωκεανού με ότι κίνδυνους σημαίνει αυτό. Τα πάντα γίνονται από όλους μαζί και χωρίς ιδιαίτερες συνεννόησης.

    Η ζωή είναι πολύ σκληρή και ανάλογα έχει εξελιχτεί και η παρουσία τους σε σημείο που εμένα τον ανόητο τουρίστα με τρόμαξε η όψη τους. Σαν να μην έφτανε αυτό ο οδηγός και μεταφραστής μου εξήγησε ότι ήμουν τυχερός γιατί το ίδιο βράδυ θα γινόμασταν μάρτυρες γάμου. Κουβαλώντας όλα τα πρότυπα έψαξα να βρω την όμορφη νύφη και τον παλικαρά γαμπρό αλλά το μόνο που έβλεπα ήταν δύσμορφες γυναίκες σε όλες τις ηλικίες να παλεύουν με τα δίχτυα και ιδρωμένους και γεμάτους χαρακιές άντρες να παλεύουν με τα κύματα. Ο οδηγός μου, μου εξήγησε ότι η θρησκευτική τελετή θα γίνει όταν θα πάνε στη ξέρα σε μερικές βδομάδες και σήμερα θα ήταν κάτι σαν ευλογία από τις οικογένειες και που ήταν πιο σημαντικό. Το βράδυ λοιπόν όλοι μαζευτήκαν στη παράγκα και μετά από ένα πλούσιο σε ψάρια δείπνο το ζευγάρι που καμιά σχέση δεν είχε με τη λέξη ομορφιά, αφού μίλησαν με τον πατέρα της κοπέλας για λίγο στη συνέχεια κάτσανε με το καθένα μας για λίγο κάνοντας μια τελετουργία που μου είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια και έδειχνε ότι ήταν έτοιμοι να μοιράσουν την αγάπη τους μαζί μας.

    Η συνέχεια ήταν εξ’ ίσου συγκλονιστική αφού το ζευγάρι έκανε έρωτα στη μέση του δωμάτιου με όλους εμάς να παρακολουθούμε καπνίζοντας (όταν κάνεις τέτοια ταξίδια σέβεσαι όλα τα έθιμα ακόμα και το καπνό τους). Ο οδηγός μου γαλουχημένος στον ‘πολιτισμό’ μου εξήγησε πονηρά ότι υπήρχε ένας ακόμα λόγος που 'καθυστερούσαν' την επίσημη ευλογία αφού είχαν κατανόηση στη καρδιά και δεν ήταν και τραγικό η αλλαγή συντρόφων πράγμα που η φυλή αποδεχόταν σαν κάτι πολύ φυσιολογικό και όλοι μαζί σταματούσαν τις όποιες αντιδράσεις ζήλια η ότι παρόμοιο ή καλύτερα με την όλη αυτή λογική ότι η καρδιά μιλάει, οι αντιδράσεις αυτής της μορφής ήταν πολύ σπάνιες μέχρι ανύπαρκτες.

    Αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι ομορφότεροι άνθρωποι που έχω δει στη ζωή μου, οι πιο τρυφεροί, οι πιο ερωτικοί και όταν έφυγα μετά από τέσσερις μέρες με είχαν κάνει να αισθανθώ τι σημαίνει αυτό το μαζί. Παρ΄ επιπτόντως την επομένη, τρικυμία χτύπησε το νησί με κύματα που φτάνανε τα 10 μέτρα. Δεν ένιωσα στιγμή τι σημαίνει φόβος γιατί ήμασταν μαζί στη ζωή, στον έρωτα και στον θάνατο και όλα ήταν καλοδεχούμενα.

    Ευχαριστώ και συγνώμη για το ...σεντόνι!!!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006 3:22:00 μ.μ., Blogger LiBeRo3

    "Το μαζί. Που 'ναι βουνό θεόρατο και πέλαγος ανταριασμένο και παράδεισος ορθάνοιχτος σ' ανέμους παρήγορους και λυτρωτικούς."

    Πάλι σε υγρή μορφή μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου... κάποιος με ένα σφουγγάρι να με μαζέψει παιδιά...

    Ευλογία αυτο το μαζί, και ευλογημένοι όσοι το ΄ζησαν... έστω για λίγο... τουλάχιστον το ζησαν... ανέβηκαν εκεί ψηλά... έστω για λιγό... έζησαν...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006 3:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ovi μου...
    Πόσο τρυφερή, πόσο απογειωτική ιστορία σου!
    Έχω βρεθεί σε πλωτό χωριό, κάπου στην Ταϋλάνδη, αλλά τούτη η ιστορία που μας περιγράφεις, τόσο πλούσια σε χρώματα και εικόνες καρδιάς, λειτουργεί καταλυτικά για τον φτιασιδωμένο πολιτισμό μας.

    Καλά, ως πολιτισμική αξία, ατόφια, ιδιαίτερη και απολύτως σεβαστή, διατηρεί τις διάφανες αποχρώσεις της, τόσο φωτεινές αλήθεια, που σχεδόν μας τυφλώνουν εμάς τους... γνωστικούς! Κλείνουμε με δύναμη τα βλέφαρα σε ό,τι αλλιώτικο φωτίζει και ξένες-σε μας-, αλήθειες.

    Μα είναι αλήθειες ψυχής,ω!
    Και με τη ψυχή ακούγονται.



    Libero3,
    εδώ ειν' υγρός ο τόπος...
    Καλώς μας ήλθες.
    Αχ, ναι, θολώνουν τα πράγματα μες στις στάλες.
    Είναι που καθαρίζουν μετά...
    Για να φανεί και το μαζί.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006 4:07:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    Θα κλείσει σύντομα και τούτη η καμπύλη , αλί που άλλες γενιές θα δράσουν στο διαφορετικό , για μας τους περισσότερους θα είν` αργά ,μόνο να `χει -και θα `χει- ελευθερία και στην πολλή ελευθερία της φτώχειας φοβάμαι για τα κύτταρα που έχω μεταδόσει μην είμ`εγώ και βασανίζομαι κι εκεί ως κάποιος άλλος

    Την αγάπη μου

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006 4:20:00 μ.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Να 'ααι καλά, Καπετάνισσά μου, να ' σαι καλά... από τα ωραιότερά κείμενά σου....

    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006 4:27:00 μ.μ., Blogger oistros

    Μαζί! Η πιο δυνατή μας λέξη. Ένας χαριτωμένος συνδετικός κρίκος. Όπως εκείνος ο όμορφος στίχος. Ο πρόσφατος. Εγω κι εσύ .. μαζί .. Θεός.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006 5:24:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sok...
    Εκεί θα'μαστε θαρρώ.
    Και μ' αυτό που είμαστε και ως κάποιοι άλλοι.
    Φέρνουν τα κύτταρα χρωματισμούς. Ζωηρούς, αυθεντικούς.
    Λέω, θα ωριμάσουν με το χρόνο.
    Και σε κάποιες γενιές μπροστά, θε να φανούν.
    Λέω.


    Βολκώφ!
    Χαρά μου η επιστροφή σου!
    Και βύσσινο σιροπιαστό τα λόγια σου.
    Να'χει η καρδιά να ευφραίνεται!


    Οίστρε,
    θέλει μπόλικη δουλειά αυτό το μαζί. Κόπο. Αναμέτρηση με τον εαυτό σου. Συνεχώς. Με τα όρια, τις δυνάμεις σου, τις προσδοκίες σου. Ρίζα δυνατή. Θεμέλιο.
    Όπου υπάρχει...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 1:59:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος

    MAZI-Λέξη σημαντική που κάταφερες με το κειμενό σου να την ελευθερώσεις ξανα στο συναίσθημα μας μετά την σκλαβιά της από την διαφήμιση μιάς τράπεζας.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 12:27:00 μ.μ., Anonymous Κρινιώ

    Συγκλονιστικό το "μαζί" της Καπετάνισσς και απαιτεί προσπάθεια, τρυφερότητα, υπομονή και προπάντων αμοιβαία αγάπη. Τώρα, το΄"μαζί" του ovi εμένα δεν με συγκινεί. Εκτός βεβαιως από την αυθεντικότητα και την αισθητική της διαφορετικότητας του τοπίου και πολιτισμου, εκεινο το "μαζί" πέρα απο .....μαστούρωμα την αγάπη που την χρειάζεται; Τσαλακώνεται έτσι η ωραια, ρομαντικη, αγνή και άδολη όψη της σχέσης.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 3:42:00 μ.μ., Blogger the_return

    Συμφωνώ ως προς το "μαζί", όχι όμως και ως προς την επιθετικότητα απέναντι σε ανθρώπους που με τα δικά μας μέτρα μπορεί να τους θεωρούμε "αλλοτριωμένους" (έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε;), ...αλλά η ζωή επιφυλάσσει πάντοτε εκπλήξεις...

    Οι πιο αλλοτριωμένοι τύποι που συνάντησα στη ζωή μου ήταν εκείνοι που ήθελαν πάντα να έχουν μια επίφαση "επαναστατικότητας" (και δεν αναφέρω τον όρο με την πολιτική έννοια, φυσικά, αλλά με την καθημερινή) σε ό,τι έκαναν...

    Αντιθέτως, όχι σπάνια, άνθρωποι υπεράνω πάσης "επαναστατικής" υποψίας υπήρξαν χείμαρροι αυθεντικότητας και ανόθευτης ανυπόκριτης ανταρσίας..

    Εξ άλλου ,"αρμονίη αφανής φανερής κρείττων" όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος..

    Και παρότι σπάνια μου αρέσει ο Ρίτσος, συμφωνώ με το απόσπασμα στο τέλος.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 4:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αθεόφοβε,
    λογάριασέ με μέσα σε μια χούφτα ανθρώπους που δεν βλέπουν τηλεόραση. Άρα, άγνωστη σε μένα η διαφήμιση στην οποία αναφέρεσαι...
    Υποψιάζομαι όμως το περιεχόμενό της -δε θέλει άλλωστε και πολύ- και βρίσκω εύστοχο και γόνιμα γλυκόπικρο το σχόλιό σου...
    Σ' ευχαριστώ από καρδιάς.



    Κρινιώ,
    σαν μια τρυφερή αγκαλιά μου μοιάζεις κάθε που προβάλλεις στη γειτονιά!
    Όλο καλούδια κουβαλάς!
    Όσον αφορά στο σχόλιο που έχει να κάνει με την ιστορία του Ovi,αν μου επιτρέπει ο ίδιος, ας σημειώσω τα εξής (κι εδώ είναι να με διορθώσει):
    Νομίζω πως το περιστατικό έχει να κάνει με μια διαφορετική διάσταση του "μαζί", του περιεχομένου του δηλ., σ΄έναν άλλο πολιτισμό.
    Αν λάβει κανείς υπόψη τις συνθήκες, το χώρο, τον τρόπο ζωής και πόσα ακόμα δεν ξέρουμε για την κουλτούρα, τις αξίες, τις αντιλήψεις αυτής της φυλής, θα κατανοήσει αυτήν την ιδιαιτερότητα.
    Αν σαρκώνουν το "μαζί" με τρόπους δικούς τους-ξένους προς εμάς- και νιώθουν καλά μέσα σ' αυτό, αν αισθάνονται γαλήνη και ενότητα, ε, ως συνάνθρωποι που ζουν έτσι στην άλλη πλευρά της γης, έχουν σίγουρα πολιτισμικό ενδιαφέρον.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 4:51:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    The Return,
    διαβάζω τα λόγια σου και δεν ξέρω αν τα αφουγκράζομαι σωστά.
    Εσύ ξέρεις από χέρια ενωμένα, το νιώθω στα γραφτά σου.
    Οι προσωπικές σου εικόνες περί αρμονίας που σαλεύει εκεί που δεν φαντάζονται τα μάτια, με βρίσκουν σύμφωνη.
    Το'χω νιώσει στη ζωή, το 'δα να τρέχει στο πετσί μου.
    Απορία έχω για την "αλλοτρίωση".
    Αναφέρεσαι στον διαφορετικό πολιτισμό προφανώς.
    Σωστά καταλαβαίνω;
    Ότι πρέπει ν΄αποδεχόμαστε τον άλλον (τον διαφορετικό, τον ξένο), έχοντας κατά νου τους κανόνες του, αυτό λες;
    Μιλάς γι' αυτό που ονομάζουμε "πολιτισμική σχετικότητα";


    Έχεις πάντα την αγάπη μου!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 5:04:00 μ.μ., Blogger ovi

    Γιά τη κουλτούρα, το χώρο και όλα τα άλλα έγραψα την ίδια εποχή όπως και πολλές φορές στη συνέχεια έγραψα και για τις ευθύνες που φέρουμε όλοι εμείς, συμπεριλαμβάνω έντονα και τον εαυτό μου, που με το να το παίζουμε Livingston είμαστε υπεύθυνοι για το που εξελιχθήκανε ‘τουριστικά’ όλες αυτές οι γωνιές με τα αποτελέσματα να χάνονται σε ένα τσουνάμι. Αυτό που ήθελα να δώσω ήταν η αίσθηση συντροφικότητας και ‘μαζί’ που μου έμεινε. Ότι για λίγες στιγμές και σε συνεχή εναλλαγή συναισθημάτων και καταστάσεων ήμασταν όλοι μαζί πέρα από φυλή, χρώμα, γένος, γλώσσα, θρησκεία και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Απλά το συναίσθημα της στιγμής!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 5:10:00 μ.μ., Blogger ovi

    και συγνώμη αλλά δεν θέλω να επεκταθώ σε άλλης μορφής σημείωση ή κρίση γιατί θα ήταν κατάχρηση! (σε κάτι που νιώθω ήδη οτι το έχω κάνει) :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 5:52:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ovi,
    τούτος εδώ είναι ένας χώρος όπου ο καθείς δικαιούται να εκφράσει απόψεις, έχοντας κατά νου τον σεβασμό στον συνάνθρωπο.
    Νομίζω, δε μας φέρνει και τίποτ' άλλο σ' αυτούς τους αχανείς δρόμους, από την ανάγκη μας να αρθρώσουμε λόγο και να επικοινωνήσουμε.

    Όσοι -πραγματικά- μου κάνουν την τιμή και ξεδιπλώνουν σκέψεις, είναι ελεύθεροι κι έτσι πρέπει να νιώθουν.
    Ως προς την έκταση των σχολίων δεν έχω κανένα, μα κανένα πρόβλημα.
    Όσο θέλει ας γράφει ο καθείς.

    Το συναίσθημα πρωτεύει.
    Κι αυτό αν ακούμε, έχουμε κέρδος μεγάλο.

    Το να συμφωνούμε όλοι σ' όλα, δεν είναι το ζητούμενο.
    Ούτε και με τις παρέες μας συμβαίνει.
    Κι η γέννα, βγαίνει από διαφορετικά συναπαντήματα.
    Είναι οι διαφορετικές απόψεις εμπλουτίζουν την εικόνα μας για τη ζωή και την ίδια τη ζωή, σαφώς.

    Πολύχρωμος παντού ο κόσμος.
    Κι έτσι πρέπει να'ναι.

    Όλοι με τιμάτε, όλοι.
    Κι οι αξίες όλων μας, είναι προφανείς.

    Να μιλάμε να λυτρωνόμαστε.
    Κι ας λέμε άλλα.
    Μα... δε γίνεται να λέμε και τα ίδια!
    :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 6:19:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Χαίρομαι που σε καιρούς....δύστροπους,κάποιοι επιμένουν να μνημονεύουν ποιητές όπως το Γιάννη Ρίτσο...
    Είναι κρίμα να ξεχνάμε ένα σημαντικό κεφάλαιο της νεώτερης ελληνικής ποίησης επειδή σε κάποιους δεν αρέσουν ίσως οι ιδεολογικοί προσανατολισμοί του ποιητή.
    Ενός ποιητή που το "μαζί" κυριάρχησε σαν έννοια στην τέχνη και στη ζωή του.
    Να 'σαι καλά καπετάνισσα!(Κρίμα που δε σ' άκουγα στις ραδιοφωνικές εκπομπές σου...)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 6:56:00 μ.μ., Blogger Markos

    Δυο χέρια. Δυο παλάμες σφιχτά δεμένες κι ένας δρόμος να ξετυλίγεται μπροστά ...
    Μαζί ...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 7:01:00 μ.μ., Blogger ovi

    :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 7:29:00 μ.μ., Blogger padrazo

    Μαζί και χωριστά. Το ένα πολεμάει το άλλο. Η αέναη μάχη, η αέναη σχέση.
    Πολύ όμορφο το κείμενό σου.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 8:07:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    καλή μου καπετάνισσα,

    Το μαζί χτίζεται με γύμνωμα, με παραδοχή, με διάλυση και ξαναχτίσιμο σε νύχτες γεμάτες αστραπές και καταιγίδες, το μαζί είναι αλήθεια. Αλλά δεν αντέχουν όλοι...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 9:03:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Μεγαλύτερη ομορφιά από το παιχνίδισμα των λέξεων δεν υπάρχει
    Αυτό το πλησίασμα το μαγικό
    των λέξεων το κατάφεραν
    μόνο οι ποιητές.

    Το Μαζί είναι σπουδαία λέξη
    Το Μαζί σημαίνει εσύ και εγώ
    Εγώ και εσύ
    Εσύ και εγώ λοιπόν

    Ε αυτό είναι ευλογία!

    Κουβέντα γινόταν πλάι στο κύμα
    εχθές εδώ, σύμπτωση μοναδική

    Πολύ σωστά έλεγε ο Ρίτσος

    Καπετάνισσα
    Το μπορείς
    Λέει ο Καπετάν Δημήτρης

    Καλό σου βράδυ
    Αυγουστιάτικο

    Μαζί λοιπόν

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 11:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Kyriaz...
    Αυτό το δυσ- και το α-, η άρνηση κι η στέρηση σε τούτους τους καιρούς, πως μας καρφώνουν, μας ξετινάζουν ολότελα...

    Ξέρω, νιώθω, πως είσαι σ' όσα ενώνουν τον κόσμο κι όχι σ' όσα τον κόβουνε κομμάτια.
    Συν ένας λόγος που σ' εκτιμώ.

    Όσο για το ραδιόφωνο, χμ., δύσκολα θα μ' άκουγες μια και η εμβέλεια του σταθμού αφορά στην Κρήτη, τα περισσότερα Κυκλαδονήσια κι ένα κομμάτι απ' τα Δωδεκάνησα.
    (Ποιός ξέρει όμως τι φέρνει το αύριο)..
    Με τιμάς πάντως και μου δίνεις χαρά, να ξέρεις.


    Μάρκο, ακριβώς.
    Δεμένα χέρια και δρόμοι ανοιχτοί.
    Φώναζέ με και ζωή, αν προτιμάς...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 11:30:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Padrazo,
    η συντροφικότητα είναι μεγάλη ιστορία, το ξέρουμε καλά.
    Το εμείς, δεν είναι παρά εκείνο το κομμάτι που οι δύο κύκλοι, του εγώ και του εσύ, τέμνονται.
    Κι εδώ είναι τα ζόρικα.
    Να'χουμε ισορροπία με τον εαυτό μας και με τον άλλον.
    Και εγώ και μαζί.
    Χμ!

    Τα λόγια σου τιμή, να περνάς και να νιώθεις καλά.


    Sailor,
    δροσερό αεράκι στην πόρτα μου!
    Αύρα εσπερινή να με λικνίσει, να με πάει κατά κει που κύμα και βράχος ζουν μαζί. Αιώνια!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 26, 2006 11:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλεξάνδρα,
    η φλόγα των λόγων σου μου θύμισε μια σκηνή από ιστορία συμβολική.
    Θα την μεταφέρω όπως τη θυμάμαι.
    Στο βιβλίο "το φτερό του θεραπευτή αητού" της Εύης Ψάλτη, ο ινδιάνος Ονουάχα φεύγει από τη φυλή του και περιπλανιέται γυρεύοντας εκείνο το μαγικό φτερό που θεραπεύει τον ανθρώπινο πόνο.

    Σε μια από τις διαδρομές του ανταμώνει ένα ζευγάρι που βρίσκεται μπροστά σε σωρό από πέτρες.
    Νομίζοντας ότι πρόκειται για τα ερείπια του σπιτιού τους, τους προσφέρει βοήθεια.
    "Δεν έπεσε το σπίτι μας", του εξηγούν.
    "Ο καθένας μας γκρέμισε το δικό του. Από το κάθε σπίτι κρατάμε ό,τι μας χρειάζεται για να προχωρήσουμε, βάζουμε και καινούργια υλικά και χτίζουμε ένα κοινό,δικό μας".

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006 2:54:00 μ.μ., Blogger global

    μαζί, γεμίζει σάλιο το στόμα με ετούτη τη λέξη.
    μαζί, μαζί, μαζί, προς το παρόν η προσμονή του μοναχά.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006 3:53:00 μ.μ., Blogger Eleni63

    τι καλά που σας βρίσκω με ένα τόσο ωραίο θέμα! Καλώς σας βρήκα λοιπόν και πάλι ΜΑΖΙ

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006 4:22:00 μ.μ., Blogger Ergotelina

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006 4:23:00 μ.μ., Blogger Ergotelina

    «Το παιδί που ήμουν κάποτε, ήρθε σε εμένα / μια φορά, / με πρόσωπο αλλόκοτο. / Δεν μίλησε διόλου. Περπατήσαμε / ατενίζοντας ο ένας προς τον άλλο με σιωπή. Τα βήματά μας / ποτάμι που κυλάει παράξενα. / Οι ρίζες μάς ένωσαν, στο όνομα των φύλλων που στροβιλίζει το αγέρι, / Επειτα χωρίσαμε, / δάσος που το γράφει η γη και το αφηγούνται οι εποχές. / Ω, παιδί, που ήμουν κάποτε, βγες μπροστά / Τι είναι αυτό που μας ενώνει, τώρα, και τι θα λέμε;».

    Aδωνις

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 12:09:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Global,
    γλυκό παιδί!
    Γεμίζει τη ζωή ετούτη η λέξη!
    Γεμίζει τη καρδιά, ξεχειλίζει τα σύμπαντα και ξανακάνει τον κόσμο από γεννησιμιού του!


    Ελένη,
    να δέσουμε φωνές και χέρια.
    Να ενώσουμε αναπνοές, να χαράξουμε δρόμους σε κοινό χάρτη!
    Να στρέψουμε το μπούσουλα και το καράβι κατά κει που ενώνονται τα πέλαγα!
    Γίνεται, στ' αλήθεια γίνεται...



    Εργοτελίνα,
    τι λόγια είναι τούτα!
    Στόμα θεϊκό ο Άδωνις, ή με μύθοι ακόμα μ' αναθρέφουν;
    Ω, να ενωθούμε με τα παιδιά που ήμασταν κάποτε! Να τα ενώσουμε σε κύκλο μαγικό!

    Υπέροχο!
    Πραγματικά.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 1:15:00 π.μ., Blogger Mantalena Parianos

    Aισθάνομαι τόσο μικρή μπροστά στο ποστ σου αυτό, που απορώ που βρίσκω το θάρρος να σου γράψω (σας γράψω) τι κατάλαβα μετά το τέλος της τελευταίας μου σχέσης.
    Αφορά αυτό το γαμημένο και αλησμόνητο "μαζί":
    Οι άνθρωποι λοιπόν που καθώς λέμε "ταιριάζουν", δεν είναι αυτοί που ταιριάζουν στα προτερήματα, αλλά στα ελαττώματα. Γιατί αυτό προϋποθέτει να μάθεις να ζεις με τη διαφορετικότητα του άλλου.
    Τώρα που το ξαναβλέπω, μου φαίνεται τόσο πεζό...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 3:28:00 π.μ., Blogger elpida

    Καπετάνισσά μου, σου βγάζω το καπέλο και όχι μόνο! Όλα τα βγάζω! (Αν και σεμνότυφη. Να είσαι καλά κορίτσι μου! Μαζί σου! στις σκέψεις και στις διαπιστώσεις, όλες! Φιλιά πολλά!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 10:03:00 π.μ., Blogger γιώργος

    καλημέρα καπετάνισσα...

    το 'μαζί' μου το φώναζε το αστεράκι μου...
    από την πρώτη στιγμή...
    και την άκουσα...
    και τότε κατάλαβα...
    και τότε άνοιξα την ψυχή μου...

    να'σαι καλά...
    και μακάρι αυτό το 'μαζί' να γίνει σκοπός κάθε σχέσης...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 12:39:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μανταλένα,
    σωστά μιλάς.
    Παραχωρώ στοιχεία του "εγώ" για να χτίσω το "εμείς".
    Με τέτοιο τρόπο όμως, που το "εγώ" να συνεχίσει ν' αναπνέει ελεύθερα και δημιουργικά.
    Οι αδυναμίες του άλλου, τα ελαττώματά του αν θες, είναι μέσα στο ΟΛΟΝ του. Τα αποδέχομαι. Τα σέβομαι.
    Η διαφορετικότητα του άλλου, ναι.
    Αλλά για να φτάσεις να την σεβαστείς ουσιαστικά, πρέπει να μάχεσαι με τον εαυτό σου.
    Να τον γνωρίζεις, να τον επαναπροσδιορίζεις, να τον κατανοείς.
    Κι αυτό είναι έργο ζωής.
    Και θέλει μαγκιά.
    Πραγματική.


    Ελπίδα,
    μας έλειψες μικρή!
    Και... οκ!
    Βγάλτα όλα αν χρειαστεί να πλάσεις ένα όμορφο ΜΑΖΙ. Εκεί που πρέπει όμως, ε;
    :)



    Γιώργο,
    χαίρομαι για σας, το ξέρεις.
    Η συντροφικότητα θέλει κόπο πολύ.
    Συνεχώς.
    Μην επαναπαύεσαι.
    Λουλούδι να το φροντίζεις είναι.
    Να το ποτίζεις, να του γλυκομιλάς...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 1:26:00 μ.μ., Blogger weirdo

    Αγαπημένη (και τόσο μα τόσο σοφή) καπετάνισσα, τι σχόλιο θα μπορούσε να κάνει κάποιος σε μια κατάθεση ψυχής τόσο μεγαλειώδη, τόσο αληθινή..
    Το 'μαζί'.. Τόσο δύσκαμπτο, όταν υπερέχουν τα 'εγώ'.. Τόσο απλό κι διάφανο, όταν υπάρχει χώρος για δύο.. τελικά ένα.. :'εγώ & εσύ'..

    Υποκλίνομαι...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 3:21:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Ποσο αληθινό αυτό... Οι ρόλοι του ΕΓΩ πρωτοστατούν σήμερα. Το ΕΜΕΙΣ είναι το δύσκολο, το απαιτητικό, το περίεργο. Και ο θησαυρός: ΕΣΥ και ΕΓΩ
    Σωστά μας μίλησες και οι παρατηρήσεις του κοσμου ρεαλιστικές...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 9:17:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Weirdo,
    θαρρώ πως μπήκες με ανοιχτά χαμόγελα, ίδιοι ουρανοί! Πέλαγα να λουστείς να ξανανιώσεις τα λόγια σου.
    Από καρδιάς ευχαριστώ.
    Για κείνο το μαζί που λες, για κείνο, ναι, πλάστηκε το σύμπαν.
    Και κάθε που σμίγουν δυό άνθρωποι, μαγικά πως, συμβαίνει αυτό ακριβώς:
    η απαρχή του κόσμου.



    Δόκτωρα,
    αυτό το και είναι που δύσκολα περπατιέται. Και που -στην ουσία- δεν το κερδίζεις ποτέ.
    Στον αγώνα του μια ζωή!
    Πιότερο κι από επαναστάτης!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 9:57:00 μ.μ., Blogger elpida

    Τι μικρή με λες καπετάνισσα; Προχθές μπήκα στα 47! Η γιαγιά σας είμαι εδώ μέσα. Που λέει ο λόγος για τα ρούχα.Να μην παρεξηγηθώ κιόλας! Φιλάκια πολλά μικρή μου! Γιατί είσαι μικρότερη.Να είμαστε όλοι μας καλά και να τα εκατοστήσουμε!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006 11:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελπίδα μου,
    είναι κουβέντα τρυφερή και γνήσια.
    Ούτε που κοίταξα την ηλικία σου.
    Αυτό μου βγάζεις.
    Άρα, έχεις εφηβική ψυχή.
    (Μια και η γραφή, σημάδι ψυχής είναι).
    Κι οι άνθρωποι που δεν σε ξέρουνε, μόνο αλήθειες μπορούν να πουν.
    Να νιώθεις ευλογημένη!
    Παιδούλα γλυκειά!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape