Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006
Κλειδοκύμβαλο αλλαλάζον


Θα καθίσω απέναντι.
Μονάχα έτσι θα βουτήξω μες στο μαύρο των ματιών σας
και θα ανασύρω ό,τι καλοκρύβεται και τρεμοπαίζει.
Θα γλιστρήσω απ’ τη χαραμάδα
της σφιχταμπαρωμένης πόρτας σας,
της απομόνωσής σας.
Έι! Σε σας το λέω, που θυσιάζετε το υγρό κόκκινο φιλί
στο βωμό της ηλεκτρονικής αυτοεξορίας.
Σε σας, που λέτε enter αντί για «έλα κοντά»,
σε σας που καμώνεστε πως ξέρετε τη γλώσσα του καιρού,
τη μιλιά των αριθμών, το τικ-τακ όχι μιας παλλόμενης καρδιάς
μα εκείνο των πλήκτρων.
Γενιά των αποίκων του Ίντερνετ, στερημένη γενιά.
Όχι απ’ των περίσσιων αγαθών τη χόρταση μα
από κείνο το μύρο, το μεθυστικό.
Κείνο που σε λιγώνει καθώς διαχέεται στου ανέμου την πλάνη
και στριφογυρίζοντας ακουμπά σε μια γωνιά
γεμάτη χάρες... εκεί, στο κάτω χείλος.
Θα σταθώ απέναντι με τοξοβόλου χέρια.
Να σημαδέψω το «πολύ» σας, να σας ακραγγίξω,
να ξεκρεμάσω ήλιους να σας τους δώσω φορεσιά
και κάποιο φυλαχτό, το πάθος της ζωής,
στολίδι στ’ άσπρο σας πουκάμισο.
Πότε-πότε θα περνώ, να σας αφήνω αγέρα κι άρωμα
Και να σας δείχνω σεντόνια απλωμένα στους δρόμους,
τσαλακωμένα, ναι, με τις πτυχώσεις τους να μαρτυρούν
κορμιά π’ ανάδευαν για ώρες…
Έτσι θα σταθώ, με βλέμματα καρφιά,
ν’ αφουγκραστώ τους ανθρώπινους ήχους, που θαρρώ πως λαγοκοιμούνται
κάτω απ΄ αυτήν την αρματωσιά.
Θα στήσω το αυτί στον τόπο της καρδιάς λέω.

Μα… όχι, δεν μπορεί να ΄μαι απέναντι.
Θα ΄μαι πλάι για να χαρτογραφώ καρδιοχτύπια,
να νιώθω τη ζέστα της σάρκας,
να πέφτουν απ’ τα λόγια μου αγκαλιές,
να φτάσω μέχρι τον αλμυρό βυθό των ματιών σας.
θα ’μαι δίπλα, μια κι είμαι ένας από σας.





(Παντελής Θεοχαρίδης στο εκπληκτικό
Quid donum

των Δημήτρη Μαρκατόπουλου - Γιάννη Τσατσόπουλου.
Quid donum portemus ad amicitiam?
Quid opus defendit amorem fragilem?
Audite in nocte tristia praecordia
cantare in medios de solitudine.
Αλλιώς:
Τι δώρο να προσφέρουμε στη φιλία;
Ποια πράξη υπερασπίζει τον εύθραυστο έρωτα;
Ακούστε μέσα στη νύχτα τη θλιμμένη καρδιά
να τραγουδάει ανάμεσά μας για τη μοναξιά της.


Η φωτογραφία, του Martin Zurmuehle)

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 19:52 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


38 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 8:14:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    καλησπέρα καπετάνισσα...
    καπετάνισσα όχι των ταξιδιών μας...
    καπετάνισσα των εικόνων και των ήχων μας...
    μόνο κάποια που ξέρει τους δρόμους τόσο καλά, μπορεί να οδηγήσει εμάς, τους αδαής και απαίδευτους...
    καλησπέρα...
    να 'σαι καλά...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 9:06:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    "Έι! Σε σας το λέω, που θυσιάζετε το υγρό κόκκινο φιλί
    στο βωμό της ηλεκτρονικής αυτοεξορίας.
    Σε σας, που λέτε enter αντί για «έλα κοντά»,
    σε σας που καμώνεστε πως ξέρετε τη γλώσσα του καιρού,
    τη μιλιά των αριθμών, το τικ-τακ όχι μιας παλλόμενης καρδιάς
    μα εκείνο των πλήκτρων.
    Γενιά των αποίκων του Ίντερνετ, στερημένη γενιά."

    Χωρίς να το ξέρεις,συνέταξες την πιο εύστοχη απολογία γι' αυτό που πλησιάζει.
    Να θυμάσαι τα λόγια σου καπετάνισσα.
    Εδώ βρίσκονται οι απαντήσεις...

    (Μόλις μου ήρθε το σχόλιό σου....Μεταφυσικό;...)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 9:35:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Και κάτι ακόμη:το κομμάτι που βάζεις το είχα ακούσει πρώτη φορά πέρσι στις διακοπές μου.Πάντα το έψαχνα για να το γράψω...
    Σ' ευχαριστώ για το υπέροχο αυτό δώρο.
    (Έχεις εξαιρετικό γούστο....)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 9:54:00 μ.μ., Blogger Ιουδας Ισκαριωτης

    Καλησπέρα!
    Είσαι συντονισμένη με τη διάθεση μου ή πάλι διαβάζω ότι θέλω;

    Επειδή η "θυσία" παραείναι αιματηρή, είμαι στο τσακ να εγκαταλείψω το "άθλημα" του μπλόγκινγκ.Τέσσερεις μήνες τώρα πιάνω τον εαυτό μου να γυρεύει τα πλήκτρα περισσότερο από φίλους και δικούς. Και είπα να το χαλαρώσω λίγο το πράγμα.Γιατί τίποτα δεν είναι τόσο ωραίο όσο οι άνθρωποι, Καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006 10:36:00 μ.μ., Blogger αθεόφοβος

    Ο ήχος του αλλαλαζοντος κλυδοκυμβάλου σου είναι γλυκύτερος από τον ήχο του πληκτολογίου μου.
    Εχεις δίκιο αλλά δεν είναι εύκολο το delete.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 12:22:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιώργο, ευγενικέ...
    Μη με παραφορτώνεις με πλουμίδια γιατί είμαι και λυγερή, κορίτσι πράμα και θα παραπατώ...
    :)

    Την αγάπη μου, καλέ μου!


    Kyriaz αγαπημένε...
    Σα να φτωχαίνει η μοναξιά με τ' ανταμώματα, ε;
    Να δεις που θα στην κάνω εγώ καχεκτική. Να σέρνεται στις ερημιές, ίδια έρημη.

    Θα τα θυμάμαι, ναι.
    Ξεχνιώνται λες;

    Οι ήρωές σου! Το φεγγοβόλημά τους στους ουρανούς μου...
    (Σχετικά με το σχόλιο)


    Τίποτα Ιούδα αγαπημένε, τίποτα.
    Τι να χυθεί σαν συναίσθημα, τι να κολλήσει στα χείλη σα λέξη. Τι να σαρκωθεί στη ψυχή σα μυρωδιά...
    Ο άνθρωπος.

    Και το πληκτρολόγιο, μαχαίρι κι άγγιγμα θολό. Φλόγα κι αεράκι.
    Όσο να πεις, εξαρτάται...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 12:27:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αθεόφοβε, ποιός αντιλέγει...

    Το'λεγα κι εγώ να μετοικήσω, αλλά όχι κι έτσι!


    (Κρατάω τη ζάχαρη απ' τα λόγια σου
    να λέει τραγούδια στο στόμα...)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 2:26:00 π.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    Βρε σύ, το έχεις γράψει και στο blog σου..."...δεν είμαι πάντα Ωκεανός που συνεχώς βογγά αλλά και θάλασσα αυγουστιάτικη που σπαρταρά στον ήλιο."

    Κάποιοι έχουν πεί αρκετά "έλα κοντά"...κάποιοι έβαψαν τον κόσμο κόκκινο με το φιλί τους, το αίμα τους, την καρδιά τους...τις σάρκες τους ίσως...

    Ίσως κάποιοι είμαστε όντως μέλη μιάς στερημένης γενιάς..ίσως είναι όμως και το μόνο που μας απέμεινε πιά...

    καλημέρα καπετάνισσα μου, από την ακτή των κυκλώνων...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 6:53:00 π.μ., Blogger dr.Uqbar

    Ακούς αυτό; Όλα τα κλειδοκύμβαλα της χώρας κάτι λένε...γέμισε ο αέρας μηνύματα. Για σένα λένε, σε ζητούν.
    Δεν είναι μέλλον..τώρα είναι

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 8:27:00 π.μ., Blogger Serenity

    Έναν ήλιο, Καπετάνισσα... Ξεκρέμασε και για μένα έναν ήλιο...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 8:49:00 π.μ., Blogger ovi

    !!!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 9:10:00 π.μ., Blogger Alexandra

    Φόβος λέγεται καλή μου, φόβος για μας και για τους άλλους... Και τελικά δεν είναι ζωή μια ζωή μισή...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 9:52:00 π.μ., Blogger Tradescadia

    Αυτό το κουτί που μερικοί το κάνουν κόσμο τους και ζουν μέσα από αυτό, για μένα έγινε η λευκή μου κόλλα με τις γραμμές που τόσο την είχα παραμελήσει και με ξανάφερε πίσω στη γραφή μου. Και μαζί με τη γραφή ήρθαν και όλες αυτές οι πολύτιμες φωνούλες που μοιράζονται μαζί μου όλα αυτά τα λόγια...Άρα δεν μπορώ παρά να χαίρομαι για την ύπαρξη του μαγικού αυτού κουτιού. Η λεπτή γραμμή νομίζω που κάνει τη διαφορά, είναι να ζεις και μετά να καταγράφεις. Γιατί όπως και να το κάνουμε, οι εικόνες, οι μυρωδιές, τα αγγίγματα, οι αισθήσεις...δεν κλείνονται σε κανένα κουτί!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 10:06:00 π.μ., Anonymous Κρινιώ

    Οι Λέξεις-Φλέβες σου
    ΄Αναψαν ΠΑΛΙ Κόκκινο
    το Δέρμα του Χαρτιού σου
    και Δάκρυζαν τα Μάτια μου
    και Πόνεσε η Ψυχή Μου!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 10:24:00 π.μ., Anonymous ηρακλειώτισσα

    Δεν ξέρω γιατί, μου θύμισες το στίχο "η οθόνη σαλεύει, βουλιάζει το πλήθος, εικόνες ξεχύνονται με μιάς"
    Ωραίο. Καλημέρα!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 11:12:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Καλόλυκε αγαπημένε.
    Θαρρείς πως κατέχω και γω;
    Πως λένε "την τύφλα μου";
    Αυτό.
    Καμώνομαι τώρα πως... τάχα μου, τάχα μου...
    Για να κοροϊδεύω τον καιρό, μη και δε με πιάσει...


    Δόκτωρα,
    μα να δεις συνήθεια που'χω!
    Να τα μπερδεύω τα δυό!
    Πριν ζήσω το τώρα έχει γίνει το χθές και με'χει προλάβει ήδη το αύριο.
    Και δε μου λες;
    Τα όνειρά μας, έχουνε χρόνο;


    Serenity,
    ήλιε αφέντη τ' ουρανού
    έβγα, καμάρωσέ την
    κι όσο μπορείς πιο τρυφερά
    αχτινοχάϊδεψέ την.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 11:17:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ovi?
    Επιφώνημα;
    Μα να δεις που φτάνει κι η φωνή!


    Αλεξάνδρα,
    "ζωή που δε μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη", ναι;
    Κι ας έχουμε παραλλαγή στους τρόπους.
    Κι ας λιγόστεψαν τ' αγγίγματα.
    Κι ας μπήκανε σε γραμματοσειρές οι φωνές...



    Tradescadia,
    καλώς ήρθες με τα λόγια-δώρα σου!
    Σωστά, η διαχωριστική γραμμή μετράει.
    Η ακροβασία.
    Να μη γίνει το "εκεί" εδώ και το εδώ, "εκεί".
    Ν' αγωνιά η καρδιά σε συχνότητες συντονισμένες.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 11:24:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ω, Κρινιώ,
    οι λέξεις και το βάρος τους...
    Το αίμα και το χρώμα.
    Λέω καμμιά φορά πως παρατετραγωνίστηκαν οι καιροί.
    Κι η στρογγυλάδα στην σκέψη και την πράξη είναι λιγοστή.
    Δες το κορμί. Πως τέντωσε, πως μοιάζει με ευθεία.

    Σε νιώθω.
    Μα μα δεις που, αν απλώσεις χέρι, θα το πιάσω.


    ηρακλειώτισσα,
    σωστό. Νιόνιος σε δόξες.
    Και να δεις τώρα που εμένα μου έρχεται ο μέγας Μάνος Ελευθερίου:

    "Πως έγινε με τούτο τον αίώνα
    και γύρισε καπάκι η ζωή,
    πως το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
    να μην ακούσεις έναν Ποιητή..."

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 12:41:00 μ.μ., Blogger vromogato

    άμα κάνω alt-ctrl-del μπορώ να βρεθώ στις αρχάνες για ρακές στου νίκου????
    καλημέρα...:(

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 1:29:00 μ.μ., Blogger onlysand

    Αχ, ναι, μακάρι με alt-ctrl-del να μπορούσαμε να βρεθούμε σε μέρη εύφορα με ανθρώπους αγαπημένους! Όμως, η... διακτίνηση να μας επέτρεπε να παίρνουμε μαζί: γεύσεις κι αρώματα, ήχους, εικόνες και αισθήματα - δεν είναι να κυκλοφορείς άοπλος σε τέτοιο κόσμο!...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 1:34:00 μ.μ., Blogger weirdo

    Ναι.. Να είσαι εκεί, αγαπημένη καπετάνισσα.. Όχι απέναντι.. Πλάι.. Για να δείχνεις.. Και να δίνεις.. (ήδη, έχεις χαρίσει τόσο πολλά..:)

    Καλησπέρα..

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 2:37:00 μ.μ., Blogger candyblue

    Κι όμως είσαι και συ μία μου θυσιάζεις το υγρό κόκκινο φιλί
    στο βωμό της ηλεκτρονικής αυτοεξορίας.
    Είσαι και συ που λες enter αντί για «έλα κοντά».

    Να κάτσω μήπως απέναντι σου κοιτώντας σε ώρα,κρατώντας δύο ποτήρια βανίλιας στα χέρια?

    Κι έπειτα να φορέσω τις λέξεις σου και να φτάσω μέχρι τον αλμυρό βυθό των ματιών σου.

    Πότε έρχεσαι?
    Σου απάντησα...
    πάντα σου απαντάω.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 4:03:00 μ.μ., Blogger kerasia

    ...και τότε, που λες, οι λέξεις έχασαν το λάμδα τους.
    - Μαγεία;
    - Όχι βρε, φιλία...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 5:13:00 μ.μ., Anonymous mpampakis

    Άλλη μια φορά διαβάζω κείμενό σου
    θέλω να σχολιάσω
    και δεν ξέρω πώς
    :^)

    Καλό είναι αυτό, δεν ξέρω αν φάνηκε...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 5:40:00 μ.μ., Blogger Kallioph

    υπέροχο

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 6:02:00 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα

    ό,τι ελευθερο αφήσεις θα παει εκεί που χει αγαπήσει... Καταλαβαίνεις για ποιον τρέχει η αγάπη μου εκτος από σένα έτσι; Θα τα ξαναπούμε αρχές Σεπτέμβρη.
    Αλιενοφιλί!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 6:02:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αχ μωρέ Βρωμογατούλη!
    Μ' ένα σάλτο θαρρώ πως κάτι θα γίνει!
    Άντε... Κι άμα πείς "άνοιξε σουσάμι" ίσως.
    Έτσι. Παραδοσιακά μαγικά.
    Σίγουρα πράγματα.


    Αμ τι την έχω την καρδιά τη δόλια Onlysand! Τι καταχωνιάζω εκεί μέσα, χρόνια τώρα...
    Αισθήσεις να δουν τα μάτια σου.
    Εφόδια; Στρατός ολόκληρος.
    Έτοιμος να πολιορκήσει το κάστρο της γυάλινης πραγματικότητας!


    Weirdo,
    με γλυκαίνεις με λόγια πλούσια ειπωμένα.
    Μα δίνουμε τίποτα, αναρωτιέμαι;
    Η ζωή δίνει μόνο.
    Χωρίς τσιγγουνιές.
    Κι εμείς, μεσάζοντες.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 6:09:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Candyblue,
    θαρρείς πως δεν το ξέρω;
    Καθρέφτη είχα μπρος και μπερδεύτηκα.
    Έλεγα πως ήταν άλλος...

    (Τα περί ερχομού ήτανε λαχτάρες φωναχτές. Θα'ρθει πάντως η ώρα...)


    Κερασιά μου!
    Στο Κάππα σου θα κρεμάσω το Άλφα της αγάπης να'χει συντροφιά!
    (Κι άλλη...
    Αν δεν του φτάνει η από δω)!


    Μπαμπάκη,
    μα... λες δε φτάνει το χαμόγελό σου;
    Ηλιαχτίδες γίνανε τα πίξελ!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 6:12:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Καλλιόπη,
    ποιός τα χορταίνει τα λόγια τα όμορφα, όχι πες!
    Αντιγυρίζω τα παινέματα, να πέσουν στα γραφτά σου.


    Ανδρομέδα,
    καμμία αντίρρηση.
    Κατανοώ, σαφώς.
    Να'χεις αγάπες να σε ντύνουνε.
    Κι απ' το χέρι, την καλή την ώρα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 6:49:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    Διαβάζω, διαβάζω...
    Λέω , λίγο είναι ό,τι και να κουβαλήσει ένας πτωχούλης μέρμηγκας σ` αυτό τ` αλωνάκι της αγάπης. Κι όσο μικρό και να `ναι, εσύ ευχαριστείς με την τεράστια καρδιά σου.

    Καπετάνισσά μας
    Το `χω ξαναπεί, σου χρωστάμε πολλά!

    * Μήπως πρέπει να παρατήσω τα ποιήματα και ν` αρχίσω στο Blog μου μόνο αφιερώματα στους φίλους μου; (Ξέρουν αυτοί πολύ καλά, αφού σαν τ` αριστερό μου χέρι πάντα απ` το μέρος της καρδιάς τους έχω, μαζί μ` όλη την απουσία τους)

    Ένα είναι σίγουρο, θα `μαι ευτυχισμένος μ` αυτό, ακόμα κι αν μερικοί απειλούν κλειδαριά! Δeν ξέρουν ότι η απόσταση ποτέ δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της, αφού ζουν μέσα μας!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 7:28:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Μου έκοψε την ανάσα καταρχάς η φωτογραφία, για το κείμενο τι να πω; Συγκινητικά εύστοχο

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 7:57:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Αξεπέραστη η μαγεία του αρώματος.
    Κι αναντικατάστατη.
    Κι ο Αλ Πατσίνο..;)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 9:51:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Να είσαι πάντα δίπλα μας
    μια ανάσα από μας καπετάνισσα

    Εγώ είμαι υπερήφανος
    που είσαι κοντά μας

    Καλό σου βράδυ
    σου στέλνω ανάσες καλοκαιρινές
    από το βόρειο αυτό νησί

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 10:06:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Στο κάτω χείλος.Εκεί ακριβώς το πρόλαβα το δάκρυ . Συνέχισε καπετάνισσα, λεβέντισσα, ν' αγαπάς έτσι τους ανθρώπους, γνωστούς κι αγνώστους και να μας διδάσκεις το αληθινό και το υψηλό! Το έχουμε όλοι ανάγκη...

    "η"

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006 11:51:00 μ.μ., Blogger Ergotelina

    μμμμ...Ψηφιακο Χασμα γενεών....

    και εμεις

    cantamus in medios de picitudine....


    Αποικιοκρατία ενα πραμα....

    Ποτε θα καμομε απανασταση;;;

    :->

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 1:15:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sok, χε...χε...
    Μα πιο πολύ μ' άρεσε το τελευταίο!
    Ε, όχι πως θα κρατήσω και μεζούρα να πάρω αμπάριζα χιλιόμετρα για κείνους που σουλατσάρτουν στην καρδιά μου μέσα!

    Καλέ μου ποητή! Πιάσε κανά φεγγάρι μες στη νύχτα να του πεις να μας παίρνει με το καλό. Να μας συμπαθά μια στάλα π' αλλάξαμε τροχιά και μπαίνουμε σε καλώδια...


    Σταυρούλα μου...
    Τις διαλέγουμε τάχα τις αλήθειες ή μας επιλέγουν αυτές;
    Πάνε εκεί που τις αντέχεις, ξέρεις...


    Citronella,
    βοήθα λίγο...
    Γαργάλημα στη μύτη από άρωμα γυναίκας και φταίω εγώ;
    Τιμή μου!
    Αν πάλι έχεις κατά νου τις πιρουέττες-σε όλα τα επίπεδα- που αναφέρεις στο μπλογκ σου, οκ!
    Σαφώς θα προτιμήσω ταγκό, δεν το συζητώ!
    Κανείς Αλ Πατσίνο εύκαιρος;
    (Μπα...Αλ-λού ντ' αλλού)!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 1:22:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor!
    Μα μόλις έφτασε χάδι απαλό, πελαγίσιο κι ακούμπησε την υγρασία της βραδιάς στο πρόσωπό μου!
    Να χαρείς τις μέρες σου!
    Και τις νύχτες, δεν το συζητώ!


    "η"!
    Κι ήταν αυτό το χάδι -που λες-, της νύχτας και των άστρων, που μου μουρμούρισε...
    "έλα, μη φοβάσαι, ότι ζεί με αγάπη, δεν θα χαθεί..."
    (Εκεί πατάω, να το ξέρεις).


    Εργοτελίνα,
    όσα "πρόσωπα" κι αν αλλάξεις, της ψυχούλας σου το χρώμα θα λογαριάζεται κόκκινο...
    Επαναστατικόν;
    Ούτε λόγος!
    Μπροστάρισσα εσύ κι ακολουθούμε!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 29, 2010 9:56:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Just want to say what a great blog you got here!
    I've been around for quite a lot of time, but finally decided to show my appreciation of your work!

    Thumbs up, and keep it going!

    Cheers
    Christian, iwspo.net

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape