Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006
Βρέχουμε μ' αρμύρα τα φθινόπωρα

"Πέφτουν ολοένα σήμερα νομίσματα πάνω στην πολιτεία
ανάμεσα σε κάθε κόμπο σα μια σταλαγματιά στο χώμα
ανοίγει μια καινούργια χώρα: ήρθε η στιγμή, σηκώστε με".
( Γ. Σεφέρης, Η χώρα του αχώρητου )


Είναι νωρίς; Είναι αργά;
Η καλοκαιρία δεν άρχισε ακόμη να μετράει τις ανάσες της.

Σεπτέμβρης στο προσκήνιο. Σίγουρα; Σιγά! Στην Ελλάδα ζούμε. Ο χρόνος θα μας γλυκοκοιτάζει για μέρες... μέχρι να προσαρμοστεί η ώρα στο χειμερινό ηλιοστάσιο, μέχρι να στερηθούμε τα λινά, μέχρι να σβηστούν μια και καλή τα θερινά ίχνη στην άμμο.

Συλλογιέμαι πόσοι και πόσοι κοιτάζουν πλέον το ημερολόγιο σαν αριθμολόγιο, χωρίς αναγωγές στον εντός και τον εκτός τους χρόνο.
Λέγοντας -τάχα- πως είναι τακτική προσωρινή, αθέλητη, νιώθουν τον εαυτό τους να κινείται ερήμην των εσωτερικών ρευμάτων της ζωής, δοσμένο στην πάλη των κυμάτων της επιφάνειας.

Η καρδιά, που λες, ζητά φθινόπωρα, ήρθε και μου το'πε, μουρμούρισμα στ' αυτί. Αποχεραιτισμός στο καλοκαίρι που ακόμα δε χάθηκε μες στη φθινοπωρινή αχλύ.


Οι προσωπικές μας ιστορίες βγαίνουν και στέκουν στα ημερολόγια, κάθε που γράφεται η λέξη τέλος. Σε οτιδήποτε.
Κι άσε με τώρα να φαντάζομαι κομμάτια ζωής! Όπως κάνουμε σε γνωριμίες καινούργιες που παλεύουμε να μαντέψουμε την πορεία του άλλου πίσω από μια ρυτίδα, έναν μορφασμό.
Μόνο ο ίδιος όμως ξέρει τι έχει προηγηθεί. Για τους υπόλοιπους, μένουν μετέωρες σκέψεις.
Γράφουμε κι εμείς τις ιστορίες μας, κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνα - έτσι όπως μας έμαθαν να μετράμε το χρόνο- και ταυτόχρονα αγωνιζόμαστε να δραπετεύσουμε από αυτές. Στιγμές και στιγμές σκαλώνουν εκεί που ξεψυχάει... τι άραγε; Η μνήμη;

Η λέξη τέλος είναι από τις πιο χρησιμοποιημένες του καιρού μας, το παρατηρείς;
"Δεν ισχύει πλέον" λέμε. "Αυτό τέλειωσε, έληξε, είναι ξεπερασμένο". Μέχρι και το τέλος του κόσμου καμώνονται πως βλέπουν κάποιοι αυτόφωτοι προφήτες. Συστήματα γκρεμίζονται, ιδεολογίες καταρρέουν κι εμείς γυρεύουμε τις ημερομηνίες λήξεως στις συσκευασίες των αγαθών. Παλιώνουν οι εικόνες του κόσμου μας κι εμείς ελπίζουμε πως πλάι σε κάθε ληγμένο αναδύεται πάντα το καινούργιο και φωτεινό...

Τι παράδοξα που μετριέται αλήθεια η ζωή σ' αυτόν τον πλανήτη! Μιλάμε για τον χρόνο, μιλώντας μόνο για μήνες, για χρόνια, που περνούν σε μια αφηρημένη παράταξη από μπροστά μας.
Λες και δεν είμαστε εμείς που περνάμε μέσα τους, σ' ένα και μόνο βύθισμα, κατάδυση απότομη με κρατημένη την ανάσα, μέχρις όπου φτάσουμε...
Νιώθω έτσι, αλήθεια, να κρατώ την ανάσα μου. Να ψάχνω στα τυφλά. Δεν ξέρω πόσο, είναι μήνες, χρόνια που διαρκεί αυτό το μακροβούτι;
Να ψηλαφώ χρόνους, αλήθειες, ονείρατα. Σχεδόν τα χαϊδεύω στα σύνορα του νου μου και μετά αφρός και πάλι σκοτάδι. Αρχή και τέλος.

Τώρα λοιπόν, που φεύγει η κάψα του καλοκαιριού, δεν μπαίνει στα χείλη μου παρά κάτι σαν τούτο εδώ: χαρά σ' εκείνον που μπορεί και βλέπει την αυγή στο τέλος των πραγμάτων.
Αυτός είναι για να τον καμαρώνεις!
Να μπορείς να βλέπεις στην άλλη πλευρά του λόφου.

Ξέρω. Θυμίζουμε εποχή μεταβατική στους από μέσα χρόνους. Φθινόπωρο.
Έλα όμως που ο άνεμος γλυκαίνει πιότερο λίγο πριν την άνοιξη, λίγο πριν την καλοκαιρία, λίγο πριν το χάραμα. Χμ! Ωραία λέξη! Χάραμα.
Μα να δεις που χαράζει, όποια εποχή κι αν γράφεται στον αλήτη το χρόνο. Σίγουρα; Σίγουρα.




Το κείμενο, δώρο αποχεραιτιστήριο στον Kyriaz
που έσταξε φως στη ψυχή μου.

Θέλησα και γω να κρατήσω θαλασσινό αφρό και να βρέξω μ' αρμύρα τα δικά του φθινόπωρα. Να πας στο καλό. Η σκέψη μας, φυλαχτό σου.


(Νάνα Μούσχουρη -
Autumn leaves

Ο Σεπτέμβρης του Τσαρούχη στη φωτογραφία)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 11:22 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


24 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 11:46:00 π.μ., Blogger kyriaz

    ......Είσαι υπέροχη!
    Σ΄ευχαριστώ....
    Τίποτε άλλο.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 12:05:00 μ.μ., Blogger Ergotelina

    Ωραία τραγουδια και ιδεες....

    Θα μας τα παρουσιάσετε

    με την Μαριμέλ?

    :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 3:24:00 μ.μ., Blogger Tradescadia

    Ο Μικρός Πρίγκηπας έλεγε ότι όσοι είναι λυπημένοι αγαπούν τα ηλιοβασιλέματα. Εγώ τα αγαπώ γιατί ο αποχαιρετισμός του ήλιου, συνοδεύεται πάντα από μια ανατολή: αυτή της Σελήνης! "Χαρά σ' εκείνον που μπορεί και βλέπει την αυγή στο τέλος των πραγμάτων"...πόσο δίκιο έχεις!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 7:31:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Kyriaz...
    Τ' αγέρι το φθινοπωρινό θα 'ρχεται πότε πότε να μοιράζεται μαζί σου μυστικά.

    Λέω πως αν είναι ο καιρός βολικός κι η θάλασσα μπουνάτσα, μπορεί και να μου τα φέρνει.
    Τα καλύτερα, δεν ήρθανε ακόμα.
    Για όλους μας.


    Εργοτελίνα!
    Χε, χε...
    Ατίθασο και σκανδαλιάρικο παιδί!
    Μήπως έχεις να μου πεις κι άλλα τέτοια;
    Έχεις δρόμο να 'ρθεις κοντά, δεν έχεις;
    :)


    Tradescadia.
    Μιλάς με τα πιο ζωντανά χρώματα.
    Κι εγώ μέσα σ' αυτό.
    Σ' ότι λογαριάζεται νιοφερμένο και νιοφορεμένο!
    Σ' αυτό που σβήνει ήπια και φωτίζει το καινούργιο!

    Αυτό -τάχα- δεν είναι ζωή;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 8:25:00 μ.μ., Blogger confused

    «Να μπορείς να βλέπεις στην άλλη πλευρά του λόφου.»

    Ευλογημένος αυτός που μπορεί να το κάνει αυτό.
    Την καλησπέρα μου :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 8:51:00 μ.μ., Blogger Citronella

    η καρδιά που πάντα προσμένει την αυγή, το ξεκίνημα , με το χρώμα το χρυσοκόκκινο - όπως το τραγούδι, όπως το κείμενο σου..:)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 9:04:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Η καρδιά ζητά φθινόπωρα
    πάντα θα τα αναζητά

    αναρωτιέμαι πόσα άραγε φθινόπωρα
    πέρασε και περνά αναζητώντας
    αυτή η καρδιά
    αυτή η τόσο μεγάλη καρδιά
    όλων μας

    Το ΤΕΛΟΣ Καπετάνισσα
    είναι πολύ σπουδαία λέξη
    εγώ αυτή την λέξη την ξέρω
    πολύ καλά
    και την περιμένω

    Να είσαι πάντα καλά καπετάνισσα
    μέχρι το ΤΕΛΟΣ

    Καλό σου βράδυ
    σου στέλνω μια ανάσα
    από το κύμα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 11:16:00 μ.μ., Blogger Ergotelina

    Πες εσυ το δρόμο...

    και πουλί θα γίνω

    φθινοπωρινή δροσιά

    ...

    :-}

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 11:24:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Το τέλος του καλοκαιριού για μένα φέτος συμπίπτει με ένα άλλο τέλος,που έγραψα με το χέρι μου. παρ' όλα αυτά πονάααααααααααααει! Τα λόγια σου είναι πάντοτε βάλσαμο καλή μου.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006 11:33:00 μ.μ., Blogger Markos

    τούτη η αρμύρα, που βρέχουμε να φύλλα του φθινόπωρου, τα "νοστιμίζει".
    Τα κάνει αυτά να κιτρινίζουν και το κίτρινισμά τους να φουντώνει το "νόστο" μέσα στην ψυχή και την καρδιά.
    Και το τέλος που γράφεται, ο σκοπός επιτεύχθηκε πάει να πει και είναι ώρα να βάλουμε τον άλλο σκοπό.
    Και το κάνουμε.
    Όλοι.
    Και πάμε παρακάτω.
    Μέχρι νάρθει ξανά η αρμύρα να βρέξει το φθινόπωρο, και να μας πει "να, γέννησα το χρόνο..."

    Καλό φθινόπωρο να έχεις καπετάνισσά μου.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 9:29:00 π.μ., Blogger ovi

    Καπετάνισσα καλό Φθινόπωρο,μάλλον τα ίδια πράγματα μας αγγίξαν.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 10:00:00 π.μ., Blogger advocatus diaboli

    Γεμίσαμε πράγματα με ημερομηνία λήξης. Καμία έκπληξη, πια. Ευτυχώς, όμως, οι εποχές, οι αγάπες, οι χαρές, δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Ξαναέρχονται και όλα αρχίζουν πάλι από την αρχή.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 10:24:00 π.μ., Blogger SALOME

    Καλή αρχή! Μήπως τώρα τελικά αρχίζει ο χρόνος(ούτως ή αλλιώς πλασματικός δεν είναι;)οπότε σωστά τα καλύτερα δεν ήθαν ακόμα...Γλυκειά ποιητική διάθεση καπετάνισσα. Καλά ταξίδια νάχουμε!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 12:00:00 μ.μ., Blogger candyblue

    Περπατάει στις μύτες των ποδιών του,προσεχτικά, μην πατήσει τους σοβάδες του καλοκαιρινού σπιτιού που μένει άδειο πια μέσα σε εκείνη την νησιώτικη χώρα. Τα απομεινάρια του καλοκαιριού θα αλεγράρουν την κατήφεια. Περιμένω την πρώτη σταγόνα της βροχής.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 12:24:00 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα

    διψάω για το νέο φθινόπωρο, θα σε κερνάω βροχούλα Μαριώ μου αγαποβροχή!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 3:59:00 μ.μ., Blogger scalidi

    "...Κι άσε με τώρα να φαντάζομαι κομμάτια ζωής!..." Αυτό κρατάω από την υπέροχη σύνθεση εικόνας, λόγου, μουσικής

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 4:02:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Confused,
    γλυκό κορίτσι!
    Δεν είναι σίγουρα απλό να χρωματίζεις αλλιώς τα πράγματα.
    Να κονταροχτυπιέσαι με μια καθημερινότητα που σε στίβει.
    Αλλά την έρμη φαντασία και τη διάθεση γι αλλιώτικα ξεκινήματα, τι τις έχουμε;


    Citronella,
    Που αλλού να τη γυρέψουμε την αυγή παρά μέσα μας.
    Υπάρχει -αναρωτιέμαι- αυγή
    κοινή για όλους;
    Σημαίνει για όλους το ίδιο η αυγή;
    Σκέψου ότι το χρυσοκόκκινο φως ορισμένοι θα το εισπράξουν ως σκοτάδι μια και θα τους τυφλώσει, τουλάχιστον στη πρώτη επαφή!


    Sailor,
    αγαπημένε, σαφώς και είσαι μάστορας σ' αυτά!
    Σε ό,τι ορίζει η καρδιά για αρχή, γι ανατολή και χάραμα...
    Το κάθε τέλος γεννά μια αρχή, αυτήν να περιμένεις. Τη γέννα.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 4:13:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Εργοτελίνα, μουτράκι γλυκό! Οι στράτες που φτάνουνε στην πόρτα μου είναι γνωστές. Εσύ, που ανασκαλεύεις τον καιρό, αητόπουλο στα διαδίκτυα (τι, απλό πουλί;), σίγουρα ξέρεις.
    Για κάθε ενδεχόμενο πάντως, θ' αφήσω πίσω μου τ' άσπρα χαλικάκια εκείνου του μικρούλη του κοντορεβιθούλη!



    Ανώνυμη/ε,
    πες μου τώρα ποιός γλύτωσε απ' του πόνου τις άγριες δαγκάνες;
    Σπουδαία μαντινάδα για πάρτη σου:

    Λένε στη φεύγα του ο καιρός,
    είναι γιατρός του πόνου.
    Μα γω πονώ, για δεν κλουθά*
    η σκέψη μου του χρόνου.


    *=ακολουθεί



    Μάρκο μου.
    Ψυχή που αφουγκράζομαι και φτάνει μέσα μου ψιθύρισμα ανέμου.
    Αυτό είσαι.
    Ξέρεις και ξέρω.
    Πως κάπου, έχει φθινοπωριάσει εδώ και μέρες... ίσως και χρόνια...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 4:30:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ovi.
    Και δεν είναι σπουδαίο -πες!-, ν' αγγίζουν ίδια πράγματα τους ανθρώπους;
    Όχι, λίγο το 'χεις;
    Εδώ κάνουμε αμάν να βρούμε τι μας ενώνει...



    Αdvocatus diaboli,
    ειδικά στον έρωτα, το έδαφος πάντα παρθένο μοιάζει.
    (Άσε τώρα τι βράζει από κάτω).
    Και ναι, ξεκινάμε πάντα με την ίδια λαχτάρα, το ίδιο πείσμα, την ίδια σιγουριά πως ναι!
    Το "τώρα", είναι το καλύτερο.
    Κι απ' το αύριο κι απ' το χθες.



    Salome!
    Καλώς ήλθες ταξιδιάρα ψυχή!
    (Έτσι μου μοιάζεις. Λαθεύω);
    Ω, σίγουρα!
    Οι πιό μεγάλες χαρές είναι μπροστά.
    Προβάλλουν -θα δεις- την ώρα που μεστώνει το φθινόπωρο...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 4:30:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    Υπάρχει τελικά τέλος, ή είναι μια νέα αρχή; Όλα τελικά δεν εξαρτώνται από την προσέγγιση που έχουμε στη ζωή και στο θάνατο; Ναι, τα φθινόπωρα έχουν αρμύρα, έχουν μελαγχολία και μαγευτικά δειλινά, έχουν έρωτα και μοναξιά... έχουν την αίσθηση ότι κάτι τελειώνει αλλά κάτι νέο αρχίζει...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 4:38:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Candyblue μου,
    χθες βράδυ ήμουν έξω από το Ηράκλειο.
    Μετά τα μεσάνυχτα λοιπόν που πλησίαζα την πόλη, βρέθηκα κάτω από ένα πυκνό, τρεχάτο σύννεφο. Μα πόση λυτρωτική βροχή! Μα πόση χαρά παιδιού στα πέδιλα και στα μαλλιά μου! Η πρώτη φθινοπωρινή βροχή στην Κρήτη, με το που έσκασε μύτη ο Σεπτέμβρης!



    Αχ... Ανδρομέδα!
    Αγαποβροχή, ναι! Να με ποτίσει, να με μουσκέψει, να μουλιάσω και να μην στεγνώσω ποτέ!
    Έτσι. Να τρέχουν οι αγάπες, σα στάλες. Αστράγγιστες!



    Σταυρούλα,
    χαμόγελα φωτεινά, ηλιολουσμένα!
    Γιατί -τελικά- στη Μεσόγειο είναι αλλιώτικοι οι χρόνοι, μα κι οι άνθρωποι ξέρουν να ντύνονται ήλιους, χειμώνες-καλοκαίρια...
    Κι έτσι να συνθέτουν, ναι.
    Κομμάτια ζωής.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 5:37:00 μ.μ., Blogger zero

    Παρα πολυ καλο ποστ!

    ΥΓ: ουδεν.

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006 6:48:00 μ.μ., Blogger SALOME

    Ναι μάλλον μοιάζει η παρέα.., αμα το ψάξεις θα δείς ποιοί ανακατεύουμε συνέχεια την ποίηση και ποιοί είμαστε εκτός...συνόρων, Αθηνών, εκτός τόπου και χρόνου ίσως. Οσο για το Φθινόπρωο ΑΝΑΣΑ, όπως τα σχόλιά σου. Εχουμε πιάσει πάντως το Αιγαίο κι αρμενίζουμε, εγώ στο Βορρά κι εσύ στον Νότο. Καλά για τον ovi δεν το συζητώ...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 02, 2006 10:55:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλεξάνδρα.
    Ναι. Ακριβώς έτσι. Το θεμελιώδες δίπολο ορίζει ημερολόγια και καθορίζει πορείες.
    Κι εμείς, στην ακροβασία. Να συνταιριάξουμε τα δυό, να συνυπάρξουμε με τον άλλον...


    Ζέρο.
    Την αγάπη μου.
    Με σκλαβώνεις πάντα με τον τρόπο σου.
    Μπουκέτα ρόδα λες και μου χαρίζεις!


    Salome...
    Εκτός τόπου και χρόνου, ενίοτε κι αυτό!
    Έξω από τις γκριζάδες των καιρών και των ανθρώπων θα 'λεγα. Θα επιθυμούσα. Μέσα στο βαθύ, λυτρωτικό αχ μιας ουσιαστικής ανάσας, ναι!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape