Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006
Χάλκινα - Κοντυλιές = 1 - 1
Εδώ είναι Βαλκάνια -λέει-, δεν είναι παίξε-γέλασε! Μωρέ και παίξε και γέλασε είναι και πιάσου απ' του δοξαριού την άκρη και πάρε αναπνοή βαθειά, φωτιά και άνεμος μαζί στα σωθικά σου!

Έτσι. Να'χει κι η περιφέρεια να καυχιέται που σπουδαίοι μουσικοί διαλέξαν "αποκεντρωτικά" χώματα για μόνιμη ή πρόσκαιρη πατρίδα.

Ηράκλειο. Χθες, με το φεγγάρι.
Goran Bregovic και Ψαραντώνης, συνταίριασμα αντάρτικης κι αρχοντικής μαζί ψυχής, στης μουσικής το διάβα.
Το Παγκρήτιο Στάδιο πολύβουο, ζωηρό, παιχνιδιάρικα ανήσυχο. Κι η πελαγίσια δροσιά από δίπλα, ευλογία.

Η βραδιά είχε χρώμα και μιλιά χάρη στον Σύλλογο Οικογένειας "Αριάδνη" του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων.
Τη σπίθα του καλωσορίσματος την έβαλαν πολιτικοί φορείς, πράγμα που προκάλεσε τον Δημήτρη Αποστολάκη -των Χαΐνηδων- να σύρει αγριεμένη φωνή και να γυρέψει ανοιχτή σκηνή-στιγμή για τους πολλούς, για τους απλούς κι όχι για τους άρχοντες. Ανάμεσα στους θεατές κι ο ίδιος, έγινε από αρκετούς ορατός, ως μανισμένος υπερασπιστής των αδυνάτων...

Στο γλέντι έβαλε αρχή ο Ψαραντώνης, ψυχή να τρυγάς ολημερίς και την νυχτιά πάλι καρπό να'χει να σε θρέφει. Ποιά διονυσιακή ορμή και ποιό εκστατικό παραλλήρημα... Μυστήριο και μύθος μαζί αυτός ο άνθρωπος. Το απολλώνειο φως να λούζει το δοξάρι. Κοιτάζανε τα μάτια μου, τσούζανε σχεδόν, κλωτσούσαν -έχει και το κάλλος όρια, δεν έχει;- και συνάμα ρωτούσανε την σκέψη που'χει γήινη πηγή, πως να'ναι τα δάχτυλα αυτού του ανθρώπου. Παίρνω όρκο, πως είχανε ματώσει. Δεν γίνεται αλλιώς. Μην και κάνει σε μερικούς γλυκοκοιτάγματα η σάρκα; Μπα... Με τόση μανία, με τέτοιο δόσιμο; Ύμνος, λατρεία και χορός συναπάντημα σ' ένα δοξάρι, σε πέντε δάχτυλα!

Λέω λοιπόν πως η διονυσιακή ορμή, αυτή η αρχέγονη, η ανεξάντλητη και πανίσχυρη ζωική ορμή, κάνει διακρίσεις. Λογικό. Ενυπάρχει στον πυρήνα κάθε μορφής ζωής, αλλίμονο! Μα σε μερικούς παραστοιχειώνει!
Να μας κουβαλήθηκε ο Πάνας απ' την Αρκαδία λέτε; Ή να κρυφοκοίταζε στα σκοτεινά; Σα να μου φάνηκε βέβαια πως λαθροκοίταξα κάτι φιγούρες ξωτικές -νύμφες να'ταν;- που κοντοσιμώνανε τον Ψαραντώνη κι όλο του μουρμουρίζανε στ' αυτί. Κι αυτός ετίναζε την κόμη στο πάθος της μουσικής παραδομένος κι εκείνες χανόταν στο λεπτό. Κι έπειτα ξανά και ξανά...

Τούτη η ανορθόδοξη θωριά του Ψαραντώνη, κατά το παίξιμό του κι ο λόγος του, σχεδόν αιρετικός, μαζί με τους αλλαλαγμούς του κόσμου, μ' έκαναν για λίγο να συλλογιστώ την ιδιαιτερότητα του τόπου. Για την κρητική μουσική μιλώ μα πιο πολύ για το πάθος των ντόπιων προς αυτήν. Των νέων. Τόσο βαθιά και άγρια χρωματισμένο πάθος, ακατέργαστο, άρα Πάθος πραγματικό, δεν έχω συναντήσει σε νέους άλλων τόπων. Έφηβοι αρπαγμένοι απ' την παραδοσιακή μουσική παντιέρα, μισοσκαρφαλωμένοι στα βουνά, έτοιμοι να πούνε και να πιούνε τα ριζίτικα, λες κι ο χρόνος σκάλωσε για πάρτη τους σε αλλιώτικου καιρού αντρειά...

Κι απ' την αρχόντισσα τη λύρα στην θριαμβευτική είσοδο των χάλκινων που σηκώσανε τους Κρήτες απ' τα καθίσματα και βγάλανε στη βραδυνή υγρασία τις καρδιές να στάζουνε τους πόθους, να μπερδεύουνε τα όνειρα και τις αλήθειες, τα χτυποκάρδια με τον κρότο της κάθε νότας. Πως λέμε "παλμέ, χτύπα πιο σιγά μην αποκάμω"; Έτσι.

Οκτώ μουσικοί στα πνευστά, φλόγες που πολλαπλασιάζονταν κι ανέβαιναν σαν λάβα κι ένιωθες τη κάψα να σε τρυπάει από παντού, να ρέει ίδιο αίμα.
Και φανταστείτε ότι παίζανε και με όργανα δανεικά!
Κάπου παράπεσαν -λέει- τα δικά τους, στη Βιέννη το πιθανότερο
(ω,αεροπορικές εταιρίες,προσκυνώ) και βγήκαν στη... ζητιανιά να γυρεύουνε όργανα-αντικαταστάτες από τη Φυλαρμονική του Δήμου Ηρακλείου!
Τέλος πάντων, όλα καλά.
Οι μεγάλοι μουσικοί έχουν ευελιξία και οπωσδήποτε, την αρετή της σεμνότητας.

Οκτώ λοιπόν με το χαλκό για σμίλη, για πανί και εφαλτήριο, ένας στα τύμπανα και στο ακκορντεόν κι ο Bregovic στο φέγγος της κιθάρας. Αριστερά μπορείτε να διακρίνετε τρία θηλυκά, φωνές που μεγαλούργησαν και γέννησαν χειροκρότημα-ποταμό. Οι δύο με παραδοσιακές φορεσιές, η τρίτη λουσμένη στα ασημένια, θύμιζε τραγουδίστρια της πίστας του '70, μια Ζωζώ Σαπουντζάκη στο πιό χυμώδες (!) αλλά ρυάκι η φωνή. Να πέσεις να δροσίζεσαι, να καθρεφτίζεσαι στο κρύσταλλο.

Κέφι; Λέξη μικρή. Βγάζει "λιγιά" που λέμε εδώ. Διόνυσος, Πάνας και Απόλλωνας, Μαινάδες, Νύμφες, Μούσες, όλοι τους πάνω στην σκηνή. Σεληνιασμένοι.

Και να 'ρχονται βροχή σκηνές από ταινίες ντυμένες στη μουσική του Bregovic, πολυαγαπημένες όλες, θρυλικές. Και να περνούν απ' την σκηνή καραβάνια αργοκίνητα και ν' ανεμίζουνε πολύχρωμα τσιγγάνικα φουστάνια, να αιωρούνται φιλιά φλογερά, ποτάμια που κυλούν μαζί με τη μοίρα, εικόνες πολέμου παρανοϊκού που φεύγει για να 'ρθει ο λυτρωμός τ' ανθρώπου...

Σκεφτόμουνα, αυτό το χύμα πάθος των βαλκανίων, της σέρβικης μουσικής εν προκειμένω, που αλλού το συναντάμε. Αυτόν τον βόμβο του χαλκού, το "έλα" και το "φύγε" απ΄τα τύμπανα καθώς και του ακκορντεόν τη μαχαιριά, το παράπονο που ρέει ανενόχλητο, όλα τούτα πως γεννήθηκαν. Ποιός τ' ανάθρεψε. Των τσιγγάνων οι περιπλανήσεις;
Δεν έχουν δηλαδή πράγματα να πουν με τα αφρικάνικα καλέσματα; Τις παρακλήσεις, τους κρότους, τους ρυθμούς; Δεν συγγενεύουν με τα μελωδικά αγγίγματα των λατίνων, με τα βήματα τα χορευτικά, θυσία σ' ό,τι ο έρωτας ορίζει για αρχή και τέλος;

Χόρτασε η νυχτιά, δε λέω... Μέχρι και "αέρα", ναι, ιαχή πολεμική κάλεσε ο Bregovic τα πλήθη να φωνάξουν. Σπρωξιά στη δύναμη να βρει δρόμο, να λευτερωθεί.
Αν και, σιγά που θέλει πολύ! Βαλκάνια ψυχή, πως να μερέψει...


(Θεός αν είναι, πολυαγαπημένο των Bregovic-Νικολακοπούλου,
Άλκηστις Πρωτοψάλτη


Ρεθεμνιώτικα συρτά, Ψαραντώνης)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 18:23 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


28 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 6:48:00 μ.μ., Blogger confused

    Αχ, σα να νιώθω και το βραδυνό αεράκι από την περιγραφή σου :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 6:53:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    Βρες τώρα, sok, γλώσσα να παινέψεις τούτη τη γυναίκα!
    Κι οι εφεδρείες δε φτάνουν!
    Μιαν κραυγή μόνο: Αγάπη,ε;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 7:12:00 μ.μ., Blogger zero

    Σε ζηλευω που τους ειδες μαζι.
    Το περιεγραψες και πολυ ωραια ολο το σκηνικο.

    ΥΓ: πολυ καλο το ποστ.

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 8:41:00 μ.μ., Blogger oistros

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 8:43:00 μ.μ., Blogger oistros

    Αχ Καπετάνισσά μου τα ίδια έγραφα κι εγώ εδώ αλλά πριν απολαύσω το γιορτάσι και τις νότες τους.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 9:05:00 μ.μ., Blogger beatlus

    Αααααααααααααααα!!!

    Cigani! Juris!!!

    1-Boom, boom, boom, boom, boom
    ................. kutz, kutz ehy ja
    Boom, boom, boom, boom, boom
    Kana hi naj kutz, kutz ehy ja
    Devla, .....................
    Devla, ....................
    Devla, mi dzav te mange an(do) for?
    Jek bar? kalashnikov
    Kalashnikov
    Kalashnikov
    Kalashnikov, kalashnikov
    Eeeeeeh...
    Boom, boom, boom, boom, boom
    ......................
    ...........................
    Dalakovac, Markovac, Mala Krsna, Lajkovac,
    Caje, suje, ajde, hopaaaaa
    MUSICA
    2- Da capo, ma con "Dalakovac..." musicale
    3- Da capo (strofa mancante), finale:
    Boom, boom, boom, boom, boom
    Vov dil? ka ciudel?
    Vov dil? ka ciudel? kana hi naj pala idir?
    Zvoncici, zvoncici, cavro pistolcici
    Caje, suje, ajde, hopaaaaa
    Boom, boom....
    Zoki, zorice, cavro bobonice
    Caje, suje, ajde, hopaaaaa
    Boom, boom....
    Dalakovac, Markovac, Mala Krsna, Lajkovac,
    Caje, suje, ajde, hopaaaaa
    Boom, boom....
    Zoki, zorice, cavro bobonice
    Caje, suje, ajde, hopaaaaa
    Boom, boom....
    Cigani ! Stoj !

    Ααααααααααααααααα!!!
    Cigani! Juris!!! Juris!!! Juris!!! Juris!!!
    Ζηλεύωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!!!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 9:42:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Αυτό κι αν ήταν συνάντηση με εκλεκτούς καλεσμένους!
    Και βέβαια ένας Σύλλογος που φαντάζομαι είναι από αυτούς που έχουν μάθει να δουλεύουν αθόρυβα.

    Να είσαι καλά Καπετάνισσα για την μαγική ατμόσφαιρα που μάς μεταφέρεις. Το μόνο αντίδοτο τέτοιες στιγμές.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 10:20:00 μ.μ., Blogger ovi

    Ζήλεψα, κάτι τέτοιες στιγμές μου λείπουν περισσότερο από κάθε τι άλλο!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 10:21:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Η περιγραφή σου μάλλον ξεπερνά και την ίδια τη συναυλία,σε εκφραστικότητα και δυναμισμό.
    Νιώθω τυχερός που σε διαβάζω.
    Σα να έχω ένα θηλυκό Καζαντζάκη στ' αφτιά μου...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 10:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ο,τι ακριβώς ήθελα αυτή τη στιμή! Να βρεθώ μέσα σε τέτοιο δρώμενο. Και βρέθηκα με την περιγραφή σου!Δεν έχει καμιά σημασία που ήμουν τόσο μακριά γεωγραφικώς.Εχει δίκιο ο sok.Πού να βρείς λόγια να παινέψεις αυτή τη γυναίκα; Κι αν δεν μπορεί να τα βρει αυτός που είναι και ποιητής, εγώ πώς να τα βρω; Για άλλη μια φορά σ'ευχαριστώ καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 22, 2006 11:28:00 μ.μ., Blogger Serenity

    Μια ολόκληρη γιορτή ζωντανεύει στις γραμμές σου Καπετάνισσα, για τα δικά μας μάτια... Ευχαριστούμε σε! :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 9:53:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Confused,
    οι δροσούλες είναι πολλών λογιών!
    Αν φυσήξανε λυτρωτικά τα φωνήεντα και τα σύμφωνα, ω, χαρά!



    Sok,
    μη με παραστολίζεις για θα μου πέσουνε βαριά τα λούσα κι εγώ θέλω ανάλαφρη να πετώ!
    Με τιμάς καλέ μου...
    Κι επειδή η αγάπη είν' αχόρταγη και θέλει και να την ταρακουνάς να μην αποκοιμιέται, αγάπη κι από δω. Άνεμοι να φυσήξουνε.
    Γερο-Αίολε ακούς;


    Ζέρο,
    ανθισμένα τα λόγια σου κι ομόρφυνε ο τόπος! Αγριολούλουδα στην πόρτα μου, πολύ σ' ευχαριστώ!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 10:14:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Οίστρε μου,
    το είδα με χαρά, φαντάζομαι κάπου ανταμώσαμε, ε; Διασταυρώθηκαν λες τα βλέμματά μας, σκόνταψαν τα βήματά μας σε κοινό διάζωμα;
    Το βέβαιο είναι ότι ίδιοι σκοποί μπήκανε στα χείλη μας!


    Beatlus,
    τι έκανε λέει; Λίγο πιο δυνατά; Παρακαλώ; Ζήλειες, ε; Χμ...
    Μεγάλη ικανοποίηση!
    Τόσες χαρές που έζησες εκεί στ' ομορφονήσι, δεν σου φτάσανε;
    Αλλά, δίκιο έχεις κι απ' την άλλη...
    Ποιός βουτάει στο γλυκό και λέει "φτάνει";


    Citronella,
    έχει απίστευτη δύναμη η μουσική.
    Ζωή είναι. Δίνει ώθηση, πυρπολεί και καλεί και τους ανέμους. Ναι, μαγεία. Απ' ανθρώπων χέρια.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 10:23:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ovi μου,
    πουλί ξενιτεμένο...
    Μόνο αγάπη θα σου στέλνω κι αγκαλιές.
    Να'χεις να παρηγοριέσαι.
    Κι η φαντασία να θεριεύει, να προετοιμάζεται.
    Γιατί-δε μπορεί!- κάποια στιγμή θα'ρθεις...


    Kyriaz,
    περβόλι τα λόγια σου, της καρδιάς σου γεννητούρια, δίχως άλλο.
    Παινέματα τρυφερά, από ανθρώπους που εκτιμώ, τι άλλο θέλω...
    Αν και το βάρος της κουβέντας σου δε μου πρέπει, θα πω πως χαμογελώ. Κι είσαι η αιτία.


    Ανώνυμε,
    δεν ξέρω που είσαι ούτε ποιός είσαι. Όχι δηλ. πως μια τέτοια γνώση θα μετρήσει αλλιώτικα τα λόγια σου. ΄Ετσι κι αλλιώς ανοίγω αγκαλιά. Πόση παρηγοριά να νιώθω συντροφιασμένες γύρω μου φωνές!
    Μεγάλη ιστορία η γλώσσα η κοινή.
    Κι ακόμα μεγαλύτερη, το κοινό όνειρο...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 10:26:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Serenity,
    γιορτή η ίδια η ζωή!
    Οι μέρες, οι βραδιές, οι στιγμές κι οι αναπνοές μας!
    Δώρο ακριβό.
    Να τη βιώνουμε έτσι ακριβώς.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 11:11:00 π.μ., Blogger Ανδρομεδα

    Τυχερή! Που το έζησες... Τυχεροί που μας το κέρασες!

    Από τον κήπο της καρδιάς
    παιρνώ για σε λιγάκι
    και κόβω για να στολιστείς
    τριανταφυλλοφιλάκι!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 11:12:00 π.μ., Blogger Ανδρομεδα

    εεε, το περνώ γραφεται έτσι αλλά τρέχει το χέρι και πατά άλλα των αλλών...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 12:02:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    αν αυτές είναι οι λέξεις που περιγράφουν τα συναισθήματά σου,
    φαντάσου τα ίδια τα συναισθήματα πόσο δυνατά είναι!!!
    πάντα να περνάς καλά καπετάνισσα,
    και να μας μεταφέρεις αυτές τις υπέροχες συναισθηματικές εικόνες σου...

    καλημέρα...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 12:21:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Εδώ είναι Βαλκάνια
    και παίξε και γέλασε

    Είσαι μοναδική γιατί
    είσαι μέσα στους 7 υπέροχους
    καπετάνισσα της Καρδιάς μας

    Ζωντανεύεις το χαρτί
    τις λέξεις τις φράσεις και τις
    εκφράσεις δεν τις διαβάζεις
    αλλά τις νοιώθεις και τις ακούς

    Είσαι η πιο όμορφη μουσική
    στη Ζωή μας

    Καλήμέρα θαλασσινή
    από την ομορφιά του πέλαγους
    του αιγαίου του γαλανού

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 2:18:00 μ.μ., Blogger Markos

    Τάπαν όλα.
    Τα προσυπογράφω με τα δυο τα χέρια.
    Ευτυχώς, λέω εγώ, που δεν ήμουνα εκεί και σε διάβασα εδώ...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 3:34:00 μ.μ., Anonymous Ηρακλειώτισσα

    Νομίζω σε κατάλαβα.
    Διάβασα όλα σου τα κείμενα.
    Γράφεις με τον ίδιο τρόπο που έκανες εκπομπές.
    Δεν μπορεί!
    Εσύ, δεν είσαι;
    Που ήσουνα χρόνια στο Ράδιο Κρήτη;
    Γιατί σταμάτησες το ραδιόφωνο;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 3:37:00 μ.μ., Anonymous Ηρακλειώτισσα

    Ξέχασα να σου πω ότι ακόμα αναζητώ τη φωνή σου.
    (Είδα και το Μαρία σ' ένα σχόλιο)
    Θα ξανάρθω να δω την απάντησή σου.
    Είναι όλα τόσο όμορφα εδώ!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 5:24:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Πρέπει να ήταν υπέροχα. ένιωσα από τις περιγραφές σου λες και ήμουνα εκεί. Θα ήθελα να είμαι εκεί. Η κρητική καταγωγή μου βλέπεις, που αν δεν την είχα, θα την είχα εφεύρει. "...τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου λες κι είσαι σε δικό σου κήπο..." Να είσαι καλά, καπετάνισσα, κι άερα στα πανιά σου ευνοϊκό να έχεις πάντα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 8:11:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανδρομέδα!
    Κι εμένα που μ' αρέσει να περνώ απ' την αυλή σου να παίρνω αγάπη κι άνθη και γλυκές μιλιές;

    Αχ... Καλά το χέρι, πάει στην ευχή.
    Η καρδιά που ώρες ώρες αλλού ακροπατά κι αλλού βρίσκεται, τι να πει η δόλια...


    Γιώργο,
    εσύ κι αν ξέρεις από ζωγραφιές που υμνούν το συναίσθημα στις πιο ζεστές του αποχρώσεις! Άσε που βλέπεις και με την καρδιά, που'ναι ο καλύτερος σύμβουλος!


    Sailor!
    Της θάλασσας γέννα, των αφρών φωνή!
    Νησιώτικες μυρωδιές, αλμύρα και μπόλικο γαλάζιο στην οθόνη μου!
    Πως να σ' ευχαριστήσω;
    Μα... με το να καλοπεράσεις!
    Έτσι, θα'χεις μπόλικες χαρές να φέρεις κι από δω!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 8:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μάρκο,
    ψυχή ευγενική και φλογερή μιλιά.
    Έχουν κι οι λέξεις καρδιοχτύπια, ναι;


    Ηρακλειώτισσα,
    σάστισα, μα την αλήθεια.
    Νιώθω κάπως αμήχανα αλλά με καρδιά ορθάνοιχτη σε καλωσορίζω.
    Δεν είμαι εδώ για να παίξω το κρυφτούλι, σε οποιονδήποτε ρωτά αποκαλύπτω ταυτότητα.
    Κι αν χρειαστεί, να γράψω ονοματεπώνυμο, δεν έχω λόγους.
    Δε λάθεψες -για να έρθω στα όσα ρωτάς-, έχεις μυρωδιά... λαγωνικού!
    Απλά, όλα ζητάνε το χρόνο τους. Για ν' ανοίξουν και να κλείσουν. Αυτό είναι όλο.


    Σταυρούλα!
    Κρητική καταγωγή;
    Έλα μωρέ να κάτσουμε το σούρουπο στη στράτα, να βγάλουμε ρακομεζέ, ν' ανθίσουνε τα χείλη!
    Έλα, στην υγειά σου θα πιώ απόψε!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006 9:14:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    ήρθα και εγώ εκεί με την περιγραφή σου! :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 24, 2006 11:56:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλεξάνδρα,
    καλωσορίσματα.

    Αγκαλιές να σε υποδεχθούν και φιλιά να σ' ακουμπήσουν.

    Και... γιατί όχι; γιορτές να χρωματίσουν την επιστροφή!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 24, 2006 6:08:00 μ.μ., Anonymous Ηρακλειώτισσα

    Σ' ευχαριστώ πραγματικά.
    Να ξέρεις ότι χαίρομαι και θα περνάω τώρα με μεγαλύτερη χαρά.
    Το περίμενα. Μου έχεις δώσει πολλά χωρίς να το ξέρεις.
    Καλό απόγευμα.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape