Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006
Κοίταζέ με πότε-πότε.
Και να μ' ακουμπάς.


Στάθηκα στο μετέωρο. Να κοιτώ μέσα από μια χαραμάδα, από ένα άνοιγμα, από αυτό το"λίγο" που κρατάει μια ανθρώπινη ανάσα μακριά από ξένα χείλη.

Άφωνος αφέθηκα ν'αφουγκραστώ τη ξένη σιγαλιά που θρόιζε ολόγυρα μου, πυρωμένη σαν λίβας, γυρεύοντας τη σχισμή των χειλιών μου, να εισδύσει ένα φύσημα της ψυχής της...

Σε νιώθω στο ξύπνιο και στο όνειρο, μα δεν σε βλέπω, δεν σε αγγίζω και ψαύω ανελέητα μέσα στη σιωπή, μέσα στο σκοτάδι να σε διακρίνω.
Δείξε μου το βλέμμα σου, άστρινο, μ' ένα δάκρυ στην κώχη να λάμπει να σκύψω να το στεγνώσω.

Να δω τα χείλια σου να ανθίζουν, ολόδροσα, ρόδο δαγκωμένο, τόσο ποθητό για φιλί, τόσο επικίνδυνο για έρωτα...
Κι όμως. Πως ν' αντισταθώ αν μου το προσφέρεις;


Μάγισσα, δες με.
Κι αν κατατρίβεσαι με φτηνές στιγμές και μεθυστικές σπατάλες κι αν αφήνεις να σπιλώνουν τη μήτρα σου άξεστες ανδρικές ορμές, να θυμάσαι πάντα.
Η μέγιστη ηδονή, εκείνη που απομυζά κάθε ικμάδα από την ύπαρξή μας είναι εκείνη που προσφέρεται με ορθάνοιχτο βλέμμα, σιωπηλά, καθώς την υπέρτατη στιγμή του μικρού θανάτου τα χείλη αλληλοπνίγουν την ανάσα τους μέσα στο φιλί...
Τέτοιο φιλί κι αν ένιωσες κάποτε, πιά το έχεις ξεχάσει.
Κι εγώ προσεύχομαι να στο θυμήσω.


Καλέ μου... Ακούμπησε τα φιλιά μου όπου ποθεί καρδιά και λογισμός.

Πού αλλού; Στο στέρνο. Στο μέρος της καρδιάς. Θα το 'χεις ακούσει ίσως
γιατί η αγάπη δίνεται με φιλί. Γιατί τα χείλια λιώνουν τελευταία.




Πρόσμενα κείνη την πνοή.
Να αφυπνίσει από την χειμερία νάρκη του τον έρωτα

του άνδρα για την γυναίκα και τούμπαλιν.
Μα σαν ψέλλισα εκστατικός
"Μη φοβού Μαριάμ",
η ανάσα χάθηκε στο σκοτάδι...





Μάριος Φραγκούλης - Deborah Myers,
"All Alone Am I"
(Μη τον ρωτάς τον ουρανό)

( Η φωτογραφία είναι του GeorgeFocus από το www.dpgr.gr )
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 01:18 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


31 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 1:57:00 π.μ., Blogger Sailor

    Αχ, καπετάνισσα μου μοναδική
    είσαι μια λατρεμένη ψυχή
    και πολύ μεγάλη καρδιά
    που τους κτύπους της τους
    αισθάνεσαι όσο μακρυά και
    αν είσαι.

    Αυτό μολογάει
    ο καπετάνιος στον καπετάνιο
    ακούγοντας τους κτύπους
    τις καρδιάς του

    Καλό σου πρωινό

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 2:46:00 π.μ., Blogger ovi

    THE LILY

    The modest Rose puts forth a thorn,
    The humble sheep a threat'ning horn:
    While the Lily white shall in love delight,
    Nor a thorn nor a threat stain her beauty bright.

    William Blake

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 8:33:00 π.μ., Blogger confused

    Απλά μια καλημέρα.
    Καλύτερο το νέο κασέ, διαβάζεται πολύ πιο εύκολα :))

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 9:22:00 π.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Bρε τι διαβάζουμε πρωί!!! Κι είμαστε και στη δουλειά. Χε χε χε... Καπετάνισσα, Χαίρε!!!

    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 9:51:00 π.μ., Blogger Νίκος Παργινός

    Καλημέρα καπετάνισσα. Αποζημιώθηκα που πέρασα από το blog σου και σήμερα, και η μέρα έγινε γιορτινή παρότι εργάσιμη. Πάντα τέτοια.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 10:59:00 π.μ., Blogger Xνούδι

    "Κι όμως. Πως ν' αντισταθώ αν μου το προσφέρεις;"

    Για πες...

    καλημέρες πολλές και αγκαλιές.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 11:30:00 π.μ., Blogger γιώργος

    ο έρωτας βιώνεται όταν τον κοιτάς κατάματα...
    όταν μπορείς να εκφράσεις την 'τρέλλα' σου με την ματιά σου...

    καλημέρα καπετάνισσα...
    χαίρομαι για ανθρώπους που δεν φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα την τρέλλα τους...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 4:35:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor,
    έκλεψες λόγια μάγων του νερού και με ποτίζεις! Κι είναι και το μυαλό αδύναμο και πως να τα περπατήσει...
    Πόσο σ' ευχαριστώ!
    Λες και βουτάω σε βυθό ασφαλή, φιλόξενο, Αύγουστο μήνα.


    Ovi!
    Σαν θα γενώ γοργόνα θα'χω κι εσένα να σου τραγουδώ πολλά.
    Για τα λόγια τα μεγάλα, τα ποιητικά, που μ' άπλωσες να νιώθω και να βλέπω...


    confused(?)
    Πεντακάθαρη σε βλέπω, θαλασσινή κοψιά ένα πράγμα, κάθησε να δροσιστεί η αυλή μας.

    Γίναμε ευανάγνωστοι, ναι.
    Μόνο:
    Για τη καρδιά μιλάς, ή για τα μάτια;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 4:41:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Βολκώφ!
    Δική μου η χαρά!
    Συνήθως οι καφέδες το πρωί στους εργασιακούς χώρους είναι δυνατοί πολύ, διεγερτικοί, να μας κρατούν σ' εγρήγορση.

    Τους ξεπεράσαμε λέτε;
    :)


    Νίκο, "πάντα τέτοια";
    Πας κάτι να μου πείς ή παραπήρα φόρα;

    Έλα, χαμόγελο πλατύ.
    Ν' αντέχονται οι εργάσιμες μέρες!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 4:44:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χνούδι μου,
    μήπως μπορεί να βοηθήσει το κοινό;
    Γιατί εγώ ξηγήθηκα.
    Αντιστάσεις μηδέν.
    Άνθρωπο με είπανε.
    Όχι, φταίω;


    Γιώργο,
    μες στη φωτιά κολυμπάς εσύ, το ξέρω.
    Κι η γεμάτη φως ματιά, που κόβει στα δυό το λόγο, σε τέτοιες περιπτώσεις, πολλά μαρτυράει.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 5:17:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Το μπλογκ σου είναι υπέροχο. αναδύει ομορφιά κι αλήθεια. χαίρομαι που το ανακάλυψα. θα επανέλθω αργότερα να περιηγηθώ με την ησυχία μου...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 6:51:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Τι όμορφες αυτές οι μαγικές χαραμάδες που μάς αφήνουν να ξεγλυστράμε ώρες ώρες..

    (πανέμορφο και το τραγούδι, να είσαι καλά.)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 8:28:00 μ.μ., Blogger InvertedLightBlue

    Να μην ρωτήσουμε τον ουρανό, λοιπόν...

    Φιλί θα δώσει την απάντηση.

    Καλησπέρα!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 10:05:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    Μιλάς λοιπόν

    Για τον ερωτευμένο Έρωτα

    Κι ο ουρανός δεν παίρνει πίσω τη βροχή των χυμών

    ωσότου συντελεστεί ο μέγιστος των μικρών... αθανάτων

    Να λοιπόν
    Να γιατί `μαι δω
    Κι οι λέξεις ανάστροφα
    Ανέντιμες θωπείες
    Με τη σφραγίδα των βωμών
    Κανείς μα κανείς
    Ανεξίτηλο φως δεν απέτρεψε...

    sok

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 11:03:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    scalidi,
    τιμή στο κατώφλι μου να'χω το φως των λόγων σου και το χαμόγελό σου!


    Citronella μου,
    το λίγο, το ελάχιστο να'χουμε για να περνάμε σε ορίζοντες ανοιχτούς, μας φτάνει! Ίσα που να ξαπλώνει το μάτι...


    InvertedLightBlue...
    Φιλί, πορτοκαλί μου φίλε.
    Θραύσματα από κόκκινο και δυό ψηφίδες χρυσαφί.
    Όπως όρμηξε της καρδιάς το κύμα κι ό,τι πρόφτασε ο ήλιος να δει...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 16, 2006 11:11:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sok,
    αγαπημένε!

    Πόσες και πόσες φορές δε μέτρησα τον απόηχο των συλλαβών που φύγανε απ' τα χείλη, τον βηματισμό των λέξεων που μείνανε στα γραπτά...
    Τι λογάριασα εγώ και τι ζύγι κρατούσε ο αναγνώστης. Ο ακροατής.

    Το πιο σπουδαίο.
    Το πιο ενδιαφέρον.
    Αυτό που αφουγκράζεται ο καθείς.
    Άρα, αυτό που τον προστάζει η ψυχή του να δεί.
    Πρωτίστως.

    Που στρέφεται η ματιά.
    Πως ξεχειλίζει ή πως θολώνει η προσταγή. Δες!
    Δες, νιώσε.
    Ό,τι...
    Εγώ, δεν θα σ' αποτρέψω.

    (Ν' αφήσω νυχτολούλουδο στην πόρτα σου);

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 12:18:00 π.μ., Blogger kyriaz

    Χίλια φιλιά τα χείλια σου κι απόψε μου χαρίσαν...
    Σκίσαν στα δυο τον ύπνο μου,μισό,αχ με ξυπνήσαν....

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 1:20:00 π.μ., Blogger candyblue

    Μμμμμμμ πολύ ερωτικό ποστ
    Τίποτε άλλο
    κλείνω μάτια και ξαναδιαβάζω οτι μου έμεινε σαν απόηχος στη μνήμη.
    Και ξανακούω το ρυθμό της γραφής σου Μαρία.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 1:27:00 π.μ., Blogger Composition Doll

    Κοίταζέ με πότε-πότε.
    Και να μ' ακουμπάς.
    ------------

    Αν όλοι έκαναν αυτά τα λόγια σου πράξη, ο κόσμος θα είχε πολύ λιγότερα προβλήματα. Και οι άνθρωποι το ίδιο.

    Όνειρα υπέροχα να έχεις!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 1:27:00 π.μ., Blogger northaura

    -με κοίταζε; ποτέ-ποτέ
    -κι αν μ'ακουμπας;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 2:18:00 π.μ., Blogger Sailor

    Η καρδιά σου Καπετάνισσα
    χωράει παντού
    Είναι τιμή μου να ταξιδεύει
    μαζί μου
    Και η φωτεινή σου όψη μας χρειάζεται

    Καλό σου πρωινό
    Αυγούστου

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 3:20:00 π.μ., Blogger Παράξενος

    Υπέροχη φωτογραφία.

    Πόσο ερωτική είσαι καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 9:05:00 π.μ., Blogger Ανδρομεδα

    έκανα μια στάση, η καρδιά να ξαποστάσει
    πήρα δώρα πήρα φόρα,
    μα πριν φύγω θα σου πω:
    ομορφιά μου σε φιλώ!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 10:58:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Kyriaz,
    μαντινάδα ολόδροση, αεράκι και χάδι:
    "Κοιμάμαι κι ονειρεύομαι
    πως σε φιλώ στο στόμα.
    Ξυπνώ κι έχω τη γεύση σου
    στα χείλη μου ακόμα..."


    Candyblue,
    τι μας ορίζει, πες μου.
    Τι μας κινητοποιεί πέρα απ' τον Έρωτα.
    Τη Ζωή. (Το ίδιο κάνει)...

    Τον Έρωτα.
    Το θάνατο. (Κι εδώ απ' τα ίδια).


    Composition doll,
    έλα που φεύγουνε τα καλοκαίρια να βάλεις ένα χεράκι και συ.
    Να σκορπίσουμε βλέμματα κι αγγίγματα, να βάλουν οι άνθρωποι στις τσέπες να'χουν και περρίσευμα.
    Τώρα, που αλαφρώσανε απ' τα ρούχα τα πολλά, είναι ευκαιρία...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 11:10:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    northaura,
    άσε κάτω αποσκευές, ταξιδεμένος μοιάζεις.
    Όποιος κοιτάει τον έρωτα, βλέπει καλά.

    Μα αν μείνει εκεί και δεν τον ακραγγίξει, θα'ναι λειψός, κομμάτια σκόρπια, που 'δανε τη θάλασσα από μακριά και δεν μουσκέψαν δάχτυλα.



    Sailor, τι με φωτίζει περισσότερο, ο ήλιος, ή τα λόγια σου;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 11:14:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Καλώς τον Παράξενο.
    Όλες οι μέλισσες του κόσμου να δουλεύουνε για σένανε, να σου φκιάχνουνε μελάκι να γλυκαίνεσαι, τέτοια να μου λες!


    Ανδρομέδα!
    Φωνή να τρέξει να σου πεί:
    (Φωνή που ποθείς εννοείται).

    Αχ, Ανδρομέδα να'΄τανε
    να σε φιλώ μονάχος
    όπως φιλιέται αδιάκοπα
    το κύμα και ο βράχος...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 12:57:00 μ.μ., Blogger vromogato

    αυτό το άνοιγμα της σπηλιάς ... να δεις τι μου θυμίζει... :p

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 3:20:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Είναι μεγάλη τιμή για μένα
    τα λόγια σου καπετάνισσα
    και μάλιστα γραμμένα με το μεστό
    σου χέρι

    Η αγάπη μου
    πάντα κοντά σου

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 4:32:00 μ.μ., Blogger confused

    Για τα μάτια μιλάω.
    Στην καρδιά και την ψυχή πάντα είσαι ευανάγωστη! :))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006 7:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Βρωμογατούλη,
    δεν αναρωτιέμαι πιά γιατί σε λένε έτσι!
    Ας όψεται η εφηβεία σου...
    Η όψιμη!


    Sailor,
    αγάπη κι άλλο τίποτα.
    Πάει να πει, τα πάντα.


    Confused,
    φιλί στα κύματα.
    Δεν ξέρουν όλοι να θωρούν.
    Το γνωρίζεις βέβαια.
    Και να σου πω, δε χρειάζεται κιόλας...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2007 11:20:00 μ.μ., Blogger Yatrageo

    Αχ καπετάνισσα και αυτή η φωτογραφία είναι δική μου και αυτή την πήρες χωρίς να ρωτήσεις από το dpgr.gr
    Δεν θέλω να την σβήσεις είναι κρίμα να το χαλάσεις... αλλά πρόσεχε σε παρακαλώ δεν είναι σωστά πράγματα αυτά... άλλωστε και εσένα στο παρελθόν κάτι σου είχαν πάρει αν θυμάμαι καλά...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape