Σάββατο, Αυγούστου 12, 2006
Ένα δωμάτιο. Ο κόσμος.

Στο αυγουστιάτικο λιοπύρι τα σώματα μουσκεύουν,
τα κορμιά διαγράφονται κόντρα στο φώς του
ήλιου
κάτω από λευκά πουκάμισα κι ελαφριά πανιά,
τα διψασμένα βλέμματα γίνονται πιο επίμονα,
χωρίς τη ψευτοντροπή της καθημερινότητας,
οι φωνές της γλύκας των εραστών ξεχύνονται στον ακάλυπτο
και προκαλούν για άλλες.
Σώματα αναδεύονται μέσα στη θερινή ραστώνη,
ξεγελούν τη μεσημβρινή σιέστα.

Οι μισάνοιχτες κουρτίνες μισοκρύβουν - μισοδείχνουν μυστικά περάσματα.

Ανοιχτές μπαλκονόπορτες.
Η κουρτίνα κυματίζει.
Μακρινές φωνές ηδονής μπερδεύονται με τα τζιτζίκια.
Η αυλή βρεγμένη, το νερό εξατμίζεται, υδρατμοί στο κορμί.
Τα κτίρια κόκκινα.
Ο ήλιος καρφωμένος.

Μια γλυκιά σιωπή.
Μικρές ανεπαίσθητες κινήσεις.
Ανάσες βαραίνουν τα κορμιά.
Ψίθυροι μόλις ακούγονται.
Ξέρεις καλά τι λένε και τι δεν λένε
και θέλουν να πουν.

Ένα δωμάτιο.

Ο κόσμος.




(Η Νένα Βενετσάνου στις
Ζεστές νύχτες του Αυγούστου
του Μάνου Χατζιδάκι)



 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 20:57 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


24 Ανάσες:


  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 12, 2006 10:21:00 μ.μ., Blogger advocatus diaboli

    «Μεσημέρι του Αυγούστου» του Γιάννη Ρίτσου από το «Μικρό αφιέρωμα»:
    «Πίσω απ' τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι./ Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ' ένα κόκκινο/ κάτω απ' το λόφο. Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε,/ είναι η μεγάλη ασβεστωμένη μάντρα. Απο κει/ κατεβαίνει η δροσιά προς τους ευκάλυπτους, κ' ένα άρωμα/ από σάπια ροδάκινα σωριασμένα στο δρόμο./ Αξαφνα τα τζιτζίκια σώπασαν. Δυο ηλιοκαμένα σώματα/ στ' άσπρα σεντόνια. Βγάλε και το δαχτυλίδι σου-/ μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.»
    Το τραγοδύδι έξοχο. Θα πρότεινα και το «Διαμάντια και μπλουζ» της Ελένης Καραΐνδρου από το ομότιτλο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη (Αύγουστος φώτα στην παραλία/ τα πλοία φεύγουν για τα νησιά/ φεύγουν οι φίλοι φεύγουν τα πλοία/ με ξέχασες και είναι αργά...) αλλά δενξέρω πώς μπορώ να το κατεβάσω (είμαι και φυσική ξανθιά!)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 12, 2006 11:19:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Υπέροχο το τραγούδι, το καλύτερο δώρο για ένα αυγουστιάτικο βράδυ.. με την μπαλκονόπορτα πάντα ανοιχτή.
    Να'σαι καλά!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Αυγούστου 12, 2006 11:51:00 μ.μ., Anonymous 4cats

    Kεντάς, πλέκεις, ζωγραφίζεις με τις λέξεις. Όλα σου τα κεντιδια αριστουργήματα!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 12:24:00 π.μ., Blogger Areth

    Μ'αρέσει το καινούριο τεφτέρι. Γοητευτικές οι κανονικές διαστάσεις του καλοκαιριού από αυτή την οπτική γωνία.:). Υγρή συνάφεια. Μακάρι να βουτάς μέσα της επ' άπειρον.

    υ.γ.: το "γράφω όπως ανοίγει κανείς τις φλέβες του" στο κατώφλι είναι μια κολώνα που κάθε φορά κουτουλάω άσχημα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 12:59:00 π.μ., Blogger Markos

    Ομορφες εικόνες
    ηδονικοί ψίθυροι
    Αυγουστος ο μήνας
    Καλοκαίρι

    Να είσαι καλά καπετάνισσα

    Όμορφο και το νέου σου "σπιτικό"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 1:12:00 π.μ., Blogger 2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad

    Όμορφη μουσική, όμορφη φωτο, όμορφες οι λέξεις σου, όμορφα όλα καπετάνισσα, όμορφα!
    Τον φθινοπωρινό μου Αύγουστο έντυσες με λίγο καλοκαίρι! Να 'σαι καλά!
    Καλό σου βράδυ!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 2:00:00 π.μ., Blogger Sailor

    Ένα δωμάτιο είναι όλος
    ο Κόσμος καπετανοπούλα μου
    γεμάτος ανάσες και υδρώτα
    των κορμιών που σφραγίζεται
    με την γεύση των φιλιών

    Ω, Ναι καπετάνισσα μου
    ξέρει από τον κόσμο ο sailor
    έζησε σχεδόν όλα του τα χρόνια
    σε αυτό το δωμάτιο
    και ακόμα συνεχίζει

    Να είσαι καλά
    με όλα τούτα τα όμορφα

    Καλό σου πρωινό

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 12:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Γλυκειά Καπετάνισσα, μέσα σε λίγες αράδες γέμισε καλοκαίρι η ψυχή μου. Με έστειλες Ιαπωνία μεριά, σαν να διάβασα ποίηση χαϊκού....
    Κρινιώ

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 12:56:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    "Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
    Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
    Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
    Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι"...

    ('Μονόγραμμα' - Ο.Ελύτης)

    καλημέρα καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 1:18:00 μ.μ., Blogger Afrikanos74

    Με τσι 'γειες σας το νεο σπιτικο!

    Πιο χαρουμενο

    πιο φωτεινο

    οπως σου πρεπει κανονικα!

    βαλε μια παγωμενη τσικουδια

    και χοχλιους μπουμπουριστους

    και κερνα τον καφενε! :-)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 3:00:00 μ.μ., Blogger Artanis

    ...ένας υπέροχος κόσμος σ' ένα μόνο δωμάτιο...

    Γειά σου, Καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 3:23:00 μ.μ., Blogger candyblue

    ...κι έτσι όπως θα μπεις,γείρε απαλά την πόρτα,και έλα κάτσε δίπλα μου.
    Θέλω κάτι να σου πω γι αυτό το δωμάτιο.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 4:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Advocatus diaboli,
    πως θα τον παλέψουμε και τούτο τον Αύγουστο, συλλογιέμαι.
    Δεν με ταράζουν τόσο οι μνήμες, μήτε οι εικόνες, όσο οι μυσικές.
    Το καθρέφτισμά τους στο τζάμι μου.


    Citronella,
    κάθονται και στα μπαλκόνια οι έρωτες.
    Έχε το κατά νου.


    4 cats,
    με τιμάς.
    Με λόγια και χάδια.
    Κάτσε να γουργουρίσεις.
    Να νιώσουμε αναπνοή.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 4:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Areth,
    εδώ. Να γράφουμε χρέη και οφειλές.
    Κι όλο τρικλοποδιές στο μέτρημα.
    Να, σαν κι αυτή που δε βρίσκει στο κατώφλι.
    Έλα με πιό αργά βήματα άλλη φορά.
    Παραμέρισε.


    Μάρκο,
    δροσεράδα είπα πως θα'χαμε, μα αρχίσανε τις κόντρες οι ήλιοι. Κάτσε στη σκιά.
    Έχω χρωματιστά πορτοπαράθυρα να μπεί το αεράκι.

    2 Shots of Happy,
    βαριά η ξενιτιά...
    Έλα κοντά και κάμε με το χέρι σου αντήλιο.
    Έστω, στα ψέμματα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 4:27:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor,
    θαλασσινέ μου φίλε.
    Τον γνώρισες τον κόσμο, τον μαθαίνεις.
    Καμμιά φορά ούτε σκαρί χρειάζεται. Ένα δωμάτιο είναι αρκετό.


    Κρινιώ
    μου, με δώρα μου'ρχεσαι πάντα.
    Να τη λιάζεις τη ψυχή σου.
    Μόνο προσεκτικά. Να μη στεγνώνει.


    Γιώργο,
    μου 'φερες στο νου μαντινάδα δυνατή:
    "Ρωτήξανέ με να τους πω
    κάτι απ' τη ζωή μου
    και τ' όνομά σου φώναξα
    μ' όλη τη δύναμή μου".

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 4:34:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αφρικάνε,
    πλούσια τα κεράσματα, κάθε στιγμή.
    Να'ρχονται φίλοι εκλεκτοί να λουλουδιάζει ο τόπος!


    Artanis,
    με κέφι προβαίνεις κι αυτό είναι καλό!
    Να γλυκαίνεσαι να περνάς.
    Και να κρυφακούς τα μελτέμια που ταράσσουν θάλασσες και μη...


    Candyblue μου,
    τραγούδησέ μου τα μυστικά σου.
    Μα να σωπαίνεις πότε-πότε γιατί είν' η ώρα που τα τζιτζίκια αγαπιούνται. Μόνο μια φορά σ' όλη τους τη ζωή. Κι ύστερα πεθαίνουνε.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 7:36:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Ομορφο. Η επιτομή της ραστώνης. Όσο κρατησει.
    Τα σέβη μου ξανά για τις δυνατές λέξεις...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 7:43:00 μ.μ., Anonymous Χνούδι

    "Ψίθυροι μόλις ακούγονται.
    Ξέρεις καλά τι λένε και τι δεν λένε
    και θέλουν να πουν"

    Δεν ξέρω. Νόμιζα ότι, αλλά δεν...
    Τελικά μπορείς να δώσεις σε έναν ψίθυρο ότι νόημα θες. Ισως ότι σε βολεύει. Οτι σε κάνει να νοιώθεις ΕΣΥ καλά.
    Αν πέσεις έξω στον υπολογισμό, τότε?

    Δυνατές φωνές, ή απόλυτη σιωπή.
    Οχι ψίθυρους. Για μένα τουλάχιστον.

    "Αντε να σηκωθούμε λίγο ακόμα" καπετάνισσα. Να σταθούμε. Να ανασάνουμε ξανά. Αντε, πάμε... αναπνοές.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006 8:40:00 μ.μ., Blogger Mirca

    Ενα δωμάτιο ο κόσμος Αρχοντοκαπετάνισσα..

    Σ'ένα δωμάτιο τα λόγια σου,οι σκέψεις σου,τα χρώματα σου..

    Κι ο νούς εικόνες πλάθει...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 14, 2006 2:08:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιατρέ μου,
    ακτινοβολούν τα λόγια σας...
    Πιότερο κι απ' το μουτράκι του πιτσιρικά.
    Κρύβεται η νιότη της ψυχής; Αμ δε! Και ναι, όσο κρατήσει...


    Χνούδι μου αγαπημένο!
    Με φωνές, με σιωπή, με τα "όλα" και το "τίποτα" μαζί, να περνάς...
    Να υψώνουμε ψυχή κι ανάστημα, ναι.
    Να κατεβάζουμε φεγγάρια και να τα χαρίζουμε σ' όσους δε θωρούν.
    Κι οι ψίθυροι να γίνονται δεμένες αναπνοές.


    Mirca,
    με το καλό να μας έρχεσαι πάντα.
    Και να μας φέρνεις και τον κόσμο σου μαζί. Πάει να πει, την πιο κόκκινη γωνιά της ψυχής σου.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 14, 2006 2:27:00 π.μ., Blogger Μαύρος Γάτος

    Το καλοκαίρι φτιάχτηκε για τον έρωτα, ή ο έρωτας για το καλοκαίρι;

    Καλησπερίζω την εκλεκτή παρέα που μαζεύτηκε στο κατάστρωμα της Καπετάνισσας

    Σ;)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 14, 2006 3:15:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Αχ καπετάνισσα!Αύγουστος ,κι αυτός που αγαπώ στην αγκαλιά μιας άλλης τον περνά και λέει πως αγαπάει εμένα!!! χα χα χαααααααααααααα! "η"

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 14, 2006 9:17:00 π.μ., Blogger Νίκος Παργινός

    Καπετάνισσα, πως τα καταφέρνεις κάθε φορά και μας φτιάχνεις... υπέροχο.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 14, 2006 11:07:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Καλώς τον μαυρόγατο.
    Το καλοκαίρι θεοποιεί τον έρωτα.
    Άρα τον μυθοποιεί.
    Τον καλλωπίζει.
    Του φοράει ψιμύθια συνήθως.

    Αν τον γυμνώνει σε δώματα, θα συμφωνήσω.


    "η",
    έχει και ψέμματα ο Αύγουστος να λούζει τους θνητούς.
    Τι λέγαμε για μυθοπλασίες;
    Όπου αγαπά βρίσκεται ο καθείς.
    Πάει να πει, κάνει επιλογές.
    Κάνε τις δικές σου.


    Καλή σου μέρα Νίκο!
    Χαμόγελο πλατύ.
    Τι μέρα!
    Αστράφτει γύρω ο τόπος!
    Και μέσα, λέω τώρα εγώ...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape