Κυριακή, Αυγούστου 06, 2006
Ιερή: Τρέλα ή τρέλλα;
Με παροτρύνανε να πιω κι εγώ γύρεψα από τον οινοχόο, να με κεράσει το φεγγάρι.

Και μου'ρθε η απάντηση καρφί:
"Δεν είναι που δεν μπορώ, είναι που δε πρέπει.
Tο δοκίμασα κάποτε κι από τότε είμαι μουρλός.

Δεν υπάρχει μιθριδατισμός για τούτο το φαρμάκι."
"Τρελλός, για τα ... φεγγάρια", συναίνεσε γελώντας η παρέα.

Όμορφο πράγμα να γεύεσαι, έστω και λεκτικά, την "ιερή τρέλλα" των ανθρώπων (λέω να συνεχίσω να το γράφω με δυό 'λ', να πλαταγιάζει η γλώσσα). Να σου πω, από τότε που κατάλαβα ότι κανείς δεν μου χρωστάει τίποτα, ό,τι μου δίνεται είναι διπλά τιμητικό.
Βέβαια κι αυτό το παιχνίδι με την αξία, δεν ξέρω πόσο καλό κρύβει.
Θέλω να πω, από τότε που αποφάσισα να ζήσω λες κι η ζωή δε μου τάζει τίποτα, απολαμβάνω ότι μου δίνεται ξεδιάντροπα - δεν είν' και λίγο, ε;


Θυμάμαι ένα άρθρο αρκετά παλιότερα, νομίζω του Τσαγκαρουσιάνου, που υπερασπιζόταν όσους έταζαν, όσους υπόσχονταν πράγματα ακόμη κι αν δεν μπόρεσαν ποτέ να τα πραγματοποιήσουν, αρκεί να τα υπόσχονταν γνησίως.
Έλεγε κοντολογίς ότι είναι η τελευταία "λαρτζιά" (από το "να είσαι large", γενναιόδωρος!) που μας έχει απομείνει για να ξεφύγουμε από το μέτρο και τις μετρημένες μας ζωές. Και κάκιζε τους "πρωκτικούς" που δεν υπόσχονται λέξη, που... δεν έχουνε ισολογίσει στο "καθολικό" τους.

Να τάζεις όλη τη γη, τ' άστρα και τους ουρανούς, να λες πως θα φέρεις τούμπα το σύμπαν όλο κι ακόμα παραπάνω, πάει να πεί φωτιά.
Πάει να πει ζωή. Ιερή τρέλλα, ακριβώς αυτό! Αναποδογύρισε τη γη, αν η ψυχή σου τ' αντέχει!


Άνοιξε τη χούφτα σου και σκόρπισε τα ρόγδια.

Θα μου πείς, με τον όρο "ιερή τρέλλα" ό,τι τόνε γαργαλάει εννοεί ο καθείς.
Μπορεί την περιέργεια για τη γνώση των ορίων του, την αναμέτρηση μαζί τους και τον επαναπροσδιορισμό τους.
Ίσως την ελπίδα για τ' ανομολόγητα, ενίοτε την αυταπάτη ότι όλα διορθώνονται (σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον), δηλαδή την -στιγμιαία- άρνηση της απώλειας, της αποδοχής του οριστικού.
Πιθανόν να'χει να κάνει με ό,τι αλόγιστα ξοδεύουμε, με το συναίσθημα που ξεχειλίζει, με την περίσσια αστοχασιά, που'ναι όμως και βάλσαμο μέγα.

Ε, τότε ναι, ποιός από μας δεν θα κλέψει στάλες τρέλλας να να βουτήξει τη ψυχή μπας ξεδιψάσει.

Με τόσες ξέρες, με τόσο στράγγισμα τριγύρω...




(Η πρώτη φωτογραφία είναι του Frank Reintjes
και η δεύτερη του "andi2's από το www.flickr.com)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 19:25 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


20 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 06, 2006 8:58:00 μ.μ., Blogger advocatus diaboli

    Πιστεύω πως ιερή τρέλλα είχαν πολλοί από εκείνους που αγαπούμε και διαβάζουμε ή ακούμε τα έργα τους, όταν τα έγραφαν. Ο Γιάννης Ρίτσος και ο Τάσος Λειβαδίτης. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης. Ο Διονύσιος Σολωμός. Ο Κ. Π. Καβάφης. Ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Σκαλκώτας. Και άλλοι. Δεν μπορεί να δημιουργείς τόσο υπερβατικά χωρίς αυτήν, την ευλογημένη από τους θεούς «μανία».

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Αυγούστου 06, 2006 9:38:00 μ.μ., Blogger 2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad

    Ναι μωρέ Καπετάνισσα, έτσι είναι, φτάνουν οι ξέρες..
    Ορίζοντες να βλέπω κι ας ξέρω πως ποτέ δε θα τους φτάσω!
    Μαζί μ'ενα φιλί να σου χαρίσω κι έναν ορίζοντα για απόψε να έχεις να αρμενίζεις στα όνειρά σου?

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 12:31:00 π.μ., Blogger Markos

    Ακόμα πιο όμορφο βρίσκω να θέλεις να τα παλεύεις να τα δώσεις κι ας μην τα τάζεις.
    Κι ας ξέρεις πως όλο τούτο μπορεί και νάναι "υβρις".

    Καλό σου βράδυ.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 12:41:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Ναι,είναι καιρός να σκορπίσουμε σταγόνες κι όπου ριζώσουν,ρίζωσαν! "η"

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 2:36:00 π.μ., Blogger Sailor

    Σκέψου καπετάνισσα μου
    Να αποκτήσω
    Και ιερή τρέλα
    Τότε κανένας δεν θα με πιάνει

    Αφού τώρα και με απλή τρέλα
    Είμαι άπιαστος

    Να, αρχισε και λειτουργεί
    Η ιερή τρέλα

    Να είσαι πάντα καλά
    με την ιερή σου
    Τρέλα και τρέλλα

    Καλό σου πρωινό

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 4:56:00 π.μ., Blogger the_return

    Και η λέξη "τρέλλα" φυσικά με δύο λ, διότι έχει να κάνει πάντοτε με δυο ανθρώπους.

    ΥΓ.Το μικρογράμματον λ είναι σαν ένας άνθρωπος που κινείται-περπατάει. Επομένως ένας άνθρωπος(λ) + άλλος ένας (λ) = τρέλλα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 9:49:00 π.μ., Blogger candyblue

    όλοι εμείς εδώ πάσχουμε από αυτήν την ανίατη αρρώστια του μυαλού που κάποιος από εμάς όρισε ιερή τρελλα.
    Καλύτερα να σου δίνονται πράγματα από την ίδια τη ζωή χωρίς να απαιτείς,χωρίς να τάζεις
    Για να τάζεις νομίζω πως πρέπει να έχεις μεγάλη τρύπα κάπου.
    Πρέπει να χάσκεις από κει καιρό,σαν λάστιχο που σιγά σιγά ξεφουσκώνει.
    Και πάλι,αν αγνοήσεις τις τρόμπες και τα τον αέρα από όλα τα βενζινάδικα που περνάς, τότε, ίσως και μόνο τότε η ζω'η θα σε γεμίσει ξανά.
    Χωρίς λαρτζιές τέτοιου είδους.
    Βλέπεις η Ιερή τρέλλα πάει μόνο σε επιδέξια μυαλά..
    Όποιος την κατέχει από μας καλό θα ήταν να ψάξει τέτοια μυαλά και να τους την φορέσει. Είναι και αυτό μια κάποια λύση.
    Και για εμάς που τα ψάχνουμε (βλέπε προηγούμενο σου ποστ) και για αυτά που μας ψάχνουν.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 1:18:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    advocatus diaboli,
    ήρθες με χείλη πυρωμένα από ονόματα σπουδαία.
    Κι είπες αλήθειες που όλοι τις αναγνωρίζουμε. Πλέον.
    Κόπιασε να σε τρατάρουμε.
    Ίσως και το... φεγγάρι!
    (Για την ώρα, οι ήλιοι που μας βρίσκονται, καψαλίζουν τις λέξεις...)

    2 Shots of Happy,
    ορίζοντες μπροστά καλή μου.
    Να 'χει τόπο να ξαπλώνει η σκέψη, να'χουνε και τα φιλιά χώρο να πάλλονται.

    Μάρκο,
    μπόλικα τα λόγια σου. Και γύρω τους φωνάζει η νιότη της ψυχής.
    Αυτό, το λέω αγιοσύνη.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 1:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η",
    παντού υπάρχουν γόνιμα χώματα.
    Και πόσο διψασμένα!
    Να ραντίζονται, ναι. Με σπατάλη.


    Ω, Sailor,
    κατέχεις την καλά την ιερή την τρέλλα. Έχεις αγύρτισσα σκέψη εσύ.
    Και διάφανη.


    The Return,
    απέριττος και καίριος.
    Δεν το'δα απ' αυτό το φως, μα , έτσι είναι δίχως άλλο.
    Η καθαρότητα του λόγου σου πάντα με κερδίζει.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 2:20:00 μ.μ., Blogger advocatus diaboli

    Είπα, γιατί είδα πως τους αγαπάς. Αλλιώς, είναι σαν να ρίχνεις μαργαριτάρια στους χοίρους. 'Η, έστω, μαργαρίτες.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 2:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Candyblue,
    γλυκόπαιδο!
    Στη δική μου τη σκέψη, το "να απαιτώ" και το "να τάζω", είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.
    Φαντάσου πόσο μαγικά απλά θα ήταν τα πράγματα, αν, υπερβαίνοντας ίσως στοιχεία της ανθρώπινης διάστασης, δεν ζητούσαμε τί-πο-τα.

    Όταν θα πάψουμε να ζητάμε από τον άλλον, τον "όποιο" άλλον, θ' αρχίσουμε να σμίγουμε αληθινά.
    Δίχως υπολογισμούς, κρατούμενα και χρεωστούμενα.

    Πέρα απ' αυτό, για να επανέλθω στα δικά μας, το "τάξε μου", θαρρώ πως δείχνει περισσότερο την επιθυμία και τη λαχτάρα εκείνου που κατεβάζει τον ουρανό με τ' άστρα, παρά εκείνου που ζητά.
    Όνειρο ζωηρόχρωμο και δωρεάν!

    Όσο για την τρέλλα...
    Φοριέται τάχα;
    Αυτόφωτη τη θωρώ...


    advocatus diaboli,
    αγκαλιά ολάνθιστη, να σε καλοδεχτώ.
    Πλεγμένες μαργαρίτες.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 2:40:00 μ.μ., Anonymous parafonos

    κι αν η σιωπή δεν είναι απάντηση,
    πάντα είναι σεβασμός...

    Καλή μέρα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 6:48:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Καλα που βρισκουμε λιγες στάλες "τρέλλας" που και που σαν και τη δική σου. Και ναι, είναι ιερή!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 7:31:00 μ.μ., Blogger elpida

    Καπετάνισσά μου, μ΄αρέσει η τρέλλα που "κουβαλάς" και πάντα με δυο λ!
    Είμαι της παλιάς σχολής. Θέλω παχιές τις λέξεις, σαν και την δική μου τρέλλα! Όταν τάζω κι εφόσον ζω, πάντα το πραγματοποιώ. Φέρνω την γη ανάποδα γι΄αυτό. Η χαρά είναι πρώτα δική μου και μετά των άλλων. Είχα τάξει εξοχικό για τον γαμπρό πέρσι και με μαγικά τρικ, έτοιμο! (βλέπε γαμπρό και κόκκορα)
    Φιλιά πολλά! Μ΄άρεσε πολύ το ταξίδι με το καράβι σου! Είναι πολύ ποιητικό!Θα ξανάρθω, γιατί μ΄αρέσουν πολύ τα θαλασσινά ταξίδια!Να είσαι πάντα καλά!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 9:25:00 μ.μ., Blogger Theodosis Volkof

    Αυτό που ζούμε σήμερα είναι η ‘δικτατορία‘ των συνετών, των υπερβολικά μυαλωμένων, αυτών που μετράν και ξαναμετράν... Πώς το λέει ο Νίτσε για εκείνον τον ακροβάτη? ‘Σε αγαπώ, γιατί έκανες τον κίνδυνο απάγγελμά σου‘. Ας πετάξουμε τα τεφτέρια, μας κάνουν φτωχότερους. Ζήτω οι τρελλοί του θεού... Τιμή σε αυτούς που κινδυνεύουν...

    Βολκώφ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 9:46:00 μ.μ., Blogger ovi

    "Όταν θα πάψουμε να ζητάμε από τον άλλον, τον "όποιο" άλλον, θ' αρχίσουμε να σμίγουμε αληθινά.
    Δίχως υπολογισμούς, κρατούμενα και χρεωστούμενα." Πολύ μου άρεσε αυτό καπετάνισσα.

    Το έλκηθρο είναι έτοιμο και ο οδηγός παίρνει θέση κάποια στιγμή τέλος Νοεμβρίου, όπως λένε οι Λάπωνες τα lumikenka είναι καθαρά (δεν είναι ακριβής μετάφραση αλλα είναι αυτές οι σαν ρακέττες τένις που φοράμε μερικές φορές στη Λαπωνία) να δω πότε θα έρθεις!!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 10:19:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Παράφωνε,
    στη πιο γλυκειά μιλιά χωράει η σιωπή. Αρκεί, με τρέλλα ν' ανασαίνει!


    Γιατρέ μου,
    με τιμάτε...
    Σαν σμίξει η αλαφράδα της καρδιάς με τη ρακί, να δείς ιερές κουζουλάδες!


    Ελπίδα,
    είσαι παιδί ολόφωτο εσύ!
    Να πιάνεσαι απ' τα κύματα του λόγου και να φεύγεις. Κι άμα χρειαστεί, ωκεανούς ολάκερους ν' αδειάσεις στην τρέλλα της στιγμής!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 10:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Βολκώφ,
    χτυπάς κατευθείαν στο κέντρο.
    Δικά τους τα τετράγωνα μυαλά.
    Σε μας οι ανεξερεύνητες στρογγυλάδες.
    Δική τους η αποστείρωση.
    Εμείς θα βουτάμε στο μέλι, χέρι και λογισμό.

    Ovi μου
    κι εγώ, τι θα ζητήσω θαρρείς σαν έρθω... Το πολύ-πολύ κανένα γλυκόπιοτο Φιλανδόρακο και κανά τάρανδο για χάζι!
    Μόνο μη μου το πολυ-λές γιατί καβαλάω κύματα και σύννεφα στο λεπτό!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006 11:56:00 μ.μ., Blogger ovi

    Τρόμαξα κι' εγώ και νόμιζα ότι θα μου ζητήσεις το φεγγάρι και που να το βρω ο δύσμοιρος που εδώ ένα βόρειο σέλαρ μπορούμε να σας προσφέρουμε μόνο και εξαρτόμαστε από εσάς μπας και δούμε τη πανσέληνο ...έστω σε φωτογραφία!!!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 08, 2006 12:04:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Άμα έρθει η ώρα να μου κρατάς μια χούφτα χιόνι Ovi μου, που΄ναι ακριβοθώρητο εδώ, στα νησιά τα μεγάλα.
    Να κάνει και μια στάλα αντίθεση με τις ψυχές μας που χοχλάζουν!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape