Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006
Προικιά οι φίλοι, η νιότη, η ζωή...


Είναι φορές που διαπιστώνεις -πικρά, είναι η αλήθεια-, το λιγοστό, το ελάχιστο που γνωρίζεις από ανθρώπους δικούς σου, κοντινούς.
Που σμίγετε τα βήματα, που τσουγκρίζετε ποτήρια, που δένετε κουβάρι τους στεναγμούς και τις αλήθειες σας. Κι όμως. Έρχεται μια απρόσμενη στιγμή, απ' τα ουράνια μάλλον, που τραβάει τη κλωστή μιας αλλιώτικης εξομολόγησης. Απλής, καθημερινής. Για τούτο μάλλον δεν ειπώθηκε ποτέ. Γιατί φάνταζε ο χρόνος περίσσιος για χάρη της.

Παρέα έξω-καρδιά που λέμε. Μαζί μας κι ένας ξενομπάτης, κατά πως λένε οι γέροι Κρητικοί. Μέτοικος. Εραστής του τόπου, άρα, μελίσσι οι ερωτήσεις. Προς έναν φίλο κυρίως, που άνοιξε διάπλατα φυλλοκάρδια.

Σαν να μην ήταν γνώριμος, τον άκουγα να λέει πως γεννήθηκε κάπου στα νότια του Ψηλορείτη.
Κι από μικρός έμαθε να μετράει τα άστρα (πάντα όμως, ακόμα και σήμερα, στο μέτρημα αποκοιμιέται)...
Πρόλαβε να νοιώσει την μυρωδιά που έχει το άχυρο στο αλώνισμα
-ο τυχερός-!
Το ρίγος του παιδικού κορμιού από τον φόβο του αγροφύλακα για τα κλεμμένα φρούτα. Επτά χρόνων πιτσιρικάς, ξεπροβάλλοντας από μια στροφή στα Αστερούσια όρη, πρωτοείδε την θάλασσα στο βάθος...

Το πρώτο του τσιγάρο, Sante άφιλτρο, τον βάφτισε άντρα.
Στάθηκε η παρέα σ' αυτό, λογάριασε κυνηγητά και μυστικές κρυψώνες, διηγήθηκε πολλά. Κι εγώ, δυό χρόνια "καθαρή", ζούληξα τη ψυχή να μη παραπονιέται. Να μη γυρέψει μήτε τ' άρωμα.
Ναι. Να μείνει στεγνωμμένη.

Ο φίλος βοηθούσε.
Περιπλανώμενοι, όλοι μας, στο δρόμο των χειλιών του.
Νιότη άγουρη! Τότε που ο κόσμος όλος γίνεται ένα τεράστιο πολύχρωμο μπαλόνι.
Που το πετάς ψηλά κι ύστερα ανοίγεις την αγκαλιά σου και το πιάνεις.
Όλο δικό σου όλος ο κόσμος δικός σου.
Κι έπειτα, τα μετέωρα βήματα της εφηβείας.
Τότε που τα κύματα σε οδηγούν εκεί που θέλουν να σε ξεβράσουν.
Και συ απλά αφήνεσαι στην κίνηση τους.
Σαν τα άδεια κοχύλια που στα πιο τυχερά οι καλές γοργόνες κρύβουν την ψυχή τους και το τραγούδι τους.

Μιλούσαμε για τα χρόνια εκείνα που φτύνεις στερεότυπα και κλωτσάς περιφράξεις.
Τότε που σοκάρεις αγκυλωμένες ηθικές. Τότε που προκαλείς τ΄ απολιθώματα που σου το παίζουν καθοδηγητές. Τότε που αγνοείς τους πληροφοριοδότες της σιγουριάς. Τότε που εξερευνάς βουνοκορφές για να βρεις ένα ηφαίστειο, μόνο και μόνο, για ν΄ ανάψεις απ΄ την λάβα του το τσιγάρο σου. Ναι, το Sante σου...

Έτρεχε ο λόγος για τους καιρούς εκείνους που ανεμόμυλοι λυμαίνονταν την ψυχή μας.
Που μαλώναμε για την μοιρασιά των άστρων. Που ζούσαμε σαν νομάδες. Που δεν βλέπαμε καθαρά το τοπίο που επιθυμούσαμε να ριζώσει η ψυχή. Ξέραμε όμως ότι υπάρχει. Σαν ένα όνειρο μιας ακαθόριστης επιστροφής.

Σκοτείνιασε ο φίλος μιλώντας για την στιγμή που κατάλαβε ότι κάποιοι τον παγίδεψαν (ίσως και ο ίδιος του ο εαυτός). Για την στιγμή που έκλαψε για το πόσο οι άνθρωποι γίνονται κλέφτες, όταν διεκδικούν κομμάτια απ΄ την ψυχή σου. Ψεύτες, όταν σου ζητάνε πίσω πράγματα που δεν σου έδωσαν ποτέ. Ηλίθιοι, όταν νομίζουν πως δεν διακρίνεις το φίδι που είναι κρυμμένο μέσα στα λουλούδια που σου προσφέρουν...

Πόση λύτρωση όταν βγήκανε λέξεις για την ομορφιά της στιγμής που νοιώθεις ότι «τα καλύτερα έρχονται».
Για την αίσθηση της ελευθερίας που σου προσφέρει η γνώση. Για την χαρά της διαπίστωσης ότι η ψυχή σου μεγάλωσε και χωράει πολλά.

Και τότε, αρχίζεις να σκάβεις με τα νύχια σου τα βράχια της ζωής. Δραπετεύεις απ΄ τον φεγγίτη της οδύνης για να φιλήσεις στο στόμα τη χαρά. Όταν βρεθείς μέσα στα ερείπια διώχνεις ευγενικά και με χαμόγελο τους διασώστες. Βρίσκεις τυχαία στα αζήτητα τα στολίδια της ψυχής σου.

Και τότε! Αρχίζουν τα μεγάλα ταξίδια στις πλάτες του αέρα...
Ίσια κατά το φως του ήλιου.

Και σ΄ αυτό το ταξίδι σου -τελικά, ναι- αντιλαμβάνεσαι ότι:

«Όλοι εμείς, οι σιωπηλοί ακροβάτες μιας υπόσχεσης μάταιης.
Όλοι εμείς, που παραπλανήσαμε τους ανέμους,
Που ξελογιάσαμε τις ελπίδες.
Όλοι εμείς, που ερωτευτήκαμε ότι μας αφάνιζε.
Όλοι εμείς οι αφρούρητοι, που δεν είχαμε ποτέ ένα άλλοθι για τα λάθη μας.
Όλοι εμείς οι αντιρρησίες της παρηγοριάς.
Όλοι εμείς είμαστε μπάσταρδα του Θεού.
Ακόμα κι αν φοβήθηκε να μας αναγνωρίσει,
Ένα είναι το σίγουρο.
Μας έχει αδυναμία.»



(Τα λόγια εντός εισαγωγικών είναι της Αλκυόνης Παπαδάκη. Η φωτογραφία, από το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο
.)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:32 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


20 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 5:17:00 π.μ., Blogger global

    αααααααααααα καπετάνισσαααααααααα.
    sante μαλακό κάνω και η ταμπακιέρα μου (δώρο του αγαπημένου knight night) έχει αυτή την κοπέλα.
    αχ ανάβω ένα να τώρα δα. να το πιούμε μαζί.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 8:49:00 π.μ., Blogger Ανδρομεδα

    Αλιενοφιλί!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 9:14:00 π.μ., Blogger InvertedLightBlue

    Προικιά και οι αδυναμίες...

    Καλημέρα!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 9:34:00 π.μ., Blogger Νίκος Παργινός

    Πολύ καλό ποστάκι, καπετάνισσα. Μας ταξίδεψες πάλι με τη διήγησή σου...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 11:09:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Global αγαπημένο μου,
    νοερά μόνο, νοερά...
    Στη μυρωδιά του καπνού θα τυλιχτώ να εκπνεύσω παρέα σου όλες μου τις έγνοιες...

    Ανδρομέδα της φυγής...
    Αλιενοφιλί κι από νοτιά μεριά, λιασμένο στον ήλιο.

    InvertedLightBlue,
    σαφώς και έτσι είναι!
    Χωρίς αδυναμίες, πως θα είμασταν καλύτεροι; Πιο "πλούσιοι", πιο προικισμένοι;

    Χαρά και τιμή μου, Νίκο.
    Καλημερούδια ζαχαρωμένα με χαμόγελα, να διώξουνε τα γκρίζα της Δευτέρας.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 11:14:00 π.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

    Κατι μου λεει οτι θα αρχιζω το καπνισμα.Πολυ ομορφο το κειμενο σου!
    Δυνατα και τα λογια της Αλκυονης Παπαδακη...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 11:42:00 π.μ., Blogger apousia

    Να αφήσω αγάπη ήρθα λατρεμένη καπετάνισσα!

    Θα φύγω αύριο για τη μικρή του Νότου Πολιτεία...

    Θα μου λείψεις!
    Εσύ,οι περιπλανήσεις στις λέξεις σου,η ''φωνή'' σου,η γραφή σου,το άρωμα της δικιάς σου θάλασσας..

    Καλή Αντάμωση!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 2:16:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    Πολλές φορές ξεκινάμε αλλιώς, η ζωή μας πάει αλλού ή εμείς την οδηγούμε; Ευχαριστώ για το μικρό ταξίδι...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 3:14:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Πόση λύτρωση αλήθεια
    την στιγμή που νοιώθεις ότι
    τα καλύτερα έρχονται.

    Για την αίσθηση της ελευθερίας
    που σου προσφέρει η γνώση,

    Αυτή η στιγμή είναι μοναδική

    και τότε, αρχίζουν τα μεγάλα ταξίδια....

    Να είσαι καλά καπετάνισσα
    με τα ταξίδια σου, να μας ταξιδεύεις μες την γνώση
    και την ομορφιά της Ζωής

    καλό σου πρωινό
    δροσερό και ταξιδιάρικο

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 3:34:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Πρέζα tv,
    με το καλό ν' ανταμώνουμε, που λέμε μείς εδώ...
    Όμορφες κουβέντες ξεχύνονται απ' τα γραφτά σου, οπότε, τι να πω...
    Γεμάτη καλοκαιρινές χαρές να'ναι η μέρα σου.


    Απουσία μου,
    να'ξερες τι μοναξιά μας μοίρασες τώρα δα!
    Θα πέψω γλάρους να σου μοσχομιλήσουνε σαν θα σε βρούνε στ' ανοιχτά.
    Κι ο ήλιος του νοτιά να κρεμαστεί στα μαλλιά σου να σου φέρει χαιρετίσματα.
    Να'χεις δρόμο ανοιχτό!

    Αλεξάνδρα,
    τι κουβέντα είπες τώρα...
    Πρωταγωνιστές της ζωής είμαστε, σαφώς. Μόνο που κάνει κουμάντο ο σκηνοθέτης.


    Sailor,
    όλη η ομορφιά της ζωής πάνω σου!
    Μέσα σου, πρώτα-πρώτα!
    Ν' αρμενίζεις πάντα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 5:38:00 μ.μ., Blogger Παράξενος

    Γράφεις πολύ ωραία.
    Θα ξανάρθω με πιο σωστή διάθεση(ελπίζω), για να απολαύσω τα κείμενά σου όπως τους αξίζει.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 5:44:00 μ.μ., Blogger Παράξενος

    Και κάτι άλλο.

    Το: "Γράφω όπως ανοίγει κανείς τις φλέβες του", είναι ίσως ο καλύτερος υπότιτλος blog που έχω δει.
    Θα ήθελα να ήταν δικό μου.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 6:01:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    Μέτοικος ε;
    " Σαν σύννεφο απ` τον καιρό
    μονάχος μες στον ουρανό
    πήρα παιδί τους δρόμους
    Περπάτησα σ` αυτή τη γη
    μ` ένα τραγούδι στην ψυχή
    και τη βροχή στους ώμους

    Μ` αυτά τα χέρια σα φτερά
    που δεν εγνώρισαν χαρά
    πάλεψα με το κύμα
    κι είχα βαθιά μου μια πληγή
    αγάπη που δε βρήκε γη
    χαμένη μες στο κρίμα..."

    Αν τ` απέδωσα σωστά
    Ζωρζ Μουστακί
    Ανεβήκατε στο λόφο της Μονμάρτρης
    να δείτε πόσο ζεστό είναι το μετοικιλίκι;

    (Καπετάνισσα,σ` όλες οι χορδές που πάλλεις ραγίζει το μινόρε)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 6:30:00 μ.μ., Blogger ηω-λιθικός

    καλησπέρα
    πολύ όμορφο βλογκ και πολύ όμορφο ταυτόχρονα ποστ.... χαίρομαι που με ανακαλυψες , θα σε επισκέπτομαι πιο συχνά ...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 7:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Παράξενε,
    με ανοιχτή αγκαλιά ήρθες κι είμαστε και μια στάλα ευάλωτοι εμείς εδώ! :)
    Σφιχτοδεμμένα τα "ευχαριστώ" μου με ανάσες απ' τα πέλαγα.


    Sok αγαπημένε,
    που να χωρέσω τις μουσικές των λόγων σου, σε ποιόν Παριζιάνικο έρωτα να τάξω αιωνιότητα, σε πόσες αναλαμπές να δω αυτό που λές παλμό...

    Μέτοικοι ούτως ή άλλως.
    Κι εδώ.


    Ηω-λιθικέ,
    χαρές και για σένα.
    Στολίδι τα λόγια σου, με ομόρφυναν απόψε.
    Καλώς ήρθες!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006 10:08:00 μ.μ., Blogger the_return

    Κείμενο που χτυπά τη ψυχή σου δυνατά με το μπαλτά...

    ..και αυτό μου αρέσει....

    Καλησπέρα καλή μου Καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006 1:31:00 π.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Kάθε επίσκεψη στο μπλογκ σου, καπετάνισσα, ισοδυναμεί με μακροβούτι στη νοσταλγία :)
    Σαντέ άφιλτρο...
    Αν κι εγώ πρωτοκάπνισα το Καρελάκι (το μαθητικόν!)
    Το θυμάσαι;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006 2:04:00 π.μ., Blogger Jo-Anna

    Θα σε γυρευω παντα εδω για να δροσιζομαι .

    μια απεριτη ομορφια εισαι .



    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Αυγούστου 01, 2006 11:09:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    The Return, αγαπημένε.
    Πόσο με γλυκαίνεις!
    Λες να'χει κι η ψυχή μας την αντρειά των λόγων;
    Μα, από που πηγάζουν, θα μου πεις...


    Χρήστο,
    νοσταλγοί κι ονειροπόλοι μια πάρτη από δω μέσα.
    Να καίγονται οι σκέψεις...


    jo-anna,
    καλώς σμίξαμε!
    Με τι κουβέντες όμορφες με ντύνεις!
    Ευχαριστίες και κεράσματα με γλύκα παιδικού φιλιού μετά από παγωτό βανίλλια!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 24, 2007 1:42:00 μ.μ., Blogger kostas_patra

    μου αρέζουν οι ιστορίες των ανθρώπω
    που στίψανε σε μιαν ώρα την ζωή τους και την ήπιανε ρακές.
    κερνώ και κουντρώ το ποτήρι μου με θέρμη στο δικό σου.
    καλά ανταμώματα από το βάθος του χρόνου

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape