Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006
Βίρα την άγκυρα και λάσκα σιγά-σιγά τους κάβους!

Θυμάμαι που, στα χρόνια τα μικράτα μου, ήθελα να γίνω ναυτικός.

Γελούσανε οι συγγενείς, το λέγανε γι αστείο στις βεγγέρες "κορίτσι πράμα, να'χει όνειρα 'σερνικού!"

Βλέπεις, τότε, το "ταξίδι" κι η "θάλασσα" κρύβανε περιπέτειες! Εικόνες μαγεμένες. Ξωτικές, αλλόκοτες μυρωδιές...
Αυτό το αλλιώτικο, το διαφορετικό, έπαιρνε απίστευτη διάσταση στο παιδικό μυαλό.

Καθόμουν στο δρόμο, στο πεζούλι συχνά και κοίταζα τις τσιγγάνες που περνούσαν με τα πολύχρωμα φουστάνια τους κι εκείνο το γέλιο το πληθωρικό που αγκάλιαζε τη γειτονιά.

Τι γυναίκες! Έχοντας για καμάρι την ομορφάδα της μελαχρινής, διαλαλούσαν την πραμάτεια τους. Στο σεντούκι τους, προικιά ξεχωριστά σε ύφανση και τέχνη, ή, αρκετά συχνά, η... αποκάλυψη του πεπρωμένου. Κι αυτό ξεχωριστό. Το ριζικό. Ασημωμένο.

Εκείνο που πιό πολύ με γοήτευε δεν ήταν η εμφάνιση, ο τρόπος, η ματιά που, μην έχοντας άλλη επιλογή, επιβάλλεται για να την αποδεχτείς.
Ήταν η σκέψη ότι για σπίτι έχουν την τέντα, που την στήνουν εδώ, ύστερα αλλού, έπειτα παραδίπλα. Είχα στο νού μου καραβάνια ολόκληρα να πορεύονται για μέρες αλλάζοντας το εδώ με το εκεί, γεφυρώνοντας τόπους, σμίγοντας πολιτείες.

Θεωρούσα λοιπόν πως η τσιγγάνικη φυλή έχει συγγένεια με τους ναυτικούς. Σχεδόν το ίδιο, έλεγα μέσα μου.
Να μη ριζώνεις πουθενά. Να βλέπεις άλλα κι άλλα κι άλλα. Να ταξιδεύεις.

Ήτανε και τα "ταξίδια του Γκιούλιβερ" βέβαια. Κι ο Φιλέας Φογκ που'κανε μια χαψιά τις αποστάσεις. Κι ο μικρός Ρεμύ στο "Χωρίς οικογένεια". Κι εκείνο το τροχόσπιτο στο "Με οικογένεια"!

Μετά ήρθε "Το ταξίδι μου" του Ψυχάρη και η"Ιθάκη" που έδωκε τ΄ωραίο ταξίδι κι έκανε το θρανίο σκαρί κι η σκέψη πήρε μυρωδιά από αλμύρα... Κι έπειτα ο Καζαντζάκης και κάτι αφηγήσεις των μεγάλων που παραταξίδεψαν κι είχαν να λένε σιγανά κι εμείς να κρυφακούμε...κι ο Καββαδίας μια ανατριχίλα κι ένας χαλασμός.

Σκεφτόμουνα σκαμμένα απ' την αλμύρα πρόσωπα, καμμένα ανελέητα από τον ήλιο, ματιές που ξέρουνε πολλά κι αυτά, τα πολλά, τα λένε μες στα λίγα, άκουγα ναυτικά παραγγέλματα που στοίχειωναν τον ύπνο μου, έβλεπα θάλασσα γυαλί και στοχαζόμουν την κρυμμένη της αντάρα...

Βρήκε έδαφος ονειροπόλο η εικόνα του ναυτικού. Μακρινή και μυθοποιημένη. Μπορεί και να 'γινε το σκάφος της φυγής. Το μυρωμένο αεράκι της κουπαστής που μουρμουρίζει μυστικά και μαγικά κόσμων μακρινών, περιπέτειες που μόνο έτσι μπορούν να ιστορηθούν. Στη θάλασσα. Στην απαρχή του κόσμου.

Χαζεύω εικόνες νησιώτικες σήμερα.
Κι έχω βαλίτσες ανοιχτές. Οι χάρτες εδώ, να ορίσουμε πορεία.
Αφήνω λιμάνια αύριο, πάω προς το βορρά.

Κάθε τι καθημερινό, τυποποιημένο, κάθε στερεότυπη κίνηση μου πέφτει βαριά. Η σκέψη πνίγεται απ' το μετά. Το εκεί.

Είπα να πάρω πυξίδα μαζί μπας και χρειαστεί. Μα είναι μεγάλα τα παπόρια της Κρήτης, δεν την έχουνε ανάγκη.
Κι εγώ, παποράκι ακυβέρνητο η σκέψη μου, καλύτερα να μην την έχω.

Θα κάτσω να χαζεύω τις μανούβρες του καπετάνιου πάλι. Μπορεί και να δίνω οδηγίες σιγανά. Κι αν με κοιτάξει κανένας συνταξιδιώτης παράξενα, "παιδί, ήθελα να γίνω ναυτικός" θα του πω.

Και μέσα μου η αντάρτισσα φωνή θα συμπληρώσει "ακόμα θέλω".
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 20:18 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


13 Ανάσες:


  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006 10:45:00 μ.μ., Blogger candyblue

    Από τα καλύτερα ποστ που έχω διαβάσει στο blog σου.
    Με ταξίδεψε μέσα από πρόσωπα με τσιγγάνικη ματιά και μοίρα και μέσα από πολυβιταμινούχες θάλασσες.
    Αν σε ήξερα πιο πριν θα αφιέρωνα αυτό εδώ
    http://jellyannadarling.blogspot.com/2006/06/blog-post_04.html
    μόνο σε σένα
    το κάνω τώρα λοιπόν

    σε ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια που μου αφήνεις.
    Τα έχω ανάγκη. Όλοι είμαστε υπέροχη,φτάνει να το δει κάποιος και να το κατοικίσει.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006 11:44:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Δική μου η χαρά Candyblue!
    Με τιμάς διπλά.
    Το να μου απλώνεις το χέρι να δεχθώ λόγια ψυχής είναι για με πολύτιμο.
    Ναι, όλοι χρειαζόμαστε τον λόγο το ζεστό.
    Κι η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν φτάνει...

    Αγκαλιές να σε τυλίξουν.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 1:21:00 π.μ., Blogger the_return

    Πολύ γλυκός και πρόσχαρος ο λόγος σου, Καπετάνισσα...

    Υπάρχουν βέβαια οι ναυτικοί της υλικής θάλασσας και οι ναυτικοί των ακόμα αγνώστων και αχαρτογράφητων θαλασσών του νου ...οι νοοναύτες, ας τους πω έτσι.

    Και τα δυο ταξίδια γοητευτικά και μυστηριώδη.

    Να είσαι καλά!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 2:37:00 π.μ., Blogger Sailor

    Βίρα την άγκυρα Λοστρόμε

    λάσκα τους κάβους σιγά,σιγά

    πρόσω αργά καπετάνιε η μηχανή

    Θύμησες μοναδικές καπετάνισσα

    Μέχρι να φτάσουμε και να πει
    ο καπετάνιος φούντο την αριστερή

    Τέλος με την μηχανή.

    Καλό σου πρωινό
    γαλάζιο και θαλασσινό

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 9:43:00 π.μ., Blogger Menw ektos

    Yπέροχα ταξίδια να έχεις πάντα καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 10:27:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Νοοναύτες!
    Σε ταξίδια που δεν μπορείς να ορίσεις ούτε να περιορίσεις the return!
    Νοοναύτες! Τι λέξη!
    Και πως να χαρτογραφήσεις τον κόσμο τους, τη γη και το βυθό τους...
    Είδες... Καμμιά φορά έχεις γυρίσει ολάκερο τον κόσμο δίχως να 'χεις πάει πουθενά...

    Sailor
    Συμπλέουμε...
    Μου είσαι πολύτιμος.
    Πρωινό θαλασσινό, ναι.
    Με σένα στη γέφυρα.

    Menw ektos
    Καλοταξιδεμένη να'σαι και του λόγου σου!
    Έλα... "υπάρχουν θέσεις-αν θέλεις- κενές"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 12:54:00 μ.μ., Blogger the_return

    Όχι καλή μου, οι νοοναύτες δεν είναι για τη γνωστή έκταση του γεωγραφικού χάρτη.
    Εκεί πρέπει να είναι κανείς με το σώμα, με την ορατή ύπαρξή του.
    Με το τρόπο που λέει το πολύ όμορφο ποστ σου.
    Ο νοοναύτης εξερευνά Κόλαση, Παράδεισο, τέτοια "κράτη"...

    Καλημέρα! :)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 2:15:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    The return, σα να 'χεις ξαναπερπατήσει την πατρίδα μου...


    Και την ταυτότητά μου, που τη βρήκες;



    Γλυκοκαλημέρες κι από δω! :)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 2:31:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    καλημέρα καπετάνισσα...

    είναι από τις λίγες φορές στη ζωή μου, που συναντώ άνθρωπο με τόσο μεγάλη λαχτάρα για ταξίδια...

    και το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να σου ευχηθώ να ταξιδέψεις εκεί που η ψυχή σου θα βρει το λιμάνι της...

    καλά νερά, όπως σου έχω ξαναπεί...

    καλοτάξιδο καράβι το σώμα σου για τα λιμάνια της ψυχής σου...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 2:34:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Τελικά καπετάνισσα το μήλο του πειρασμού-της περιπέτειας το είχες προ πολλού...δαγκώσει.
    Τέτοιες ταξιδιάρικες ψυχές όπως η δική σου, όποια σκαριά κι αν έχουν,με ψυχραιμία πλέουν και στις τρικυμίες του έρωτα και στους όρμους της αγάπης...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 2:49:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Έχω ταξιδέψει πολύ Γιώργο μου.
    Με και χωρίς όχημα.
    Έχω αναπνεύσει σ' όλες τις ηπείρους.
    Σπάνια νιώθω ότι χόρτασα τη γύρα.
    Συχνότερα θαρρώ πως δεν ξεκούνησα από τη θέση μου.
    Πως την επόμενη στιγμη αρχίζει η ζωή. Σε έναν "άλλο τόπο".
    Πάντα σ' ευχαριστώ.


    Kyriaz, ευάλωτη στους πειρασμούς, το παραδέχομαι.
    Κι οι περιπέτεια το σπίτι μου.
    Για την ψυχραιμία δεν σου τάζω, αν και με τα χρόνια θαρρώ την κατέκτησα.
    Ατάραχα νερά μόνο μη θωρώ.
    Ν' ανησυχούν. Να ταράσσονται.
    Αυτό ποθώ.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006 4:49:00 μ.μ., Blogger Serenity

    Την ίδια άσβεστη φλόγα νιώθω κι εγώ, Καπετάνισσα. Γνωρίζω τι εστί πνεύμα ανήσυχο.
    Τους χαιρετισμούς μου...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006 8:02:00 μ.μ., Blogger ellinida

    Εμένα απλά ρέει η θάλασσα στο αίμα μου ! Οπότε κατανοώ πλήρως !

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape