Κυριακή, Ιουλίου 23, 2006
Ο Αλλαντίν δε μένει πιά εδώ

Γυ(ε)ρνάει ο ήλιος, ο Ιούλιος πρωτοχορευτής, κι εγώ αισθάνομαι σχεδόν ορφανή σ' έναν κόσμο ξένο, εχθρικό, βίαιο και ασυνάρτητο...

Κατ` Ανατολή να στρέψω την καρδιά με παροτρύνει ο τρυφερός μας
ποιητής, ο Σωκράτης, ο τεχνίτης του λόγου...
"Μαζεύει την ούγια της η θάλασσα τσουρουφλισμένη", κατά τα γραφόμενά του και καλά θα κάνω να πάρω ναυτάκια και ψυχή και να τραβήξω ρότα κατά κεί...

Σε ποιά Ανατολή να πάω τάχα...
Ποιό συναίσθημα να στρέψω στο φως...
Ανατολή για με σημαίνει αυγή, ξεκίνημα, άνοιγμα, αρχή, χάραμα, νιότη, νέα μέρα, καινούργια πράγματα, αισιοδοξία, άνοιξη, ζωή!
Ανατολή ίσον μαγεία, μυστήριο, δόσιμο, καρδιά, γενναιοδωρία, απόλαυση, χαρά, ένταση και πάθος.

Ανατολή πάει να πει παραμύθι...
Είναι για μένα οι ήρωες που με πήραν μωρό παιδί από τα χέρια και με ταξίδεψαν σε χώρες αλλιώτικες...Το Τζίνι απ' το λυχνάρι του Αλαντίν, η Σεχραζάτ, ο Αλή-Μπαμπά, ο κλέφτης της Βαγδάτης...

Είναι οι ατέλειωτες πορείες σε μια έρημο που απλώνεται στο κόσμο και ξάφνου, τελειώνει έτσι μαγικά, να: μ' ένα "άνοιξε σουσάμι"...
Καραβάνια με καμήλες φορτωμένες μετάξια, σεντέφια και χιλιάδες κοφίνια με σμαράγδια, μπριλάντια κι όλα τα πλούτη του φιλεύσπλαχνου προφήτη, που τραβούν για τ' άστρο της Ανατολής.
(Αμ, το λέει κι ο Καββαδίας: «για τ΄ άστρο της Ανατολής κινήσαμε μικροί, πουλί πουλάκι στεριανό θάλασσα δε σου πρέπει...»)

Ονόματα αλλιώτικα κι αλλόκοτα μαζί, χώρες κεντημένες με αθωότητα και ομορφιά, πόλεις μυστήριες και φιγούρες ζωγραφιές, σουκς που μοσχοβολάνε απ' τα μπαχάρια...
Μύθοι, που στήνονται στων ανθρώπων τα μυαλά για να τους δώσουνε ανάσα, να σταλάξουν όνειρο, να φέρουν ανθόκηπους στη παλάμη τους μέσα...

Για θυμήσου...
"Μια φορά και έναν καιρό σε μια μακρινή χώρα της ανατολής, ένα ολάκερο ασκέρι..."

Σε ποιά Ανατολή να περιπλανηθώ Σωκράτη;
Για που να σαλπάρω;
Που να ξεβράσω τα παραμύθια που μ' ανάθρεψαν, πάει να πει τις αλήθειες της ψυχής μου;

Η παραφροσύνη γεννάει στάχτη, εκεί που το τζίνι έκανε μαγικά...
Σε ποιόν να δώσω εντολή να πραγματοποιήσει τις ευχές μου;
Κι αν ανταμώσω -μεσοπέλαγα- τον Σεβάχ, να πλέει με το καράβι του κατά τη Βηρυττό, πως θα τον αντικρύσω;

Παραμύθια σαβανωμένα.
Ξεψυχήσανε για τα καλά. Έσβησε η ζωή τους.
Δίχως διάρκεια, χωρίς προοπτική.
Σκοτωμένους μύθους ν' αφηγηθείς; Πως και τι να πρωτοαναστήσεις!

Λαβωμένα παραμύθια περιφέρονται στους διαδρόμους του μυαλού και της συνείδησής μας εκλιπαρώντας για λίγο χώρο.
Μα εμείς, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, οργανώνουμε και εκτελούμε τον θάνατό τους.
Παγωμένα. Σχεδόν προγραμματισμένα.
Εκτελεστές. θάνατοι εν ονόματι της ζωής!

Μαζί με μια παιδικότητα που αιμορραγεί, λέω να θρηνήσουμε, να μυρώσουμε, να θάψουμε και το βεζύρη με τις τρείς βεζυροπούλες...
Και το
Χαλίφη, που δεν θα'ναι ποτέ στη θέση του Χαλίφη...


Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα περιθώριο αναστροφής...
Όχι τίποτ' άλλο, μα... στα παραμύθια συμβαίνουν θαύματα κι αν τα ανασταίναμε... για σκέψου!

Άκου να τ' ανασταίναμε!
Πως; Χωρίς το λυχνάρι του Αλλαντίν;
Τι να πω πιά...
Φ ο β ά μ α ι !
Ναι. Κάτι ονειροπόλοι σαν και μένα, όπως μια πάρτη εδώ τριγύρω, αναμασούν τα λόγια τους...


Στα χείλη το Φ ο β ά μ α ι
από τις Ρόδες και την Ελευθερία Αρβανιτάκη...

Τούτα δω τα γραφτά που χάραξα με χρώματα σωρό στη καρδιά και στη σκέψη, τα σκορπώ στους αιθέρες και τα κύματα να φτάσουνε στο
Χ ν ο ύ δ ι
μας. Αφιερωμένα. Όλα. Κι ακόμα παραπάνω.



(Η εκπληκτική φωτογραφία (Ινδία) είναι του Claude Renault )




 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 20:29 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


10 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2006 7:03:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Λοιπόόόόν....

    Είθε, τούτο εδώ το κείμενο, να έχει καλύτερη τύχη και να μην "αυτοκαταστραφεί..."

    Αμάν πιά μ' αυτά τα μαγικά!

    Καιρός να πάρουν και οι μυθικοί ήρωες, την εκδίκησή τους!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2006 9:48:00 μ.μ., Blogger apousia

    Ας γίνουν οι καπνοί του Λιβάνου προσευχές!
    Προσευχές που θα ξορκίσουν τους φόβους...
    Γιατί η μάχη χάνεται και κερδίζεται για μας,χωρίς εμάς,ακόμα μια φορά!

    Κι έτσι μόνο το ''ξόρκι'' και η επιστροφή του Αλλαντίν,θα ξαναδώσει στην Ανατολή τις μυρωδιές και την ομορφιά της!

    Καλό σου βράδυ καπετάνισσα,και μην ξεχνάς να θυμάσαι πως σ'αγαπώ!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006 2:12:00 π.μ., Blogger Sailor

    Μαζεύει την ούγια της η θάλασσα
    τσουρουφλισμένη

    Στη ρότα σου κατά Ανατολή
    στο πληρωμά σου θα είμαι μαζί

    Σε όποια Ανατολή σε προστάζει
    η καρδιά σου καπετάνισσα.

    Μαζί να σώσουμαι τα λαβωμένα
    παραμύθια
    Που ξέρεις όλα συμβαίνουν στα παραμύθια
    Γιατί να μην τα ανασταίναμε
    καπετάνισσα ?

    Εμείς να γίνουμε το λιχνάρι του
    Αλαντίν
    Μην φοβάσαι
    όλα θα πάνε καλά !

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006 9:31:00 π.μ., Blogger Mantalena Parianos

    Φου... φου... τεστ... τεστ. ένα - δυο ένα -δυο

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006 9:31:00 π.μ., Blogger Mantalena Parianos

    it works!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006 9:32:00 π.μ., Blogger Mantalena Parianos

    Καπετάνισσα,

    δούλεψε όπως φαίνεται, το συστηματάκιον!

    Καλημέρα

    ήθελα να σου πω πόσο μου άρεσε αυτο το ποστ σου, αλλά στο έστειλα mail

    καλορίζικα (επιτέλους!) τα comments


    Μ

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006 4:55:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Απουσία μου, κι η δική μου αγάπη εδώ...
    Τι αλλάζει όμως με προσευχές...
    Δεν ξέρω, μπορεί πολλά, μπορεί και τίποτα.
    Ένα βλέπω μπρος:
    Την αθωότητα, να την αφήνουμε άταφη, ώστε να τη διαμελίσουν η σκοπιμότητα και η αγριότητα και να την κονιορτοποιήσει η ανοχή του πολιτισμένου κόσμου...
    Μακάρι να μην είμαστε κοντά σε μια πικρή νεκρολογία για ό,τι θα 'χει οριστικά χαθεί...


    Sailor, ταξιδευτή της γης και της ψυχής, τι παρήγορα λόγια...
    Και να γινόταν να φύγουμε από τους σκοτωμούς που'ναι έγχρωμοι, στερεοφωνικοί, πανοραμικοί, τρισδιάστατοι!
    Και δυστυχώς αληθινοί...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006 4:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μανταλένα,
    παιδί γλυκό, γεμάτο ζωή και χαμόγελο (νιώθω)...
    Φιλιά βουτηγμένα στον κρητικό ήλιο για πάρτη σου.

    Κι ένα σκαρί εικόνες φωτεινές στα κύματα, να'χεις να ταξιδεύεις...

    Be happy!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 4:18:00 μ.μ., Blogger ellinida

    Μύρισε Ανατολή και παιδικά παραμύθια αυτό το ποστ . Χαίρομαι που διαβάζω ανθρώπους σαν και σένα , κυρίως που υπάρχουν ακόμα .
    Και το χνουδάκι μας θα είναι καλά .

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 7:38:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    H κοινή γλώσσα είναι δρόμος ανοιχτός Ελληνίδα μου.
    Περπάτημα με χαλαρό βήμα.

    Αλληλοπαρηγοριόμαστε θαρρώ.

    Το Χνουδάκι, ναι...
    Νωπά τα βήματά του, αλλά ας είναι καλά, καλά!
    Καλά, όμως, ε;

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape