Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006
Τ' άκουσες, Aρετούσα μου...


...τα μαντάτα που 'ναι στολισμένα με το πύρινο φως της νιότης και τ' άλλο, τ' αξόδευτο και χυμώδες της ποίησης κι ένα ακόμα, το ίδιο φλογερό κι αστροφεγγισμένο, εκείνο της μελωδίας...
Μαζί και το φεγγαρόπιοτο φως της νύχτας και... αλλοίμονο!
Τ' άλλο, το μόνο και βαθύ, το ερωτοπλάνταχτο της αγάπης.

Της αγάπης που απελπίζεται, αν και μοιάζει φερμένη απ' τα ουράνια, διάχυτη, μ' απεραντοσύνη θαρρείς συμπαντική...
Της αγάπης που θυμώνει κι εξοργίζεται και γίνεται θεριό να κονταροχτυπηθεί με δαίμονες, να γιγαντώσει και τη ψυχή, για να'χει περίσσια θάρρητα να χρεώνεται αδυναμίες και να σέρνεται σε μπουντρούμια και για τούτο, να υψώνεται πέρα και πάνω απ' ανθρώπου λογισμό.
Μια τρέλλα, ναι.
Μια κουζουλάδα.
Μοναδική, θεϊκή σχεδόν, σε συνομωσία με την ίδια τη φύση και τη ζωή, σε συμπόρευση αρμονική με το Α του Ανθρώπου, με το Α και το Ω του Α γ α π Ω.


Στου Ερωτόκριτου τα χείλη με τη ζαλάδα της ερωτοφερμένης σκέψης:

«Σ’ δυό πράματα αντίδικα στέκω και κιντυνεύγω,
να τα συβάσω και τα δυό ξετρέχω και γυρεύγω
και βάνω κόπο, μα θωρώ και βολετό δεν είναι
τό 'να με τ' άλλο μάχεται κι οχθρός μεγάλος είναι
......................................................................

Φόβος και Πόθος πολεμά κι εγώ 'μαι το σημάδι
και δεν μπορώ τούτα τα δυό να τα συβάσω ομάδι
.......................................................................
Ο έρωτας στέκει ανάδια μου κι άδικα τυραννά με,
μ' άρματα φοβερίζει με και με φωτιά κεντά με,
με το ξιφάρι μου μιλεί, με τη σαίτα λέγει,
το δίκιο του μ' αναλαμπή και φλόγα το γυρεύγει
κι άν δεν του κάνω θέλημα, με τη φωτιά με καίγει
και πλιά παρά τον κύρη μου βαρίσκει και δοξεύγει
κι ως βουληθώ στον πόλεμο οπού ’μαι να νικήσω,
τέσσερα ζάλα πάω ομπρός κι οκτώ γιαγέρνω οπίσω.»


Xθές το βράδυ.
Ο «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου, στο Ηράκλειο, από το Θεατρικό Εργαστήρι του Πανεπιστημίου Κύπρου (ΘΕΠΑΚ).
Σε σκηνοθεσία του καθηγητή και ποιητή Μιχάλη Πιερή, μουσική του Χρήστου Πήττα και με έξοχες κρητικές μουσικές παρεμβάσεις (ηχογραφημμένες) από τον Ψαραντώνη...
Τι όμορφη παράσταση!

Η Κύπρος στη Κρήτη με τη νιότη να χυμάει στη σκηνή, όλοι τους, παρουσίες που χτυπάνε κόκκινο, βουτηγμένα εικοσάχρονα στη μέθη του μεγάλου, του πρωταρχικού, του μόνου έρωτα, να ρουφάνε με σπατάλη το άγιο φως του και να μας ραντίζουν και εμάς!
Τέτοιο κείμενο, τόση φωτιά, τόσο μαχαίρι αιχμηρό να το κουλαντρίζουν τα φοιτητόπαιδα κι εσύ να κοιτάς το μαύρο της νύχτας και να λες "Θεέ μου, σκέπασε κάθε λαμπύρισμα απόψε να λιγωθούμε"...
Κι έπειτα να διπλοκοιτάς τα νειάτα στη σκηνή -ούτε μια στιγμή δε νιώσανε το έδαφος ολισθηρό- και να λες:
"Μα, σήμερα; Τα παιδιά; Τ' ανήξερα; Της βιασύνης και των εφήμερων; Να νιώθουν έτσι; Να μιλάνε έτσι; Να ματώνουνε, ν' ανακατεύουνε χρώματα ψυχής και να τα ντύνονται μετά;"
Ναι, σήμερα.
Ναι, ολόδροσα Κυπριόπουλα.
Ναι, κολυμπώντας σ΄ένα τέτοιο κείμενο-ποταμό...

Και, ναι:
Με κάνανε να συλλογιέμαι:
"Βρε μπας και υπάρχουν τέτοιοι έρωτες ακόμα και σήμερα να πυρπολούν τα σωθικά; Λες;"


Στις αγαπημένες και και γλυκύτατες Απουσία, Ελληνίδα και Ηλιόδεντρο (έτσι, γιατί αγαπάνε την Κύπρο φανερά), ένα λατρεμένο ποίημα του Κύπριου Μιχάλη Πιερή, θαυμάσιου επιστήμονα και ξεχωριστού ανθρώπου.

…Εξόριστοι να μείνουμε στην άλλη γλώσσα.
Εκεί που σε συνάντησα.
Στην ξενιτιά των αισθημάτων.
Να είσαι πάντα ξένη, εσύ η άλλη
να τρέμω ταπεινός στη φλόγα του κορμιού σου
να σε φιλώ στα χνάρια των φριχτών παθών
του κεραυνού που σ’ έχει σημαδέψει
ν’ αγγίζω με δάκρυα στα μάτια σου τα μάτια
μαζί σου κινδυνεύοντας στα πιο μεγάλα ξένα.
Δεν είμαι ποιητής. Σε προσκυνώ.
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 02:40 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


19 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 9:57:00 π.μ., Blogger Ανδρομεδα

    Mμμμ! Αλιενοφιλί! Γλυκό σαν τα μάτια σου...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 1:45:00 μ.μ., Blogger sketo_katharma

    "Βρε μπας και υπάρχουν τέτοιοι έρωτες ακόμα και σήμερα να πυρπολούν τα σωθικά; Λες;"

    Υπάρχουν ΑρχοντοΚαπετάνισα.....
    ....υπάρχουν.....αλλά...πρέπει μα αφεθεί κανείς για να τους νιώσει και δυστυχώς ζούμε την εποχή της "σιγουριάς και αποκατάστασης"....όπου οι άνθρωποι συχνά......ξεχνούν να ΖΗΣΟΥΝ!:-))))

    Όμορφο Blog, νά'σαι καλά!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 2:04:00 μ.μ., Blogger Hliodendron

    Ν' αφήσω λέω τώρα τα δάκρια κατά μέρος, τα δάκρια που ξεκίνησαν με την αρχή του πανέμορφου κειμένου και κορυφώθηκαν κάπου εκεί προς το τέλος, με την αναφορά σου στα πολυστέναχτα χώματα της Κύπρου, στα παιδιά της, στο Ηλιόδεντρο..
    και να σου γράψω..

    .. συνεχίζουν.. Δεν τα σφογγίζω, άσε να γυαλίζουν απάνω στις πλαγιές του προσώπου μου και το καθένα να σε ευχαριστεί για την Αγάπη που αποπνέουν τα γραφτά σου.

    Σε Ευχαριστώ για όλα!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 2:11:00 μ.μ., Blogger Serenity

    Πόσο ερωτικός ο λόγος σου... Μελιστάλαχτες οι λέξεις σου...

    Μέλι, φωτιά και θάλασσα είσαι Καπετάνισσα... :)))

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 3:27:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανδρομέδα της Γης και της Σελήνης...
    Φιλιά του Ήλιου και της Θάλασσας απ' τη Μεγαλόνησο!

    (Τη ματιά μου την λένε ξυράφι παρεπιπτόντως... Αν είναι και γλυκειά, λογαριάζομαι επικίνδυνη λες; :)


    Καλως τον uneverknowinlife!
    Εδώ κερνάμε ζωή ξέρεις, οπότε, σαν στο σπίτι σου!
    Μου θύμησες το Μάλαμα, που λέει
    "πως νιώθουμε παράφορα,
    πως ζούμε έτσι αδιάφορα..."
    Ζωή, που, σε κάποιους, αξίζει...


    Ηλιόδεντρο, σσσςς...
    Όχι ευχαριστίες τέτοιες...
    Σε μας που δένουμε φωνές κι αναπνοές και δρόμους και πέλαγα.
    Ποιός είπε πως η απόσταση μετριέται με χιλιόμετρα;
    Κι ο αναπαμός με χρόνο;


    Serenity,
    φιλί γλυκό καλή μου.
    Χρυσαφί, απ' τον ήλιο του μεσημεριού κι απ' της μέλισσας το νέκταρ.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 3:29:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Είμαι και με το Α και το Ω

    Και όμως υπάρχουν
    δεν υπάρχει,
    βρε μπας

    Γι αυτό έγινα, πρώτα κυνηγός
    και μετά πολεμιστής

    Γιατί ο καπετάνιος αν δεν είναι
    πολεμιστής
    δεν αξίζει το ονομά του

    καπετάνισσά μας

    καλό σου πρωινό
    με αγέρα θαλασσινό

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 4:12:00 μ.μ., Blogger ellinida

    Τι να πει η δύσμοιρη η ελληνίς ; Είναι βαθύτατα συγκινημένη !
    Κοκκίνησα κιόλας !
    Δεν χαρίζω εύκολα τα ποιήματα μου , αλλά αυτό σε σένα . Γιατί ξέρω πως θα το νοιώσεις .

    Κόκκινη βαρκούλα

    Τα συναισθήματα μου
    εν πλώ τα προσεγγίζω
    χάρτη ποτέ μου δεν κρατώ .

    Κι’αν στο πέλαγος χαθώ
    το ζωγραφίζω λουλακί
    τα κύματα μ’αφρό.

    Φορές παλεύω ανάμεσα
    μ’ένα χαρτί κι’ένα μολύβι
    λύνοντας εξισώσεις .

    Νότες αφουγκράζομαι
    ανοίγω το πανί μου
    ψάχνοντας λέξεις .

    Κόκκινη βαρκούλα
    χωρίς γης ίχνος γύρω μου
    χωρίς κατεύθυνση .

    Του Αιόλου τους ασκούς
    ανοίγω κι’ελεύθερους
    αφήνω τους ανέμους .

    Την δύναμη των λέξεων
    θαυμάζω εκστατική
    που με πηγαίνουν .

    Και πάλι ευχαριστώ
    φιλιά

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 5:34:00 μ.μ., Blogger apousia

    Δεν λέω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ,θα ακουστεί τυπικό και θα αδικηθεί πολύ,αυτός ο άγριος χορός χαράς και συγκίνησης που έστησε το κείμενό σου πίσω από το στέρνο μου!

    ''Φεύκει τους ούλλους ποίηση,
    έτσι στην τύχη
    φεύκουν τους ούλλους στίχοι:
    τ'αδρώπου καθενού,
    του κάμπου,του βουνού,
    της θάλασσας,τ'αερουθκιού,
    τζαι'που την αθασούαν του στρουθκιού.

    Εσένα μόνοθ θέλω σ'όπου πάεις
    να ξέρεις να συνάεις.''

    'Εχεις την απέραντη αγάπη μου!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 6:16:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μπροστάρης είσαι Sailor...
    Στη μάχη με τα κύματα,
    άρα και στην άλλη, του έρωτα,
    επομένως και στη ζωή...


    Απουσία,
    δυνατή παρουσία στην κάθε μέρα μου τώρα πια.
    Γράμματα στη καρδιά μου.
    Κι όχι στην οθόνη μου.
    Οι λέξεις μου,
    οι έξεις μου,
    το αχ που βρίσκει συμπνοή,
    όπως κι αν εκφέρεται...

    Χέρι απλωμένο.
    Με αγάπη.
    Στο πιό φωτεινό της.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 7:31:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελληνίδα μου,
    χαρά και τιμή η είσοδος στον κόσμο της δικής σου ποίησης, των χρωμάτων της ψυχής σου...
    Θα στα προσέχω.

    Λίγο κόκκινο θα πάρω απ' τα μάγουλά σου τα τρυφερά :) να το κάνω άνθη και ηλιοβαμμένα εσπερινά να μας γλυκάνουν όλους...
    Ερωτευμένους και μη!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 8:06:00 μ.μ., Blogger ovi

    Ευχαριστώ



    και με πολύ πολύ πολύ μικρά γράμματα, την κύπρο την αγαπάμε όλοι μας και δίνουμε πραγματικούς αγώνες καθημερινά στο εξωτερικό για να μην την ξεχνάνε, πολλές φορές σε 'εχθρικό' έδαφος! :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 8:59:00 μ.μ., Anonymous hahaha

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 2:50:00 π.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    "...μα όλα για μένα εσφάλασι, και πάσιν άνω-κάτω, για με ξαναγεννήθηκεν η Φύση των πραμάτω..."

    Διάβολε, να μην είμαι εκεί...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 11:45:00 π.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    "Βρε μπας και υπάρχουν τέτοιοι έρωτες ακόμα και σήμερα να πυρπολούν τα σωθικά; Λες;"

    Λέω, Καπετάνισσα. Οι καιροί έχουν αλλάξει, οι έρωτες όχι. Και ο Ρασούλης είναι πάντα επίκαιρος: "Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η αγάπη μένει..."
    :))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 1:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Καταλαβαίνω ovi, καταλαβαίνω...
    Το πιο ζεστό κομμάτι της καρδιάς μας, δικαίως ανήκει στην Κύπρο.


    Καλόλυκε,
    οι Κρητικές πόρτες είναι ανοιχτές, ε;
    Και στη ψυχή, έχει μπόλικο τόπο, ξέρε το.


    Χρηστάκο,
    ναι, ναι και πάλι ναι.
    Αντιμάχονται οι καιροί τους έρωτες, τους πνίγουν πότε-πότε, μα, όπως και να το κάνεις, κατά πως λέει κι ο Ερωτόκριτος:

    "Στη γιόμωση του φεγγαριού
    άλλο δεντρί δε πιάνει,
    μόνο τσ' αγάπης το δεντρί
    που πάντα ρίζες βγάνει..."

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 3:44:00 μ.μ., Blogger Giramondo

    "Βρε μπας και υπάρχουν τέτοιοι έρωτες ακόμα και σήμερα να πυρπολούν τα σωθικά; Λες;"

    Καπετάνισσα...υπάρχουν...και πολλές φορές πονάνε αφάνταστα.

    Σε φιλώ

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 5:37:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Έρωτας και πόνος πρωτοξάδερφα, αγαπημένη μου Giramondo...

    Συχνά, θάρρείς πως γεννηθήκανε μαζί.
    Σιαμαία.

    Έτσι θα ΄ναι, δε μπορεί...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 6:01:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    Να το ΄πω ξανά και ξανά.
    Υπάρχουν υπέροχες γυναίκες στον κόσμο.
    Από αναλογίες και κράματα δεν ξέρω κι ούτε θέλω να το μάθω.
    Μου φτάνει που κάνουν να φουρτουνιάζουν μέσα μας όλα τα δάση!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 8:31:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sok,
    η χαρά που μου δίνεις κάθε φορά που σε "βλέπω", δεν μπαίνει σε στεγνά λόγια ανθρώπων μήτε σε ζυγαριές.

    Γλυκοφουρτούνες θηλυκές νά'χεις στο διάβα σου...

    Κι ό,τι ορίζεις για γέλιο ψυχής, να το'χεις φυλαχτό σου.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape