Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006
Παππού Ηράκλειτε, 'ξηγήσου.

Πότε ήταν ο πόλεμος του Κόλπου; Δεκαπέντε χρόνια πριν; Τότε πρωτοήταν που εκκωφαντικοί θόρυβοι και μυρωδιά πολέμου ξεχύθηκαν από την μικρή οθόνη και τραυμάτισαν τον εφησυχασμό μας. Τότε, που μαζί με τη φωνή του εκφωνητή ακούσαμε το βόγκο του θανάτου. Με το μικρόφωνό του, είδαμε το μολύβι να εκτινάζεται.

Τότε ήταν που η ζωή μας αναποδογύρισε για τα καλά με την τηλεόραση. Χώρος και χρόνος, ένα κουβάρι.Η εικόνα εδώ, την ώρα που εκεί είναι γεγονός. Στιγμιαίο. Παρόν. Ούτε περιγραφές, ούτε αναγγελίες τύπου "νέες πολεμικές επιθέσεις στις 8". Το γεγονός. Αυτό καθαυτό. Η οπτική του μεταφορά. Η αποτύπωσή του. Η θέασή του.Ο χαλασμός, ως φαντασμαγορική έκρηξη. Ο θάνατος ως ήχος.

Μπουμπουνητά. Κανόνια να βαρούν. Ρουκέτες να πετάγονται σαν πυροτεχνήματα. Σκοπιμότητες που νομιμοποιούν το θάνατο.
Αλήτες που παίρνουνε αμπάριζα και βγαίνουν. Δημοκρατικά. Με τις ευλογίες της Παγκόσμιας Κοινότητας. Ανοχή, σημαίνει ενοχή λένε κάποιοι που ταχθήκανε να κουβαλάνε στους ώμους τους τα κρίματα της ανθρωπότητας.Έτσι θαρρούνε τουλάχιστον. Με παντιέρα ιδεολογική.


Μωρέ υπάρχουνε ακόμα ιδεολογίες; Θεωρίες; Πολιτικοκοινωνικά συστήματα; Φιλοσοφικά ρεύματα; Δίκαια κι άδικα; Χαρτούρα με διεθνή δύναμη; Ανθρώπινα δικαιώματα, για δες! Αυτό που λέμε "προτάσεις για έναν καλύτερο κόσμο;" Υπάρχουν. Κι εγώ τις αρθρώνω. Μουσειακά ευρήματα. Εκθέματα. Πίσω από προθήκες, ήδη κατασπαραγμένα.

Και νούμερα, νούμερα, αριθμοί σωρό.Που μετρούν ζωές καμμένες.
Ζ ω έ ς που να πάρει...
Μας έχουν πολτοποιήσει οι αριθμοί. Μας ισοπέδωσαν. Αναισθητοποίηση. Αριθμοί που μετρούν την εκατόμβη, που μπλέκονται με άλλα νούμερα, που αθροίζουν ανάσες πανικοβλημμένων ανθρώπων που διακόπηκαν.
Αριθμοί που μετράνε απελπισίες, σπαραγμούς μανάδων, τραγικά αδιέξοδα, κόλαση που θεριεύει.
Αριθμοί.
Νεκροί τωρινοί, σύγχρονοί μας. Άσε τους ιστορικούς του μέλλοντος...

Ακόμα κι όταν αναπνέει η ζωή, με τους αριθμούς παραμορφώνεται. Μυρίζει καμμένο.
Αριθμός και χάος.

Εθισμένοι στους αριθμούς, δεν στεκόμαστε στον άνθρωπο.
Κι αν είναι ίδιες οι μάχες τελικά -στην ουσία είναι-, οι άνθρωποι που σκοτώνονται είναι άλλοι κάθε φορά.
Κι ο καθένας τους, μοναδικός.

Τρόμος στην αναφορά του πολέμου.
Ξόανο, για κάθε πολιτισμό.

Κατάρα μας να τον έχουμε πατέρα, παππού Ηράκλειτε;
Να κουβαλάμε κτηνώδη ένστικτα ψυχοβγάλτη Φρόυντ;
Να μας σέρνει ο ιμπεριαλισμός απ' τη μύτη μαχητικέ Μαρξ;

Έχουμε χάσει το μπούσουλα.
Ανατροπή ισορροπιών λένε οι αναλυτές. Αποσταθεροποίηση.
Δώστε μου τον ορισμό της σταθερότητας. Please... Και της ισορροπίας.

Χάσαμε το μπούσουλα, ναι.
"Ο μπούσουλας είναι που στρέφει, ή το καράβι;" λέει ο Καββαδίας...
Τα ζωντανά τα βλέπουμε φτιαχτά και οι κατασκευές μας γελάνε πως είναι ντοκουμέντα...

Θ έ λ ω μια φλογίτσα. Να, μια σπίθα. Να 'ρθει να μου δείξει, έτσι σημαδιακά, ότι υπάρχω ακόμα ως άνθρωπος.
Χώμα και νερό. Σάρκα και αίμα. Και ψυχή όμως.
Που πετιέται στους δρόμους και σαπίζει.
Άνθρωπος. Που αναταράσσεται. Κι ανατριχιάζει.
Άρα, οι τηλεοράσεις δ ε ν του έκαναν οικείο θέαμα τους βομβαρδισμούς στους αμάχους.


Αυτό φοβούμαι πιό πολύ. Τη συνήθεια. Την ύπουλη, δηλητηριώδη εσωτερίκευση. Τη νωθρότητα. Εκείνο το "ε, και;" Η χαρά της εξουσίας. Το γλέντι των ισχυρών. Πολίτες με χαλαρές συνειδήσεις. Φτού μας.
Πιότερο κι απ' τη σφαίρα, αυτό με τρομάζει.
Μα είναι το ίδιο θαρρώ.
Θ ά ν α τ ο ς. Από μέσα.
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 13:45 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


23 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 2:55:00 μ.μ., Blogger apousia

    Σταθερότητα?
    Σήμερα?

    Ουδέν σταθερότερον των μεταβλητών!

    Μα κι αυτές οι μεταβλητές,καμία φαντασία,καμία ποικιλία,πάντα στο ίδιο πλαίσιο,το oριοθετημένο με ''όπλα,σίδερο,και φωτιά..''

    ''Δεν μπορώ,
    η αγχόνη τα δέντρα μου εξουθένωσε
    και τα μάτια μαυρίζουν.

    Δεν αντέχω
    και τα σταυροδρόμια που ήξερα έγιναν αδιέξοδα.

    Σελδζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν.

    Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν.

    Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς
    κοπροσιτούν το μέλλον...''

    Ας αντισταθούμε καπετάνισα!
    Ας μην σταματήσουμε να ψάχνουμε αυτή τη φλόγα που ζητάς!
    Ποτέ!

    ''Σε πείσμα των καιρών!''

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 2:55:00 μ.μ., Blogger the_return

    Το κείμενό σου είναι υπέροχο, καλή μου Καπετάνισσα,
    και φαίνεται πως είναι βγαλμένο αδιαμεσολάβητα μες από τη καρδιά.

    Επίτρεψέ μου από την άλλη να ...ξηγηθώ εγώ για λογαριασμό του Ηρακλείτου.

    Το "πόλεμος πατήρ πάντων" που είπε είναι παρεξηγημένη ρήση. Δεν είναι πολεμοχαρές ή υπέρ του πολέμου,
    αλλά καθαρά διαγνωστικής φύσεως.
    Εφ'όσον αυτό έβλεπε, αυτό και είπε.

    Κατά μία άλλη άποψη μπορεί να μην αναφέρεται καν στο συνηθισμένο πόλεμο, αλλά σε εκείνον με την κοσμολογική προωθητική έννοια του, τον ανάλογο του "νείκους" του Εμπεδοκλή.

    Να είσαι καλά!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 3:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Απουσία αγαπημένη .
    Θυμάμαι τους Φατμέ που μιλούσαν σε τραγούδι τους για τους επαναστάτες του γλυκού νερού, τους καλοβολεμμένους.

    Δεν ξέρω πλέον ποιοί είναι οι τρόποι αντίδρασης, αντίστασης, πίεσης.

    Δεν ξέρω καν αν υφίστανται όροι όπως "κοινή γνώμη", "ομάδες πίεσης", "κινητοποιήσεις" "συλλογική συνείδηση".

    Ένα σκέφτομαι τώρα:
    Πως την Αμερικάνικη βάση στη Σούδα την έχουν γεμίσει μεταγωγικά.
    Κι εγώ είμαι 200χλμ παραδίπλα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
    Τίποτα επί της ουσίας.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 3:23:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ναι, the return, μιλάς σοφά.

    Έτσι είναι, οι ερμηνείες παίρνουν ανάλογη χροιά κατά το δοκούν.

    Η ενέργεια, η κίνηση, η φωτιά, η δυναμική των πραγμάτων τελικά, ξέρω πως κατέχει κυρίαρχη θέση στη λογική του μεγάλου φιλοσόφου, τον οποίο θεωρώ και μέγα αναλυτή της ανθρώπινης ψυχής.

    Το θυμό μου ήθελα προφανώς να βγάλω, την άκρη του νήματος να 'βρω, ούτε ξέρω και γω τι...τελικά.

    Σ' ευχαριστώ τόσο! Τι γλυκός...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 3:23:00 μ.μ., Blogger Hliodendron

    καπετάνισσα, μου άφηνες ένα σχόλιο, την ίδια ώρα που εγώ ανέβαζα ένα άλλο ποστ. Όταν το είδα -πέρα από την αγαλλίαση-
    αισθάνθηκα άβολα, αφιλόξενη..

    Απάντησα βέβαια στο όμορφο σου σχόλιο, όμως με μια μικρή αμφιβολία να με ζώνει, μήπως το σημερινό μου ποστ ενοχλήσει..

    Ήρθα να σου πω τις σκέψεις μου και βλέπω ...το ποστ σου!


    Αλάζει ρότα το καράβι μας, αναβάλλει τα ταξίδια του, κάθε που πληγώνεται βαριά, μπροστά στα μάτια μας, η λέξη Άνθρωπος.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 3:58:00 μ.μ., Anonymous oistros

    Ax το 'χει το νερό του νησιού και βγάζει στην επιφάνεια ίδιες σκέψεις?
    Έγραφα χθες ..."Αυτό μ' ενοχλεί περισσότερο από όλα. Ότι μοιάζει να παρακολουθώ ξένους πολέμους καθησυχασμένη στον καναπέ μου και με την σκέψη πως και αύριο τα κεκτημένα μου θα είναι στη θέση τους. Την ίδια ώρα που εκατό δικοί μου πόλεμοι χάνονται. Την ίδια ώρα που η φρίκη έρχεται όλο και πιο κοντά. Την ίδια ώρα που συνηθίζω στη φρίκη τόσο που σχεδόν δεν την αναγνωρίζω καν".

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 6:04:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ηλιόδεντρο, , μη σκιάζεσαι για τα δικά μας.
    Εμείς είμαστε εδώ, να τα κουβεντιάζουμε, ν' αλαφρώνουμε, να δένουμε γράμματα και χέρια.

    Άλλα 'ναι τα σπουδαία.
    Η πληγή του ανθρώπου που αιμορραγεί, εύστοχα το γράφεις.

    Οίστρε μου, δεν το 'ξερα πως σε είχα κοντά.
    Όμορφο πράγμα η συμπνοή.
    Και σπάνιο η σύμπλευση.
    Χαρά μου.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 6:18:00 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Σε ένα άλλο -αναλόγου περιεχομένου-ποστ ενός άλλου μπλογκ έγραψα περίπου τα εξής:
    "Εκφράζω την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μου. Από το άνετο, δροσερό, ευάερο, ειρηνικό και ασφαλές -πλην όμως αγωνιστικό και μαχητικό- γραφείο του σπιτιού μου".
    Μου απάντησαν ότι, από το τίποτα, κάτι είναι κι αυτό. Και γιατί εγώ έχω την εντύπωση ότι αυτό το "κάτι" είναι χειρότερο κι απ' το τίποτα; Εσωτερική κατανάλωση... Εκτόνωση -παροδικής- οργής... Επαναστατική ψευδαίσθηση...
    Τίποτα, nada, nothing, nichts, rien, niente, ничего!
    Μια τρύπα στο νερό... Την έχω ανοίξει χρόνια τώρα. Και καθημερινά φροντίζω ώστε η διάμετρός της να μεγαλώνει με μαθηματική πρόοδο. Όσο κι αν μεγαλώσει, όμως, δεν πρόκειται να με καταπιεί ποτέ. Την ελέγχω απόλυτα...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 10:57:00 μ.μ., Blogger global

    θάνατος από μέσα

    μακάρι να μπορούσα να σε επιβεβαιώσω για το αντίθετο, αλλά όταν μυρίσεις σαπισμένη σάρκα στα ρουθούνια σου, τότε θα ξέρεις πως μόνο προς τη ζωή οφείλεις να γυρίσεις.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 11:20:00 μ.μ., Blogger Ιουδας Ισκαριωτης

    έχω πάντα την εντύπωση ότι όλα τα συνηθίζουμε εφόσον είναι στο γυαλί.
    δες την ιστορία από τη Βέροια, αποκοιμηθήκαμε μεταξύ δικηγόρων και ψυχολόγων και ΟΥΤΕ ΜΙΑ ουσιαστική εξέλιξη στην υπόθεση, πέρα από ένα ατέλειωτο μουρμουρητό αγνώστων επωνύμων.
    ετσι θα λέμε και για το Λίβανο σε λίγες μέρες.
    μακάρι να βγω ψεύτης αλλά η χαυνωτική ικανότητα της είδησης μέσω τηλεόρασης είναι απίστευτη.
    εσύ καλά κάνεις και θίγεις αυτά που πρέπει,
    έτσι για να μιλάμε χωρίς εικόνες
    και ίσως να νιώσουμε περισσότερα
    αυτά που πρέπει

    την καλησπέρα μου στην Κρήτη
    (βλέπω είστε πολλοί εδώ)
    και φυσικά στην οικοδέσποινα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 11:52:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Συγχαρητήρια για το-προς το παρόν-καλύτερο ποστ σου...
    Τελικά,βλέπω,όσα χρειάζεται να ξέρεις τα ξέρεις και πολύ καλά μάλιστα.
    Μιλάς άπταιστα τη γλώσσα του πάθους,είτε πρόκειται για τον έρωτα είτε για τη θάλασσα είτε για την πολιτική...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 12:10:00 π.μ., Blogger Sailor

    Με όλα αυτά καπετάνισσα
    η ζωή μας κοντεύει να αναποδογυρίσει,
    Μπουμπουνητά, κανόνια να βαρούν
    Ρουκέτες να πετάγονται,

    Ο θάνατος καραδοκεί ως ήχος
    Με παντιέρα ιδεολογική
    Με τις ευλογίες της Παγκόσμιας
    Κοινότητας.

    Σπαραγμοί μανάδων ακούγονται
    Κόλαση που θεριεύει
    Παντού μυρίζει καμμένο

    Το καράβι στρέφει καπετάνισσα,
    και όχι ο μπούσουλας,
    μέχρι να πάει στον πάτο της θάλασσας
    και τότε όλα θα ησυχάσουν !

    Αυτό που με τρομάζει,
    εμένα τον άσκιαχτο,
    είναι ότι Ζω ανάμεσα σε πολίτες
    με χαλαρές συνειδήσεις.

    Θάνατος, από μέσα

    Ποιός, εγώ
    που δεν φοβήθηκα ποτές τον θάνατο
    μα ούτε αυτός εμένα
    γιατί τον κοίταζα πάντα στα μάτια
    όπως με κοίταζε κι αυτός.

    Με έκανες να μελαγχολήσω καπετάνισσα
    γιατί είμαι άνθρωπος

    και για αυτό σε ευχαριστώ !

    Καλό σου ξημέρωμα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 1:19:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χρήστο, μέσα είσαι.
    Όχι... στη τρύπα βέβαια, για το θέμα λέω.
    Εδώ το κάτι, δεν είναι πάνω από το τίποτα. Δεν γίνεται έτσι η πράξη. Άσε που μπορεί να 'χει και αρνητικό πρόσημο...

    Να μην σε καταπιεί η τρύπα λοιπόν, το νου σου. Και συ, να μην καταπίνεις τίποτα αμάσητο...


    Global η ζωή είναι φως.
    Κι οι συνηθισμένοι στο σκοτάδι δεν μπορούν ν' ανοίξουνε τα μάτια.


    Ιούδα μου η ταχύτητα πάει χέρι-χεράκι με τη λήθη.
    Πολλά. Μαζεμένα. Να εντυπωσιάζουν. Για όσο... Και μετά, μακριά απ' την πόρτα μας. Άρα, έξω απ' τα ενδιαφέροντά μας.
    Χαύνωση, ναι. Πέρα για πέρα.


    kyriaz,
    δεν είμαι η μόνη που ακροβατώ στο κόκκινο. Κάπου σε πήρε το μάτι μου...
    Λόγια-αγκαλιά. Τα θέλω.


    Εγώ σ' ευχαριστώ Sailor.
    Ακόμα και θλιμμένη, η θαλασσινή ματιά έχει να υπόσχεται.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 10:20:00 π.μ., Blogger γιώργος

    το μεγάλο πρόβλημα, είναι η απουσία συνείδησης και ενδιαφέροντος για τα τεκτενόμενα...
    μακριά από εμάς κι'όπου θέλει ας είναι...
    έχουμε κλειστεί σε ένα καβούκι και έχουμε κλείσει μάτια κι'αυτιά...

    καλημέρα καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 11:08:00 π.μ., Blogger Νίκος Παργινός

    Καπετάνισσα με συγκίνησες με τα λόγια σου. Μολύβι στην καρδιά μου οι λέξεις σου, όπως οι εικόνες από το χώρο του πολέμου. Παιδιά να στέλνουν sms πολέμου στις βόμβες που πέφτουν συστημένες στην άλλη πλευρά.
    Ανοχή σημαίνει ενοχή. Επίτρεψέ μου να το γράχω στον τοίχο με σπρέι ανεξίτηλο...
    που ξέρεις... κάποιοι μπορεί να νιώσουμε τύψεις...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 2:36:00 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα

    Εκεί που πας να πεις το αχ
    να ανθίζουν μενεξέδες
    και λίπασμα να 'ναι το βαχ
    στου νου σου τους μπαξέδες
    μέσα στο φως να τριγυρνάς
    και φως να μας γεμίζεις
    με τ' όμορφο καράβι σου
    γλυκά να αρμενίζεις
    Αλιενοφιλί!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 3:11:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Γιώργο...
    Να σκεπάσω πρόσωπο και να κρυφτώ, θέλω συχνά.
    Ξένη στον κόσμο, μόνη.
    Να μπω ξανά στη μήτρα, μπορώ;
    Να γεννηθώ αλλού και να'ναι αλλιώς;


    Νίκο.
    Κείνοι που ορίζουνε τις τύχες της ανθρωπότητας έχουνε σφαλίσει τ' αυτιά.
    Η εξουσίες δεν ξέρουν από συναισθήματα.
    Κι εμείς, τα μιλούνια, χαμένοι στο "τώρα" μας και στο "εδώ" μας.


    Και να'χα ένα καράβι αγάπη, ειρήνη, ενότητα, αλληλεγγύη, γλυκειά Ανδρομέδα!
    Να το σπρώξω στα κύματα του κόσμου να ταξιδεύει ολονυχτίς κι ολημερίς!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 7:22:00 μ.μ., Blogger Sokxenos

    Καπετάνισσα
    ανέβασες τα ναυτάκια σου στο κατάρτι;
    Πώς πάει το κουπάσο;
    Κατ` Ανατολή μεριά πες τους να στρέψουν την καρδιά
    Μαζεύει την ούγια της η θάλασσα
    τσουρουφλισμένη

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006 10:27:00 μ.μ., Blogger Ο Καλος Λυκος

    "Ο θάνατος διακοπές στο Sarajevo πάει
    Ξύπνησε στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως"

    Πριν πόσα χρόνια το έλεγαν οι Magic de Spell; Τί άλλαξε;

    Να απαριθμήσουμε τι έχει γίνει από το πρώτο Ιράκ μέχρι σήμερα; Γιατί; Άραγε ακούει κανείς;

    .......

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 22, 2006 9:30:00 π.μ., Blogger dr.Uqbar

    Τωρα που εγιναν ολα αυτα συνηθεια μοιαζει εξωγήινος ο ποιητης που καποτε πονουσε για αυτα...
    Πολύ καλό καπετανισσα

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 22, 2006 6:49:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sok,
    πόσο τρυφερός...
    « για τ΄ άστρο της Ανατολής κινήσαμε μικροί, πουλί πουλάκι στεριανό θάλασσα δεν σου πρέπει...»
    Και να'ξερα μονάχα τι μας πρέπει και κατά που να χαράξουμε ρότα πιά...


    Καλόλυκε αγαπημένε...
    Μια παρέα γραφικών θαρρείς πως είμαστε. Σ' έναν κόσμο εχθρικό, ατσάλινο και ναι, απίστευτα επαναλαμβανόμενο.


    dr.Uqbar,
    με τιμάς.
    Για όλους εμάς, που είμαστε... γήινοι, υπάρχει -λέω- η άλλη πλευρά του λόφου.
    Η προσμονή κι η θέασή της.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 22, 2006 11:13:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Καπετάνισσα,
    κάποιο πρόβλημα έχει το επόμενο ποστ-δεν μπορούμε να βάλουμε σχόλια,γι' αυτό και σου γράφω εδώ.
    Δες τι μπορεί να συμβαίνει...
    Καλό βράδυ.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2006 1:57:00 μ.μ., Blogger Hliodendron

    Θα σου αφήσω εδώ το σχόλιό μου Καπετάνισσα, αφού στο καινούργιο ποστ το πρόβλημα συνεχίζει. Εύχομαι να λυθεί σύντομα. Βέβαια έχει και τα καλά του.. αφού μας επιστρέφει ολοένα εδώ κοντά σου.

    "Που να ξεβράσω τα παραμύθια που μ' ανάθρεψαν, πάει να πει τις αλήθειες της ψυχής μου;"

    Το αίμα ρέει ζεστό από τις πληγές και γι αυτό μιλάς έτσι Καπετάνισσα.
    Τις αλήθειες της ψυχής σου, πολλές ψυχές διψούν να μεταλάβουν.

    Πίστεψέ με ευλογώ τα παραμύθια που σε ανάθρεψαν, που συχνά θαρρώ πως είναι από το ίδιο χώμα και νερό με τα δικά μου.

    Συγκινητικό πολύ το κείμενό σου.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape