Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006
"...σ' αυτόν τον ύπνο του θανάτου...

...σαν τι όνειρα μπορούν νά έλθουν;"


Τα όνειρά μου, τα θέλω πίσω. Έστω, για να τα θάψω.
Έκκληση. Να τα μυρώσω, ν' ακολουθήσω τελετουργίες και διαδικασίες λοιπές και να τα αποχαιρετήσω κατά πως τους πρέπει.
Να μην τα βλέπω μόνα, νεκρά, θυσιασμένα, προσφορά της ατσάλινης πραγματικότητας που τα διαμελίζει, βορά της απάθειας που τα κονιορτοποιεί.

Να τελειώνω μαζί τους.
Να μην ονειρεύομαι πιά, τα όνειρά μου.
Πως τα έπλαθα, πως τα ζέσταινα, πως τα κανάκευα και τους γλυκομιλούσα.

Να πάψω να ονειρεύομαι πως θα ξανάρθουνε και θα κοιτάξουνε με λύσσα τη ζωή...
Πως, όπως συνέβαινε κάποτε, θα μπούνε στον κόσμο μου θύελλα σωστή και θ' απειλήσουνε την πραγματικότητα:

"Ο,τι ζεί ο άνθρωπος, όνειρο, μες στο όνειρο!* Απ' τα όνειρά του ο καθείς, ότι γουστάρει και ποθεί ζητά, ποιός θα τολμήσει να το αρνηθεί αυτό.
Ακούς κυρά ζωή; Ατίθασα, άναρχα, αντάρτικα, αυτά είμαστε εμείς!
Αλλά και ύπουλα μια στάλα, υποχθόνια, αν και παιχνιδιάρικα.
Που πας κυρία μου, έχεις σκοπό να διαπραγματευτείς με το ρεαλισμό την ύπαρξή μας; Εμείς ανεμίζουμε ελεύθερα, δεν λογοδοτούμε πουθενά και δεν συμβιβαζόμαστε με καμμιά πραγματικότητα.

Θα μας βγάλεις στην αγορά σαν γραμμάτια προς είσπραξιν; Θα σου βγάλουμε την πίστη! Καμμία υποχώρηση από τη μεριά μας! Ένας ολόκληρος στρατός από όνειρα κινητοποιείται ήδη, βαφτίζεται ονειρονομία και καταφθάνει με σκοπό να υποτάξει οποιοδήποτε παλιό ή νέο όνειρο βάλθηκε να μετουσιωθεί σε αλήθεια!
Φυλάξου ζωή που μας κάνεις τη γενναία πολεμίστρια!
Κατευθείαν στα κάτεργα εσύ που πας να μας ξεπουλήσεις!
Αν θες να γλυτώσεις, πειθάρχησε στα όνειρα των θνητών, ώστε να μην απωλέσουν την ταυτότητά τους...
Ένοχη πραγματικότητα! Γιατί τόλμησες να παραβείς την διαχωριστική γραμμή κι έκανες τους ανθρώπους να νομίσουν πως σε σένα, θα ανταμώσουν εμάς! Όνειδος!"

Ένας φίλος ισχυρίζεται ότι καμμιά φορά, για να πραγματοποιηθεί ένα όνειρο αρκεί να το σκοτώσουμε κι αν μετά τον θάνατό του διατηρήσουμε την μνήμη του ζωντανή, αυτό σίγουρα θα αναστηθεί...

Έρχεται κι ο ποιητής ώρες-ώρες και χτυπά τις πόρτες...
"Κράτησε τα όνειρα σου. Οι συνετοί δεν έχουν έτσι ωραία σαν τους τρελούς."**

Αυτό μάλλον με σώζει. Και κάνω πως τα πιστεύω.
Η αλλόκοτη φωνή, που μουρμουρίζει πως έχουμε στα όνειρα οφειλή.
Οι αφελείς. Σε στενόχωρα δωμάτια κι απλωμένους ορίζοντες να σκάβουμε κανάλια, πρέπει.
Δέκα να πέφτουμε, δώδεκα να τραβάμε από χάμε το κορμί.

Τ' ακούς ψυχή μου;
Εκεί ριζώνουνε τα όνειρα, στης ψυχής το χώμα και δεν αποκοιμιούνται, όποιον θάνατο κι αν τα ταϊσεις, γκε-γκε;



(Ο τίτλος του Σαίξπηρ,Άμλετ, * Πόε, **Μπωντλέρ.
Η φωτογραφία του Alejandro Sandoval)


 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 17:19 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


26 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 6:21:00 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα

    Ψυχή μου δεν απαντώ σε αυτό το post θέλω απλά να πάρεις μια απάντηση που άφησα για σε στην ανδρομέδα στο ? και το θυμό σου...
    Τα λέμε!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 6:24:00 μ.μ., Blogger the_return

    Ω, πολύ πολύ δυνατό κείμενο!

    Σχεδόν με συγκλόνισε.
    Κάθομαι έτσι σα ...χάνος , "αααα", και το διαβάζω...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 7:02:00 μ.μ., Anonymous Παράφωνος

    Μου έκοψες την ανάσσσα...

    Σε ευχαριστώ

    Παράφωνος
    http://parafoniades.wordpress.com/

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 7:10:00 μ.μ., Blogger apousia

    Μα της ψυχής το χώμα ποτίζεται αδιάκοπα,αδιάλειπτα..
    Το ποτίζουν οι λυγμοί,οι ανάσες που δεν πρόλαβαν να βγουν,οι στιγμές που δεν χώρεσαν να μπουν,οι χτύποι που έχασε η καρδιά κι οι άλλοι που ξαναβρήκε...
    Το ποτίζουν μυρωδιές και χρώματα που είχαμε κρατήσει φυλαχτό κι αποκούμπι για τους καιρούς τους δύσκολους..

    Πάντα υγρό κι εύφορο το χώμα της ψυχής!
    Αυτό που θέλουν τα όνειρα,για να υπάρξουν!
    Άλλωστε,τι πιο ζωντανό απ'τους νεκρούς μας?

    Πόσο παράξενα σ'αγαπώ!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 7:49:00 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Να προσθέσω κι εγώ ένα στίχο. Του κυρ Νιόνιου -όταν ήταν στις δόξες του...

    "Τα όνειρά σου με τα λες
    γιατί μια μέρα κρύα
    μπορεί και οι φροϋδιστές
    να 'ρθουν στην εξουσία"

    Βρε, δεν πα' να 'ρθουν! Όλα μπορεί να σου τα κλέψουν οι εξουσιαστές, εκτός από το όνειρο :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 8:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανδρομέδα της φυγής...
    Θα'σαι εδώ, έτσι κι αλλιώς, ναι, ναι!


    The Return,
    εσύ πρωτοκράτησες στοργικά τα όνειρα να μην λαβωθούν απ' την πραγματικότητα, μας το'χεις μαρτυρήσει...


    Παράφωνε,
    όποια κι αν είναι η... φωνή σου, ορθή στον τόνο ή όχι, εδώ δεν μοιάζει παράταιρη.
    Τιμή και χαρά μου.


    Απουσία μου, ναι...
    Δεν είναι στέρφα γη η ψυχή, δεν είναι.
    Καμμιά φορά απλώνουνε ρίζες κι οι λέξεις εκεί μέσα.
    Κι οι αναπνοές.
    Κι ας μην τις "ακούς".
    Οξυγόνο σου δίνουν.
    Κι απλωσιά στο συναίσθημα.


    Χρηστάκο,
    μια χαρά ο Νιόνιος στις δόξες του!
    Γιατί μετά, γύρεψε εξόφληση ονείρων...
    Τράπεζα συναλλαγών κι αυτή...
    (βλέπε Αναγνωστάκης...)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 9:23:00 μ.μ., Blogger Ιουδας Ισκαριωτης

    "οταν φυσάει είναι που γυρίζουν πλευρό οι πεθαμένοι"

    αυτη τη φράση θυμήθηκα με το κείμενο σου καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 9:24:00 μ.μ., Blogger ellinida

    Είσαι υπέροχη . Και με άγγιξες απίστευτα . Σε φαντάστηκα . Στοργική μάνα να τα κρατάς στην αγκαλιά σου , νεκρό παιδί , μάνα χαροκαμένη , μην μπορώντας να τ'αφήσεις .
    Ελπίζω να μην σε πειράξει αν βγάλω κάποιο ποιήμα από τις εικόνες σου .
    Αξια !

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006 9:45:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Εμείς ανεμίζουμε ελεύθερα
    δεν συμβιβαζόμαστε,
    είμαστε ελεύθεροι για πάντα
    και τα όνειρα είναι δικά μας,
    ελεύθερα και αυτά σαν εμάς
    σαν τον άνεμο του πέλαγος
    σαν τον γιο της Θάλασσας !

    Είσαι υπέροχη.......
    Καπετάνισσα

    σαν τα ονειρά μου
    τα ελεύθερα

    Καλό σου βράδυ
    καλοκαιρινό
    με όνειρα ελεύθερα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 12:10:00 π.μ., Blogger elpida

    Γκε γκε! καπετάνισσά μου! Μαζί σου!
    Ήθελα να σε ρωτήσω αν είδες καμιά γοργόνα. Είδες;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 9:43:00 π.μ., Blogger Ανδρομεδα

    να ζεις ονειρεμένα κι έχω δει όνειρο να τσακίζεται στη γη και να σπάει σαν το ρόδι κι από μέσα να ζουζουνίζουν εκατό νέα ονειράκια!
    Αλιενοφιλί!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 10:50:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ιούδαμου,
    πολλοί αέρηδες τις τελευταίες μέρες... Τον τελευταίο καιρό...
    Τα τελευταία χρόνια...


    Ελληνίδα αγαπημένη,
    λόγια γλυκά, χάδια και ζεστές ματιές φτάσανε στα μέρη μου.
    Με τιμάς.
    Αν είμαι έμπνευση για σένα, πολλών λογιών η τιμή.
    Χέρια ενωμένα αποζητώ, ξέρε το.


    Sailor, ονειρευτή, ταξιδευτή των χρόνων και των τόπων, του εδώ και του εκεί, του κοντά και του μακριά, του τώρα και του τότε!
    Μα πάνω και πέρα απ' όλα, ταξιδευτή της ζωής και των χρωμάτων της, σ'ευχαριστώ!


    Ελπίδα με τ' όνομα της λαχτάρας καρφωμένο πάνω σου, καλώς ήλθες στη στέγη μας, στη σκέπη μας...
    Γοργόνες, ουουουου... σωρό!
    Με μάτια θαλασσιά και χείλη που πάλλονταν σαν κύματα...


    Ανδρομέδα, κυρά των φεγγαριών!
    Ρόδο δαγκωμένο η σκέψη μου κι ο πόθος μου κι η κάθε απαντοχή μου.
    Ρόδο δαγκωμένο και το κάθε μου φιλί!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 1:22:00 μ.μ., Blogger Νίκος Παργινός

    Πραγματικά πολύ δυνατό κείμενο. Συγχαρητήρια καπετάνισσα για το ταξίδι που μας χάρησες απλόχερα. Τα όνειρα είναι μια πύλη που σε μεταφέρει στον κόσμο της ελπίδας και αποτελούν το κεντρικό υπόβαθρο του τρίτου μυθιστορήματός μου με τίτλο" Το τάγμα της ελπίδας".
    Μπορείς να δεις και κάποια στοιχεία στη σελίδα που έχω ανοίξει στο: http://www.tagma-elpidas.com/

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 1:57:00 μ.μ., Blogger mindstripper

    Όπως τραγουδάει κι ο Αλκίνοος...

    Της Κυριακής τα όνειρα, ζουν ως το μεσημέρι,
    σαν παίρνει το απόγευμα, κανένα τους δε βγαίνει.
    Σάββατο βράδυ να εύχεσαι, σαν πέφτεις και κοιμάσαι,
    της Κυριακής τα όνειρα ποτέ να μη θυμάσαι.


    Υπάρχουν κι άλλες μέρες για τα όνειρά μας Καπετάνισσα. Μερικές σκοτεινές Κυριακές, δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε, όσο και να θέλουμε να τις αφορίσουμε από το μυαλό μας. Από την άλλη, αν δεν υπήρχαν κι αυτές, το φως και η δύναμη των άλλων ημερών θα ήτανε λειψό. Αλλά τί σου λέω, το ξέρεις πιο καλά από μένα, κι αυτό είναι φανερό.

    Υπέροχο κείμενο.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 2:14:00 μ.μ., Blogger ovi

    Ευχαριστώ ψυχή μου!!!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 6:10:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Τα ονειρα μας ,που αγαπησαμε περισσοτερο απλα τα πουλησαμε νωριτερα...Τι λύπη!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 7:56:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Νίκο,
    μια υπόκλιση και τις πιο ζεστές σκέψεις μου στις Κερκυραϊκές γωνιές.
    Μα ναι, σε γνώρισα καλύτερα περιπλανώμενη στη δική σου ηλεκτρονική γειτονιά και χάρηκα τόσο που δημιουργείς πολύ και δυνατά κι απλώνεσαι στον κόσμο!


    Μindstripper,
    γλυκόπιοτο κρασί τα λόγια σου.
    Άσε, με φλερτάρει κι ο αποσπερίτης...
    Πως θα την παλέψω και τη Κυριακή που'ναι κοντά...


    Ovi,
    φίλε μου νιόβγαλτε...
    Αγκαλιά τεράστια κι ορθάνοιχτη να κουρνιάζεις εκεί, στις συννεφιές της ξενητιάς.


    Γιατρέ μου,
    να μην ξέρουμε -λες- το λόγο που'μαστε θλιμμένοι;
    Κι αν φέρναμε τούμπα το χρόνο, τι θα κάναμε άραγε...
    Τι θα πρωτοσώζαμε...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 9:27:00 μ.μ., Blogger northaura

    ποιος πρωτακούει αυτές τις ώρες ή κυρα-ζωή ή κυρά ψυχή; με τα όνειρα για μάτια να πετάς

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006 9:59:00 π.μ., Blogger oistros

    Μου θύμισες στίχους αγαπημένους πάλι
    "Να ονειρευτείς μισός ... έξω απ' τον ύπνο"
    Φιλιά πολλά και αέρα στα πανιά των ονείρων

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006 1:02:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    κάποιες φορές μόνο τα όνειρα μένουν... ίσως είναι και εφιάλτες βέβαια.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006 4:35:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Νorthaura,
    χαρά μου που'σαι κοντά.
    Μοιάζεις να τραβάς ίσια για τ' όνειρό σου, ε;
    Που θα μου πάει...
    Ζωή και ψυχή θα τις ταιριάξω, αρνούνται ή όχι...


    Οίστρε μου,
    ναι και πάλι ναι!
    Απαγορευτικό απόπλου στα όνειρά μου δεν πρόκειται να βγάλω, παίρνω όρκο!

    Αλεξάνδρα,
    μια αγκαλιά καλωσορίσματος και για σένα.
    Γι αυτό είναι καμωμένα τ' όνειρα καλή μου.
    Αυτά ακριβώς τα υλικά τους.
    Να μείνουν όνειρα.
    Να αλητεύουν κατά που΄ναι πρίμα ο καιρός.
    Η πραγματικότητα, μακριά τους.
    Αυτή, ναι, ανήκει ίσως στους εφιάλτες.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006 5:12:00 μ.μ., Blogger global

    Σε διαβάζω μα τι να πω;
    Αφού ξέρεις...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006 10:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Πως τα ζηλεύω τα "ατίθασα,άναρχα,αντάρτικα" όνειρα!Εχουν διακόψει κάθε επαφή με ρεαλισμούς και τέτοια. Ετσι όπως τους αξίζει.Μ'άρεσε. Μπράβο!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 30, 2006 12:22:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Global,
    παιδί αγαπημένο, νιώθω μάλλον.
    Καλύτερο κι απ' το ξέρω...

    Ανώνυμε,
    αν συχνοπερνάς άφηνε ένα στίγμα, κάτι...
    Να ξέρω πως θα σε αποκαλώ!
    Με γλύκανες πάντως και σ΄ευχαριστώ.
    Κεράσματα στο σπίτι μου μέσα!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 30, 2006 1:12:00 π.μ., Blogger elpida

    καπετάνισσα, βάλε και το δικό μου βιβλίο εκεί... αφού δεν το βάζουν τα βιβλιοπωλεία....

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 30, 2006 9:13:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ελπίδα μου γλυκειά,
    ποτέ δεν ξέρεις...

    Κράτα τ' όνειρό σου ζωντανό και μπορεί να ξαναπεράσουν οι Μοίρες...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape