Τρίτη, Ιουλίου 18, 2006
Μουσική, η Μήτρα
Το Σάββατο το βράδυ. Μ' ένα σκοτάδι καλοκαιρινό, πρωτοφανέρωτο θαρρείς και νοτισμένο, να σκύβει ίσαμε τη γη. Την άμμο. Τη σκηνή.
Στο κάστρο της Μυτιλήνης.
Ρεμπούτσικα-Καλαντζόπουλος-Πασπαλά.

Να πάμε; Να πάμε.Να μας πάει πάλι η μουσική. Η θηλυκιά. Η ζωοδότρα. Μήτρα αυτοπροσώπως. Να πάμε με φορτωμένες τις κοχλιδώσεις των αυτιών.
Τι φλοίσβος, τι τζιτζικο- τράγουδα, τι πιτσιρικοχάχανα, τι εσπερινές
αύρες, τι απέραντες σιωπές, ατραυμάτιστες, ατόφιες...
Ποιός να συναγωνιστεί τώρα τέτοιες μουσικές! Ποιός ν' αγγίξει μιλιές της φύσης και της ψυχής...
Ανυποψίαστοι. Ανίδεοι. Μέχρι και αδαείς. Γι' αυτό παραδομένοι. Απόλυτα όμως. Εντελώς.

Κι αρχίσανε χορό οι ήχοι. Κι είπανε να κοντράρουνε τις μάγισσες. Τα ξωτικά της βρεγμένης νύχτας. Κι όλα τα θαλάσσια πλάσματα, τα μυθικά, τα βυθισμένα. Ν' ανέβουν πάνω όλα τα στοιχειά. Ν' αγκαλιαστούν και να χορέψουν. Μ' όσα στήνουν οι άνθρωποι. Μ' όσα γεννά η Μήτρα.

Και σκαρφάλωσε στη σκηνή το κόκκινο βιολί της Ευανθίας. Μες στο μαύρο. Της νύχτας του Ιούλη. Κι αρχίσανε να τρέχουν νότες απ' τις πολεμίστρες. Να χύνονται μουσικές, να ποτίζουνε τους πόρους. Να μπαίνουνε στο δέρμα, να γραπώνονται, ν΄απλώνουν...

Κι άκουσε η θάλασσα και σώπασε το κύμα. Ζήλεψε, το πιστεύεις; Κι είπε ν΄ανέβει, να φουσκώσει, να φτάσει ψηλά, ν' ακούσει καλύτερα, να κονταροχτυπηθεί με το κάστρο, να καταπιεί ήχους και φωνές, να τους κλείσει μέσα της, να τους μάθει... Και σίμωσαν και τ' άστρα, να πέσουν είπανε, να τσακίσουνε στα δυό, να μοιραστούνε. Άστρα κι αστερίες ν' αφουγκραστούν τα γήινα. Που τα νομίζαν φτωχικά.

Έχω ασχοληθεί με τη μουσική για χρόνια. Έχω τριφτεί. Σχεδόν όλες οι στιγμές της ζωής μου, στιγμές ακρόασης. Συλλογής. Και περί-...
Όταν πρωτακούμπησα δίσκο, βινύλλιο βέβαια, ένα 45άρι του Χατζιδάκι, "Ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος", ήμουν αμάθητη στα μεγάλα. Τα ωραία κι αληθινά. Κρατούσα το δισκάκι -θυμάμαι- αμήχανα, σχεδόν με φόβο. Έλεγα πως τ' ακροδάχτυλά μου θα πληγώσουν τις χαρακιές του. Θα σωπάσει -εξαιτίας τους- η γιορτή. Κοίταζα τη βελόνα του πικ-απ και συλλογιζόμουν πως τούτος ο δημιουργός δεν θα'ναι άνθρωπος. Δεν μπορεί να είναι άνθρωπος. Μονάχα από θεϊκά χέρια γράφεται τέτοια Δημιουργία. Αντάξια ενός Πλάστη. Του κόσμου όλου.

Έτσι δεν πίστευα και το Σάββατο που μας πέρασε. Στο κάστρο της Μυτιλήνης. Με την εξαίσια ορχήστρα, την απογειωτική Ρεμπούτσικα, τον Καλαντζόπουλο της τρυφεράδας και της επιδεξιότητας και την Πασπαλά πιό "γόνιμη" παρά ποτέ. Όλοι μαζί, μια γέννα. Όλοι μαζί, παιδιά της μουσικής. Τους οφείλω ένα γέμισμα ψυχής σε τόπο ανοιχτό. Μία από τις καλύτερες, τις πιό μεστές και απολαυστικές συναυλίες που έχω παρακολουθήσει.

Ξέρω, το'χετε, μάλιστα δεν είναι mp3, μα ο πειρασμός είναι μέγας:
Ο Σ τ α θ μ ό ς, από την αγαπημένη Πολίτικη Κουζίνα...



(Απόψε θα πετάξω με Πρωτοψάλτη. Αύριο, τα σημάδια απ' τα φτερουγίσματα)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 18:42 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


16 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 18, 2006 7:17:00 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Να περνάς καλά και ν' απολαμβάνεις τη μουσική, καπετάνισσα. Κάθε είδους μουσική. Και κυρίως αυτή που βγάζει το κύμα όταν σκάει στην αμμουδιά. Μόλις χθες την άκουγα. Και τώρα ακούω την εξάτμιση του παπάρα που θέλει να σπάσει το ρεκόρ του ήχου κάτω απ' το σπίτι μου...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 18, 2006 8:03:00 μ.μ., Blogger apousia

    Τ'ακροδάχτυλά σου,σίγουρα δεν άφησαν χαρακιές στο δισκάκι!

    Τ'ακροδάχτυλά σου,μ'αυτά τα κείμενα,μ'αυτή τη μεταφορά χρωμάτων,ήχων και εικόνων,το βέβαιο είναι πως χαϊδεύουν την ψυχή μου...

    Σ'ευχαριστώ καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 18, 2006 9:29:00 μ.μ., Blogger ellinida

    Θα φανώ πολύ λακωνική αν αφήσω απλά μιά καλησπέρα ; Είναι μέρες που δεν έχεις τίποτα να πεις .
    Να'σαι καλά .

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006 2:52:00 π.μ., Blogger Sailor

    Πολύ όμορφα με ταξίδεψες
    στην μαγική Λέσβο και είναι
    και ξημέρωμα η ποιό όμορφη ώρα

    όσο για την πολίτικη κουζίνα
    δεν έχω να προσθέσω η να αφαιρέσω
    τίποτα

    σε ευχαριστώ που με κάνεις
    να ταξιδεύω, εμένα τον ταξιδευτή

    Να είσαι καλά
    καλό σου πρωινό

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006 11:10:00 π.μ., Blogger beatlus

    Να ρωτήσω κάτι, που το 'χω και αγωνία? :-)Η κοπέλα τέρμα δεξιά, στην τελευταία φωτογραφία, με το κόκκινο φόρεμα είναι πολύ καλή μου φίλη (Εφη ή... Ειρήνη, χάριν καλλιτεχνίας:-)). Πώς τα πήγε...? Την πρόσεξες? Αν δεν κάνω λάθος, λέει αρκετά τραγούδια μόνη της... Τους καλύτερους χαιρετισμούς μου...
    Υ.Γ. Μιας και μίλησες για Λιδάκη, το "Κόκκινο Ακρογιάλι" σου άρεσε?

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006 12:47:00 μ.μ., Blogger Xνούδι

    ζω με την μουσική, ελπίζω σε λίγο καιρό να ζω από την μουσική.

    ότι είδος και να είναι, χάδια φέρνει στην καρδιά.

    Σε χαιρετώ καπετάνισσα. Χαίρομαι που με αφορμή ένα σχόλιό σου σε βρήκα. Τέτοιες γωνιές αξίζουν και αντισταθμίζουν ότι βρωμικο μπορεί να υπάρχει.

    Οταν θα ξαναβρεθείς στην θάλασσα και δεις κάποιο δελφίνι, να του χαμογελάσεις. Θα έχουμε συναντηθεί...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006 12:54:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χρήστο καλώς μας ήλθες.
    Ναι, ναι, η μουσική μοιάζει με ξόρκι μαγικό.
    Μόνο που μερικές φορές πρέπει να σφαλίζεις τ' αυτιά σε άλλους, επίγειους, μολυσμένους ήχους, για ν'ακούσεις την καθάρια μορφή της...


    Απουσία με τιμάς.
    Κι αν τα 'χουμε ανάγκη τα χάδια!
    Πιότερο στη ψυχή, παρά στο κορμί...

    Ελληνίδα μου, μια καλησπέρα δεν είναι... "τίποτα"!
    Είναι πολύ κι είναι καλοδεχούμενη!


    Καπετάνιε ξενυχτάς...
    Ανεβαίνεις στις λέξεις και τρέχεις ε; Και σκίζεις τα πέλαγα...
    Σε παίρνει το μάτι μου συχνά ν' αρμενίζεις!
    Γερό σκαρί το μυαλό...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006 1:07:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Beatlus καλέ μου.
    Ναι, ήταν μια κοπέλλα, τραγούδησε λίγο, μα, γενναιόδωρη σε απόχρωση και καθαρότητα η φωνή της.
    Δεν θυμάμαι όνομα, γι αυτό και δεν αναφέρθηκα στην παρουσία της.
    Ναι, νομίζω Έφη. Ειδικά στο "να'χα δυό ζωές", παραμερίσανε τα κύματα...
    Να'χει λαμπρή διαδρομή, εύχομαι.

    Όσο για τον Λιδάκη, τον θεωρώ κορυφαίο τραγουδιστή.
    Τον τιμώ πρωτίστως γιατί ακουμπά με προσοχή την παράδοση και νοιάζεται να την πλουτίσει, να της δώσει την πνοή ενός φρέσκου καιρού, όχι να την "φορέσει" όπως, όπως...
    Και ναι, θαρρώ πως το κατάφερε στο ακρογιάλι.
    Φωνή, λόγος και νότες εν αγαστή σύμπνοια και ομοψυχία-που λένε...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006 1:16:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χνούδι αγαπημένο...
    Δελφίνια είναι τα λόγια σου κι η ψυχή σου, απ' όπου αναβλύζουν.

    Δική μου η χαρά που βρέθηκες στο δρόμο μου τον καθημερινό και μ' αγκάλιασες ζεστά και μου'δειξες εικόνες φωτεινές, σε γειτονιές πού πρωταντάμωνα.

    Σε νιώθω χέρι απλωμένο, αγκαλιά αφαλή, βλέμμα με πόσα χρώματα ζωής μέσα του!

    Δεν γνωρίζω τι σε μάτωσε, τι μοιάζει να σ' έχει τυλίξει στη συννεφιά, μα, θέλω να μείνεις.

    Έχω ανάγκη να μείνεις.

    Λόγια παραπανίσια;
    Μπορεί.
    Ίσως γιατί αυτό το "σε χαιρετώ" με φόβισε λίγο.

    Δεν πρέπει, ε;
    Πες πως δεν πρέπει.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006 1:51:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Καπετάνισσα,
    δε μας ταξιδεύεις μόνο με λόγια αλλά και με μουσικές.
    Ξέρεις να σκίζεις τη σιωπή σαν θάλασσα-γι' αυτό σ' εκτιμώ...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006 2:36:00 μ.μ., Blogger Hliodendron

    "Κι αρχίσανε χορό οι ήχοι. Κι είπανε να κοντράρουνε τις μάγισσες. Τα ξωτικά της βρεγμένης νύχτας. Κι όλα τα θαλάσσια πλάσματα, τα μυθικά, τα βυθισμένα. Ν' ανέβουν πάνω όλα τα στοιχειά. Ν' αγκαλιαστούν και να χορέψουν. Μ' όσα στήνουν οι άνθρωποι. Μ' όσα γεννά η Μήτρα."

    Συγγνώμη που έρχομαι με αντιγραμμένες λέξεις. Αλλά μέσα στα πιο πάνω λόγια βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος αυτών που νιώθω όταν διαβάζω κείμενα και σχόλια σου, καπετάνισσα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006 3:41:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Ήταν καλός ο καραβομαραγκός
    με γούστο και μεράκι,
    για αυτό το σκαρί έγινε καλό
    και από ξύλο χωρίς σαράκι

    καλό σου απόγευμα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 12:11:00 π.μ., Blogger Sokxenos

    Έχω απολαύσει, καπετάνισσα, τέτοιες βραδιές,δίπλα σε ποτάμι κι ένα φεγγάρι του Λόρκα.Πάντως δεν ήταν ο Γκουανταλκιβίρ.
    Καλό σου βράδυ

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 11:39:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κyriaz,
    πως να τυλίξω ένα φιλί να στο στείλω πακέτο;
    Σ' ευχαριστώ. Ξανά και ξανά.
    Μέλι τα λόγια σου, τα ΄χω ανάγκη σήμερα που το Χνούδι δεν είναι εδώ γύρω...

    Hliodendron,
    τιμή πραγματική.
    Αν το συναίσθημα μας ορίζει, είναι ό,τι πολυτιμότερο για μένα να συμβάλλω στη δημιουργία του.
    (Τι όμορφο όνομα που΄χεις)!

    Sailor αγαπημένε,
    μας πόσο γλυκό είναι με σένα τ' αλάτι!

    Sok, ποιητή μου...
    Πάντα τα ωραία, πάνε μαζί με τα νερά, ε;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006 12:35:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    @καπετάνισσα said:
    "Μέλι τα λόγια σου, τα ΄χω ανάγκη σήμερα που το Χνούδι δεν είναι εδώ γύρω..."

    Κάπου εδώ γυροφέρνει,στα σίγουρα.
    Το πήρε το μάτι μου να "πετάει" ψηλά παρασυρμένο απ' τον αέρα,θα ταξιδεύει τώρα πλέοντας μες στον ουρανό και σίγουρα θα μας ξανάρθει,όπως έφυγε,με το επόμενο φύσημα του ανέμου...

    Με προσμονή,
    kyriaz

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουλίου 23, 2006 9:46:00 μ.μ., Blogger ovi

    Μα τι σας έπιασε όλους σας, αφου το είπα, δεν θα ξανάρθω στην Ελλάδα, ούτε για διακοπές!!!

    Ευχαριστώ για την τόσο ζωντανή ... περιγραφή!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape