Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006
Κάτι που σκίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων...

Νότες που ψάχνω με μανία ν' ακούσω όταν διαβάζω Καββαδία, να ταιριάξουν με τις λέξεις του, σάμπως να βγαίναν από τα επιδέξια δάχτυλά του σε έγχορδα ψυχής.


Ο Ζερβουδάκης, στο λατρεμένο "Γράμμα σ' έναν ποιητή"
(στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ),

δεν φανερώνει μια γλυκιά ηρεμία ανθρώπου που ξεπέρασε το πάθος της υπερβολής για να χαρεί την υπερβολή του πάθους;


Έτσι θαρρώ πως θα 'σαι τη νύχτα που θα σε δώ
και στο βυθό σου θα λαμπυρίζουν όστρακα,
θ΄αργοσαλεύουν αστερίες και θα με τρεμοπαίζουν άγριες πεταλίδες.
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:14 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


12 Ανάσες:




Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape