Πέμπτη, Ιανουαρίου 15, 2009
Τ' άσπρο πουκάμισο θα βάλω απόψε πάλι
Να πέσει απάνω του σαν ταύρος ο καιρός
Δώσε μου μάνα την ευχή να βγω γερός
Πόλεμος είναι και χορός
Και παραζάλη



Δεν έχω βρεθεί σε αλωνάκι να κονταροχτυπηθώ με το θάνατο. Κι αν γεννήθηκα από μάνα Πελοποννήσια και πατέρα Κρητικό, είναι θέμα τύχης. Κάλλιστα θα μπορούσαν οι γονείς μου να είχαν αίμα Παλαιστινιακό ή Αφρικάνικο, ή ο,τι…

Θρυμματίζω τις λέξεις και τις επανακολλώ για να σηκώσει η ψυχή το βάρος μιας τέτοιας ανώφελης –κατά τα λοιπά- παραδοχής: ζήτημα τύχης.
Κι είναι τόσο κυνικά αυτόνομη, τόσο ξέχειλη από ανθρώπινες πραγματικότητες τούτη η ηθική, που δε ζητά καν να συνθηκολογήσει μαζί μου. Μου ‘ρχεται κατάμουτρα με τη θρασύτητα μιας αήττητης, μιας ξετσίπωτης και επηρμένης αλήθειας για να σφυρίξει στ’ αυτιά μου κείνο το «ευτυχώς, εμείς είμαστε καλά, για κοίτα παραδίπλα, καίγονται, σφάζονται, πεθαίνουν…»

Τα τυχερά. Και τα άτυχα. Και τα άλλα, τα κοινωνικά και ιστορικά προσδιορισμένα. Τα κατασκευασμένα, τα μορφοποιημένα, τα μιλημένα. Τα μισοκρυμμένα. Τα ξεγυμνωμένα και τα συμπαραδηλούμενα.

Οι ταυτότητες, οι εθνικότητες, οι καθορισμοί. Κι οι τύχες του κόσμου. Κι οι επιλογές.

Καθόλου θέμα απόφασης Θεού ή Αλλάχ -ή δε ξέρω ποιάς εξωκοινωνικής δύναμης- το γεγονός ότι οι ανθρώπινες ζωές γίνανε αριθμοί στα δελτία ειδήσεων και τα παιδικά κορμάκια κόκκινα κουβαράκια στις αγκαλιές τραγικών πατεράδων.

Όλο και κάπου θα βρεθεί βέβαια ένας παρατηρητής ανέξοδης οπτικής, από εκείνους που όταν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι αυτοί κοιτάζουν το δάχτυλο, να σαρκάσει τον τρόπο μου και να με εγκαλέσει λέγοντας: «ανθρωπότητα και πόλεμος συμβαδίζουν»… Το ωραίο είναι ότι τούτη η γενικευμένη παρατήρηση θεωρείται εύστοχη και αποστομωτική. Και βολική, αφού μεταφέρει τις ευθύνες αδιακρίτως στο ανθρώπινο είδος∙ ανεξαρτήτως δηλαδή των όποιων κοινωνιοπολιτικών αποφάσεων, συνθηκών, συγκυριών που διαμόρφωσαν ιστορικά αυτές τις πρακτικές της βίας.

Ωστόσο, εμείς είμαστε παιδιά μιας τύχης άλλης, θα μου πεις. Μες σε ασφάλειες θωρακισμένοι, μες σε νομιμότητες εξασφαλισμένοι, ακόμα και τώρα που τα όνειρα αδειάσανε και χάσκουν κι η κοινωνία μας κυνηγιέται, πληγώνεται, δολοφονείται από το «παρακράτος του κράτους» και πυρπολείται από το «κράτος του παρακράτους».

Δεν ξέρω τι πρέπει να έχεις ως προϋπόθεση, ως παρακαταθήκη για να αποδεχτείς κάποιες αλήθειες βαριές. Πόση λεβεντιά δηλαδή πρέπει να αναγεννά η ψυχή σου, ή, πόσα χρόνια εμπειρίας πρέπει να ‘χεις στήριγμα στις αντοχές σου.

Θα καταλήξω στο ότι η ωμότητα δεν μπορεί με τίποτα να φτάσει στο στομάχι.
Σε αντίθεση με τα λόγια τα παχιά, που ποτέ δεν πρέπει να καταπίνονται αμάσητα.



Ο Παλαιστίνιος Ποιητής Ταουφίκ Ζαγιάντ γράφει:

Πάνω στον κορμό μιας ελιάς

Επειδή δεν πλέκω με νήματα(1)
και κάθε μέρα περιμένω ένταλμα συλλήψεως
επειδή το σπίτι μου κάθε μέρα
περιμένει επίσκεψη της αστυνομίας
για έρευνα- σάρωμα,
επειδή δε μπορώ ν' αγοράσω χαρτί
θα χαράξω αυτά που τραβάω
τα μυστικά μου όλα θα χαράξω
πάνω στον κορμό μιας ελιάς
στην αυλή του σπιτιού μου.

Θα χαράξω την ιστορία μου
τις πράξεις της τραγωδίας
τους αναστεναγμούς για τα περβόλια
κι όλα τα αχ πάνω στους τάφους των προγόνων μου.

Θα χαράξω
την κάθε πίκρα που γεύτηκα
την πίκρα που με το 'να δέκατο
απ' τη μελλούμενη ευτυχία θα σβήσει.

Θα χαράξω όλα τα στοιχεία
του κάθε χωραφιού που αρπάχτηκε
του χωριού μου τα σύνορα
τα σπίτια των ανθρώπων που ανατινάχτηκαν
τα δέντρα μου που ξεριζώθηκαν
τα' αγριολούλουδα που πατήθηκαν
τα ονόματα εκείνων που το μάσημα των νεύρων μου το 'κάμαν τέχνη
τα ονόματα των φυλακών
το είδος κάθε χειροπέδης που μου μάγκωσε τα χέρια
τις μορφές των δεσμοφυλάκων
και τις βρισιές
που μού 'ριξαν κατάμουτρα.

Θα χαράξω,
Κάφρου Κάσεμ(2) δε σε ξεχνώ
Θα χαράξω,
Ντερ Γιασίν(3) ρίζωσε μέσα μου η θύμησή σου.
Θα χαράξω
φτάσαμε στο κορύφωμα της τραγωδίας
μας μάσησε, τη μασήσαμε, μα φτάσαμε.

Όσα μου λέει ο ήλιος θα χαράξω
όσα μου λέει το φεγγάρι
κι όσα λαλεί ο κορυδαλλός που κάθεται
σε τούτο το πηγάδι που οι δικοί του έχουν μισέψει.

Για να θυμούμαι θα χαράξω πάντα
της τραγωδίας όλες τις πράξεις και τις φάσεις
όλης της συμφοράς
πάνω στον κορμό μιας ελιάς
στην αυλή του σπιτιού μου.


Σημειώσεις
(1). Αναφέρεται στην Μαντάμ Λα Φάρζ, η οποία πλέκοντας με τις βελόνες έγραφε τα ονόματα των εχθρών της Γαλλικής επανάστασης του 1789 για να τιμωρηθούν μετά από τη νίκη.
(2). Κάφρου Κάσεμ: Χωριό της Παλαιστίνης. Στις 29 Οκτωβρίου 1956, ημέρα της επίθεσης του Ισραήλ στην Αίγυπτο με τη συμμετοχή της Αγγλίας και της Γαλλίας, ισραηλινή περίπολος σκότωσε 43 παλαιστίνιους, κατοίκους του Κάφρου Κάσεμ, με το πρόσχημα ότι δεν συμμορφώθηκαν με την απαγόρευση της κυκλοφορίας που ανακοινώθηκε μόλις μισή ώρα πριν ισχύσει χρόνος που δεν ήταν αρκετός για να επιστρέψουν οι αγρότες από τα χωράφια τους στο χωριό.
(3). Ντερ Γιασίν: Χωριό της Παλαιστίνης. Στις 9 Απριλίου του 1948 οι σιωνιστές σκότωσαν 254 παλαιστίνιους, κάτοικους του Ντερ Γιασίν. Υπεύθυνος της σφαγής αυτής ήταν ο πρώην ειρηνοποιός πρωθυπουργός του Ισραήλ και κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης Μεναχέμ Μπέγκιν.




We will not go down (Song for Gaza)
(Composed by Michael Heart)

A blinding flash of white light
Lit up the sky over Gaza tonight
People running for cover
Not knowing whether they’re dead or alive
They came with their tanks and their planes
With ravaging fiery flames
And nothing remains
Just a voice rising up in the smoky haze

We will not go down
In the night, without a fight
You can burn up our mosques and our homes and our schools
But our spirit will never die
We will not go down
In Gaza tonight

Women and children alike
Murdered and massacred night after night
While the so-called leaders of countries afar
Debated on who’s wrong or right
But their powerless words were in vain
And the bombs fell down like acid rain
But through the tears and the blood and the pain
You can still hear that voice through the smoky haze

We will not go down
In the night, without a fight
You can burn up our mosques and our homes and our schools
But our spirit will never die
We will not go down
In Gaza tonight




Οι φωτογραφίες είναι από το deviantart.com
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:31 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


14 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 15, 2009 9:58:00 π.μ., Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ

    Να χαράξουμε όλοι στο κορμί μας και σε σημείο εμφανές ώστε να μην καλύπτεται, την εικόνα ενός νεκρού παιδιού, έτσι για να το βλέπουμε και να μην ξεχνάμε.....
    Γιατί δυστυχώς ξεχνάμε....

    Καλή σου μέρα και όμορφη Αρχόντισσα Καπετάνισσά ΜΑΣ,

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 15, 2009 12:17:00 μ.μ., Blogger Darthiir the Abban

    E ναι.
    Σε λίγο θα μας πουν πως φταίμε γιατί είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε άνθρωποι...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 15, 2009 2:11:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ,
    αγκαλιές σφιχτοδεμένες κι από δω και λίγα ακόμα λόγια του Ταουφίκ Ζαγιάντ.
    Βλέπεις, η Παλαιστινιακή αντιστασιακή ποίηση είναι άμεση, δεν παζαρεύει και βαράει κατάστηθα.

    Σας φωνάζω
    σας σφίγγω τα χέρια
    φιλώ το χώμα κάτω απ' τα σαντάλια σας
    και σας λέω:
    σκοτώνομαι για σας
    σας χαρίζω το φως των ματιών μου, σας δίνω
    της καρδίας μου τη ζέστα γιατί
    η τραγωδία που ζω είναι το μερίδιο μου
    απ' τη δική σας τραγωδία.
    Σας φωνάζω
    σας σφίγγω τα χέρια
    δεν κιότεψα εδώ μες στην πατρίδα μου
    μήτε και μάζεψα τους ώμους.
    ορθώθηκα μπροστά τους άδικους
    ορφανός, γυμνός, ξυπόλητος.
    όρμησα μες στο θάνατο,
    τα λάβαρά μου δε χαμήλωσα και τα χορτάρια
    πάνω στους τάφους των προγόνων μου τα φύλαξα.






    Darthiir the Abban,
    δεν είχε μέχρι τώρα η ανθρωπότητα χειρότερο, με αξαίρεση τη θηριωδία του Β Παγκόσμιου Πολέμου.
    Νομίζω δηλαδή.
    Και αναφέρομαι σε όλα τα επίπεδα.
    Και πιο πολύ στα μασκαρέματα της δημοκρατίας και στα καλολουστραρισμένα ανθρώπινα δικαιώματα.
    Τόσος γονατισμένος κόσμος σε τέτοιες εποχές...
    Πορεία ολόκληρη για τον εξανθρωπισμό και ιδού...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 16, 2009 10:12:00 π.μ., Blogger βλαδίμηρος

    Βασιλεύει η αναισθησία στον πλανήτη.
    Δεν μας αγγίζει σχεδόν τίποτα και μπαίνουμε στον κόπο να σκεφτούμε μόνον όταν ο θάνατος ή οποιοδήποτε δεινό χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού μας. Κατά τα άλλα, ο πόνος είναι ένα κομμάτι καθημερινό και αδιάφορο στα αποχαυνωτικά δελτία ειδήσεων. Κόβουμε τη μπριζόλα τη στιγμή που ο Παλαιστίνιος γεμίζει αίμα την αγκαλιά του από το άψυχο κορμί του παιδιού του. Κουνάμε το κεφάλι, κατηγορούμε τα δήθεν lobby και συνεχίζουμε τη μπριζολοφαγία. Αίμα στο αίμα..

    Το παλαιστινιακό μαντήλι δεν είναι μόδα. Έχει αίμα επάνω.

    http://cloudconnected.pblogs.gr/2009/01/otan-to-palaistiniako-mantili-ginetai-apla-moda-tote-eimaste-gia.html

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 16, 2009 10:04:00 μ.μ., Blogger nikiplos

    Καλησπέρα... πολύ ωραία η ανάρτηση καπετάνισσα. Χρέος μας όλων εμάς των υπολοίπων, να βοηθήσουμε να μην ξεχαστούν αυτές οι ζοφερές εικόνες. Να τις βλέπουμε όλοι σαν εφιάλτη κάθε μέρα. Ίσως έτσι κάποτε μπορούμε να γλυτώσουμε από τον χειρότερο πολιτισμό σε βιαιότητα των τελευταίων 50 χρόνων. Από τον σκεπτικισμό, του 60 στην ωμή βία πασπαλισμένη με μπόλικο γκλάμορους και φτηνά λούσα... πόσο μας σιχαίνομαι... όχι τόσο για τη συλλογική ευθύνη (που είναι μύθος). Όσο για την αδυναμία μας να τιμωρηθούν αυστηρά και παραδειγματικά οι ένοχοι...

    Σε φιλώ, καλό βράδυ.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 17, 2009 10:04:00 π.μ., Blogger kyriaz

    Όταν ανέβασα στο μπλογκ μου το slide με τις εικόνες της φρίκης,δεν αναρωτήθηκα καν αν κάποιοι το δουν ως κίνηση εντυπωσιασμού...
    Ναι,ήθελα να σοκάρω-όχι όμως για ν' ανεβάσω την επισκεψιμότητα του μπλογκ,μα για τη συνειδητοποίηση ότι οι άνθρωποι δεν είναι απλοί αριθμοί στα δελτία των ειδήσεων και πως η κάθε ψυχραιμη ανάλυση της κατάστασης σκοντάφτει κάθε φορά σ' ενα σωρό πτωμάτων.

    Ο θυμός απέραντος,η θλίψη εξίσου μεγάλη.
    Και κανείς να μην κάνει τίποτε...

    Ανάθεμα τους "πολιτισμένους ανθρώπους" και την "τεχνολογική πρόοδό μας"...

    Οι άνθρωποι δεν έπαψαν ποτέ κυρίως να μ' απογοητεύουν.

    Καλή σου μέρα, Καπετάνισσα.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 17, 2009 5:37:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Βλαδίμηρε,
    καλώς ήλθες με τη πικράδα να πέφτει απ' το στόμα.
    Και ποιός να φέρει αντίρρηση σ' αυτά που λες...
    Ώρες-ώρες νιώθω πως είμαστε μια χούφτα άνθρωποι που κλαίμε τις νύχτες.
    Για ό,τι υπάρχει γύρω, για ό,τι υπάρχει μέσα, δε ξέρω.
    Το σίγουρο είναι πως κλαίμε για ένα παιδί.




    Nikiple,
    να παραμερίσω να περάσεις και συ.
    Δεν έχω χαρές να σου τάξω παρά μόνο σιωπές.
    Ίσως και μια πέτρα ραγισμένη ν΄ακουμπήσεις κι εσύ κι εγώ και όλοι μας κείνο το σακκί με κρίματα που κουβαλάμε χρόνια τώρα.
    Και σαν πεθαίνει ο διπλανός γίνεται πιο βαρύ.
    Και σαν σβήνει παιδί, μοιάζει ασήκωτο.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 17, 2009 5:43:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kyriaz...
    Αχ μωρέ Γιάννη, τι να ψελλίσω τώρα.
    Κουλουβάχατα. Ένας κόσμος άθλιος, ένας κόσμος ίδιο αίμα.
    Μερικά πράγματα δεν τακτοποιούνται μέσα μας με τίποτα.
    Άντε να πρέπει να έχεις καβαντζάρει το βουνό των 40 χρόνων για να υποστείς τη σκληρότητά τους.
    Αλλά μέχρι εκεί.
    Κατά τα λοιπά, κουβάρια.

    Σήμερα το πρωί έφτασε στ' αυτιά μου το τραγούδι που λέει ο Φραγκούλης: "όταν ήμουν παιδί είχα χτίσει έναν κήπο για να κρύβομαι εκεί, απ' τη ζωή όταν λείπω..."
    Με συγκλόνισε τόσο που πέταξα το κορμί μου -κυριολεκτικά το πέταξα- σ' ένα πεζούλι.
    Ανήμπορη. Όπως όλοι μας.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 18, 2009 11:13:00 π.μ., Blogger DIONYSOS

    Υπέροχο.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 19, 2009 5:20:00 π.μ., Blogger kwlogria

    Αχ γλυκιά μου κούκλα, αχ. Απανωτά χτυπήματα, μέχρι και οι ηλίθιοι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν πια τι γίνεται. Παρόλα αυτά που πάμε; Όλα τρέχουν τόσο γρήγορα και μεις σερνόμαστε. Δυστυχία, πόνος, πώς να δεις μπροστά; Αχ καπετάνισσά μου, η αγάπη και η συμπόνοια θα έφερναν γιατρειά αλλά... αλλά.
    Φιλιά σου γλυκιά υπέροχη ύπαρξη:)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 19, 2009 2:30:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Διόνυσε,
    ευχαριστώ σε για τα γλυκαμένα λόγια.
    Δυό μάτια καθαρά -που κρατιούνται υγρά, δε λέω-, είναι μεγάλη υπόθεση στη γκριζάδα και τη θολούρα των καιρών.


    kwlogria...
    Μικρή μου οι δρόμοι τρέχουν στενοί και αγριεμένοι.
    Χιαστί με τίποτα. Που σημαίνει, σκέψεις και αρχές και αξίες δεν συναντώνται. Ο καθείς και μόνος του κι η "αλήθεια" του κι ο εξοπλισμός του.
    Κι ο κόσμος όλος μια φωτιά.
    Για να καίγεσαι και να παγώνεις.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 19, 2009 7:16:00 μ.μ., Anonymous Sotiris K.

    Πιλατεύω το μυαλό μου, να βρω που είναι το λάθος στο ότι "ανθρωπότητα και πόλεμος συμβαδίζουν", και δεν το βρίσκω!
    Σκέφτομαι ότι η ανθρωπότητα, σαν ένα σύστημα σχέσεων και κατανομών δύναμης και εξουσιών, είναι λογικό, έτσι που διαμορφώθηκε να συμβαδίζει με τους πολέμους και τις καταστροφές.
    Αλλά ο Ανθρωπος, δεν είναι η ανθρωπότητα.
    Ο άνθρωπος φτιάχνει την ανθρωπότητα.
    Κατασκεύασμά του είναι.
    Και γι αυτό, ακόμα, ατελές.

    Αλλά τελικά σ αυτό ελπίζουμε.
    Στο ότι ο άνθρωπος θα γίνει Άνθρωπος.

    Και τότε ο πόλεμος δεν θα έχει θέσει στην Ανθρωπότητα.

    Ουτοπικό ίσως, αλλά ε και η μόνη ίσως ελπίδα!

    Να είσαι καλά Καπετάνισσα!

    Την αγάπη μου

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιανουαρίου 19, 2009 10:26:00 μ.μ., Anonymous Sotiris K.

    ε ναι. Φυσικά..
    τότε ο πόλεμος δεν θα έχει θέσΗ, στην Ανθρωπότητα... :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιανουαρίου 20, 2009 11:09:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωτήρη,
    αγαπημένε.
    Περίσσευμα ελπίδων δεν υπάρχει πιά.
    Αλλάξαμε-θα πω.
    Το γέννημα ενός κόσμου άλλου μοιάζει άλλων καιρών υπόθεση. Μακρινών.
    Τουλάχιστον αυτό μου λέει η ψυχή μου.
    Ξεχασμένος κι ο Άνθρωπος και τα Έργα Ζωής του.
    Για έργα θανάτου, έχω κάμποσα να πω.

    Το ξαναείπα κάπου πως όποιος πυροβολεί παιδί σκοτώνει τον κόσμο όλο.

    Να μιλήσω γι ανάσταση;
    Όλη η σιωπή της γης σαν ενοχή και σαν βαρύς πόνος.
    Για την ώρα.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape