Σάββατο, Απριλίου 26, 2008
Του ναυτικού το δυσκολότερο ταξίδι
Περιπλανιέμαι σ’ αυτόν τον τόπο μέρες τώρα. Μήνες, ίσως και χρόνια… Από γεννησιμιού μου μάλλον. Πιάνω χρωστούμενα συρίγματα πάνω στον αγέρα, αφουγκράζομαι τα κύματα σα να ’ναι να τα καταπιώ, γδέρνω το κορμί μου στα κουφάρια των βράχων. Σέρνω τη λιγοστή μου μπόρεση στα χώματα της ενδοχώρας που τόσο αγαπώ και λέω πως στην εκπνοή των λέξεων και στη γεωμετρία των πραγμάτων, θα βρω την απαρχή μιας άλλης ζωής.

«Μακριά απ’ τους ανθρώπους πας» μου φωνάζει η Αργυρώ κι εγώ, σφαλίζω τα μάτια• καλύτερα απ’ τα χείλη.
Ασκήτεψα. Σα να ’τανε να ’χω δεμάτια στους ώμους τα κρίματα κι άλλων, πολλών. Έτσι ο τόπος κι ο τρόπος εντός μου. Αυθάδης. Αυθαίρετος. Και βαρύς.



Καλογέρεψα που λες. Κι αν είχα τη μεγαλοσύνη και τη λαμπράδα εκείνων που όντως το κάνουν, στα σοβαρά δηλαδή, θα διακονούσα τα τρία μεγάλα μυστήρια της ζωής: τη Γέννηση, τον Έρωτα και τον Θάνατο.

Ωραία νέα. Σαν τα παλιά. Γι’ αυτό ωραία. Και θεϊκά. Δηλαδή ανθρώπινα. Γιορταστικοί ενταφιασμοί, ίδιες αναστάσεις. Τι ίδιες, καλύτερες. Και πολλές. Όσες τα αχ του ανθρώπου.

Επίκληση σε Θεό, σε Μάνα, σε Φύση. Τίποτα τυχαίο. Ούτε το κόκκινο της παπαρούνας, ούτε η λιγωτική πνοή απ’ τα κρινάκια, ούτε οι ανθοβολιές στα γέλια των παιδιών. Γονιμότητα λοιπόν: Μια ιέρεια που κρατά στις χούφτες της χίλια μύρια πάθη. Του χειμώνα; Των χειμώνων. Μας.

'Σ βάθη πελάγου αρμένιζα, μα δα 'ρθα στο λιμιώνα
μπλιό δε φοβούμαι ταραχές, μάνιτες και χειμώνα

βγάζει στεναγμό δύναμης ο Ερωτόκριτος, στο τέλος του έργου.


Ξανανοίγει η ζωή. Με υπόσχεση. Με συνέπεια άνοιξης, στο παραθύρι μας. Φύσημα χαρμολύπης, καμμία αντίρρηση. Ανάκατα συναισθήματα όπως η εικονοποιεία της ανθρώπινης ψυχής. Θλίψη και γέννα έξω. Κι εντός. Κι ανταρσία μαζί.
Τόση, ώστε να μπορεί η βρεγμένη ματιά να δει πως ο κόσμος είναι ωραία μεικτός. Κορυφώσεις μιας ανάγκης που τραβάει κουρτίνες και βγαίνει στο φως κι έπειτα λουφάζει ξανά στα πεδινά, να μετρήσει αντοχές, να μυρίσει πρασινάδες, να κυλιστεί στη χαίτη της Γης, της Μάνας…

Δεν ξέρω ποιο ήταν κείνο το μοτίβο της φυγής που σκάλωσε στα σκαλούνια
του μυαλού μου και μ’ έριξε στ’ ανοιχτά, δίχως φανό θυέλλης είναι η αλήθεια… Κι έχω να κατεβάζω μάτια μπρος σε πολλούς, μα πάλι, η συγγνωστή φωνή νιώθει, δε νιώθει; Το ΄δα πως γέμισε παράπονα τούτος ο τόπος, μα αν δε μπορείς, σηκώνεις χέρια. Δεν είμαι μόνο για τα δυνατά, μα και για τ’ αδύναμα. Πιότερο γι αυτά.

Σκότος –θα μου πεις-, ναρκισσευόμενο, σε τρέφει, πίνει σάρκα κι αίμα και τρέφεται. Κι από την άλλη, η ανάταση, ανάσταση, φως πες την να σου επιδεικνύεται φιλάρεσκα. Μπα… Αεράκι. Σκέτο. Με παράθυρο το μισάνοιχτο. Να σουλατσάρουν βλεφαρίσματα. Να μπαινοβγαίνουν μικροκύτταρα αγάπης. Ούτε πολύ, ούτε τίποτα. Κι αποδοχή κι άρνηση. Ψυχή να δέχεται αλλά και να αποκλείει.


«Οι άνθρωποι»; Σ’ ακούω να ρωτάς.
Ονοματισμένοι απ’ τους καιρούς. Οι άνθρωποι, ναι. Δαιμόνοι και θεριά καλύτερα. Τρεχάλα. Φτερά στα πόδια. Ο νόστος της πατρικής γης και της παιδικής ηλικίας, κάλεσμα αέναο. Αφήγηση και χάδι και λυρικός κυματισμός. Να σε πάρει ταξιδάκι, να σε πάει στ΄ Ανθεστήρια της ζωής, ‘κεί που ανασαίνει ακόμα τ’ όνειρο• χλωρό κλωνάρι και λεμονανθός, τι ομορφιά!

Στ' αμπέλια και στους ελαιώνες να βρεθώ. Σ΄ οροσειρές, όπου ο μοναχός νογά κρυφά τον εαυτό του. Τούτο γύρεψα, τούτο έκανα.

Να κρατάς μια πέτρα, ένα στεγνό χορτάρι και να λες:
ξηρή ψυχή σοφότατη κι αρίστη
,

λέει ο Πρατικάκης.

Ζαρώσανε τα πέλματά μου. Χώμα και άσφαλτος, πέτρα κι αμμουδιά. Τσακίζει η φωνή, μα πιάνω να ρωτώ για τα μεγάλα και σπουδαία. Μωρέ αλαζονεία! Τόση προδοσία που να ’βρει φίλτρο να σταλάξει τη πικράδα, να ιαθεί.
Η προσδοκία και το όνειρο είναι της προδοσίας η πρώτη ύλη, μα… μπορείς και δίχως τους; Αντέχεις να μη πιστεύεις πως κάποτε θα σ’ ευλογήσει η ζωή κι ίσα που θ’ ακραγγίξεις τα μεγάλα και σπουδαία; Αντέχεις. Θησαυρίζεις την πραγματικότητα γύρω σου κι αντιγράφεις σε πράξεις, τη ψυχή: Τόκος εν καλώ, είμαι βέβαιη.

Σπάνια μου λείπουν οι λέξεις, αλλά καμιά φορά μου λείπουν τα νοήματα.
Τι καμιά, άστα να πάνε… Κι είναι τότε που –νηστική η ψυχή-, λαίμαργα
κυλιέται πάνω σε γραφτά σπουδαία! Χμ… Γράφει –που λες- ο Καζαντζάκης στον «Νικηφόρο Φωκά»:

Κρίμας! Τον κόσμο όλο γύρισες, μου λένε,
κι είδαν μαθές πολλά τα μάτια σου λιμάνια
κι ώριες γυναίκες κι εκκλησιές. Μα τη ψυχή,
το μέγα πέλαγο, ποτέ σου δεν εδιάβης!


Κάτσε τώρα και μίλα. Όχι, βρες ηχοτοπία –όχι να παραβγείς, βλασφημία θα ’ταν- μα, ν’ απλώσεις τη σκέψη για να ’χει αντοχή.

Ξέρεις, στην Κρήτη, βάζουμε στα χείλη λέξεις ακριβές, σα κρασί μυρωμένο από βαρέλι παλιού καιρού που ’ρθε να μεταγγιστεί στη γλώσσα, να φέρει τούμπα τον καιρό.
Θα πούμε θυγατέρα κι όχι κόρη. Θα πούμε κείτεται κι όχι κοιμάται. Όρη κι όχι βουνά. Και το θεριό το χρόνο, θα τον πούμε καιρό. Κάτσε τώρα και λογάριασε. Τη γραμματική της ψυχής, τον τρόπο που συνταιριάζει τ’ ανήμπορα. Και ξόρκι κι αντρειοσύνη παραπανίσια κι ανάγκη να μετρήσει αλλιώτικα η ζωή. Και να ζυγίσει σαν απόσταγμα από βρόχινες μέρες και λουλουδιασμένα απογεύματα• σαν νυχτιές έναστρες καλοκαιριού και σαν αχλύ φθινοπώρου…
Όχι χρόνος, καιρός. Εποχές. Γέφυρες. Ίδια όπως λέξεις.

Οι λέξεις είναι γέφυρες που λες κι όσο κι αν ξενιτεύομαι, σ’ αυτές γυρίζω. Με βήμα λιγότερο πετούμενο, έστω.
Θολό βλέμμα, σα να'ναι ξεχασμένο απ' τα χθες και μουρμουρητό στίχων του Παπαδίτσα:

Την καρδιά ν’ ακούς
Την καρδιά ν’ ακούς που γεμίζει τον κόσμο παιδιά κι άλλα
Φεγγάρια
Ν’ ακούς πάντα

Ναι, μωρέ. Ναι. Έχω εδώ, εν πλήρη σύμπνοια και ομοψυχία, συγκεντρωμένες τις ιεροτελεστίες της άνοιξης. Ο καιρός, είπα, που διατρέχει τον άνθρωπο. Τελετουργία η ζωή; Ο θάνατος να δεις…
«Σου ‘χουνε γράψει ποίημα ποτέ;» ρωτάς. Ο φίλος μου ο αδελφικός, ο Αντώνης Περαντωνάκης, ναι, το ‘γραψε για μένα, έλα κοντά να σου το πω:

Ι
Βράδυ Μαΐου καλοκαίρι ήδη
Λινό πουκάμισο
Υγρή κλωστή στο κόκαλο
Το δέρμα ανατριχιάζει
Σάρκα –

Ανασαίνει

Μείνε

Άλλο δε θέλω
Θέλω να σ’ αγγίξω –

Δεν έμαθα ποτέ μου ν’ αγαπώ!

ΙΙ
Τα μάτια σου
Αυτά προ πάντων
Όταν σε στιγμές βουβές
Μιλούν

Και με διδάσκουν
Πως η στύση μας
Είναι επιστέγασμα
Αιώνων

ΙΙΙ
Με τη σιωπή σου
με καις και με σφραγίζεις
ανεξίτηλα


Την παίρνω πίσω τη σιωπή. Θέλανε χώρο οι λέξεις να πέσουνε, να βγάλουν ήχο και χυμό. Κι οι εικόνες και τα βιώματα. Κι οι στιγμές. Χώρο ζητήσανε.
Δύσκολα, δε λέω. Βγαίνω έξω ξανά στους καιρούς να συλλαβίσω πάλι τη ζωή. Και κάθομαι βραδιά Μεγάλης Παρασκευής σε παλιό καφενέ, χωμένο στα στενοσόκακα της πόλης.

Του ναυτικού το δυσκολότερο ταξίδι
το κυβερνάν του Μαγγελάνου οι παπαγάλοι
.

Αρμύρα στις νότες και να σου να τραγουδούν Καββαδία ο Θηβαίος με τον Κούτρα. Άνθρωπος των καραβιών ο καφετζής, χρόνια στη λαμαρίνα.
«Έλα μωρέ κυρ-Βάγγο να μου πεις για το πιο δύσκολο ταξίδι σου», προκαλώ.
Σταμάτημα της στιγμής. Ούτε χαμόγελο, ούτε κόμπιασμα, ούτε κομπορρημοσύνη.
«Του ναυτικού το δυσκολότερο ταξίδι, είναι το βύθισμα σε κορμί γυναίκας».
Παύση.
«Βγάλε "του ναυτικού". Του κάθε άντρα».


Εβίβα κυρ-Βάγγο. Πέντε, δέκα, δύο, ε, όσες και να’ναι, υπάρχουν ακόμα αγαπησιάρικες ψυχές. Πάμε για την Ανάσταση. Μαζί με τη ψαλμωδία και τη γλυκάδα του φωτός κρατώ και ύμνους για κείνο το μενεξεδάκι το σκούρο, του Απρίλη. Και τον ωραίο υάκινθο των μύθων. Ευχές και μοσχομυρωδιές εαρινές, ν’ αστοχήσουνε οι ψύχρες.

Χρόνια να ’χουμε, ν’ ανθίζουν.
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 22:08 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


64 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 3:37:00 π.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    Καλώς ήρθες και ξανά
    μη μας αφήκεις με καιρό
    μες στον κόσμο μόνους , έι Μαρία

    Ανάσταση στην ψυχή σου

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 10:40:00 π.μ., Blogger kyriaz

    Το ξερα πως θα ανασταινόταν σήμερα το μπλογκ σου...
    Πολύ χαίρομαι Καπετάνισσα!!!
    Είσαι εδώ-να είσαι εδώ!...

    Χρόνια Πολλά!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 10:57:00 π.μ., Blogger Αδαής

    Περιμέναμε πολλή καιρό, αλλά άξιζε τον κόπο. Μας ταξιδεύσες, όπως πάντα

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 11:26:00 π.μ., Blogger confused

    Ανάσταση ψυχική και πνευματική.
    Ανάσταση και στο καραβάκι σου.
    Τι πιο όμορφο δώρο για εμάς.
    Να είσαι καλά καπετάνισσά μου :))

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 12:01:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Καλημέρα!

    Χαίρομαι πολύ που επανέκαμψες. Ομολογώ πως είχα ανησυχήσει, ήταν και ένα με ερωτηματικό μου μήνυμα που έμεινε αναπάντητο, θορυβήθηκα.
    Λοιπόν, φιλιά!

    Υγίαινε.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 12:21:00 μ.μ., Blogger Πανόπτης

    Θα σε περιμένω.
    Πάντα.
    Και ήρθες.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 2:41:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Καλοτυχος να είναι πάντα όποιος πίστεψε
    Καλόμοιρος να είναι και όλα να του ρθουν όπως πρέπει

    Αντίο

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 7:53:00 μ.μ., OpenID nefeloessa

    Έστεισ' ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη


    Χρόνια Πολλά κι ώρα καλή στην πρύμνη σου, Καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 8:21:00 μ.μ., Blogger nosyparker

    Είναι αργά να σου ευχηθώ καλή ανάσταση μα προλαβαίνω να σου ευχηθώ στη ζωή να σε αγκαλιάζουν όμορφοι άνθρωποι και ν αμη σου λείπει ποτέ η προσδοκία. Κι ούτε λέξεις να σου λείπουνε, μα κι ούτε νοήματα. Και ν' ανθίζεις. Πάντα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 8:43:00 μ.μ., OpenID ector

    Με άφθονα χέρια πασχαλινή γοργόπλωρη Καπετάνισσα

    μας ανασταίνεις ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 8:50:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωκράτη μου,
    αν υπάρχει κάτι που ριζώνει εντός είναι οι γύρω ζεστές ματιές. Κείνες που καλούν την αγάπη όλο να βαθαίνει, να΄ναι διαρκής, γερή, αγέραστη.
    Ευγνώμων για τη ματιά σου.
    Δηλαδή... για το όλον σου.
    Εδώ. Ναι.


    Kyriaz,
    ήρθε δίχως σχεδιασμό. Η ώρα η ώριμη. Τώρα... ποιό είναι το σημαίνον και ποιό το σημαινόμενον...χμ...
    Να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε, θα πώ. Ολοένα. Ακούραστοι δρομείς, αμάθητοι μονίμως στο βηματισμό.


    Αδαή!
    Τι να΄χω γω στα κιτάπια μου, μπρος στα δικά σου ταξίδια! Που΄χουνε σάρκα και γη να πατάς.
    Ευχαριστώ που με τιμάς.
    Να γλυκαίνεσαι στα θερμά, υγρά κλίματα. Μακριά απ' την πατρίδα, όλα πατρίδα είναι.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 8:54:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    confused,
    ανοιχτοί ορίζοντες.
    Και ζεστά νερά στη ρότα μας.
    Όπως και να'μαστε, να παραμένουμε μετράει.
    Χέρι από δω, χέρι κι από απέναντι.
    Να γίνει το μαζί.


    aeipote,
    υπάρχουν και καταιγίδες επίμονες. Το ξέρεις. Κι η ξαστεριά θέλει κόπο πολύ. Για να φανεί. Και να φτάσει.
    Θερμά σ' ευχαριστώ.


    Πανόπτη μου,
    ωσάν... εγκληματίας στον τόπο τον αμαρτωλό!
    Ήρθαμε για να μείνουμε, άλλωστε.
    Παρά τα... σκασιαρχεία!
    Φιλί γιορτινό.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 27, 2008 9:02:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε,
    βαθύς λόγος, ωραίος, μα η πικράδα του "αντίο", στοιχειό.
    Αν είναι να πας για τα καλύτερα, ώρα καλή.
    Ευχές της Άνοιξης, μαζί σου.


    Νεφελόεσσα
    γλυκιά, χρόνια ανθοφορίας να 'ρχονται. Ό,τι λαχταράς που λένε.
    Ανέφελες ώρες, γίνεται;
    Να χαίρεσαι ουρανό.


    nosyparker,
    είναι κάτι ανθάκια κίτρινα, φρέζες τα λένε, που μοσχοβολάνε. Σαν αργείς να τα ποτίσεις γέρνουν κορμί σα να μαραίνονται. Μα με δυό σταγόνες ζωή, ορθώνονται πάλι!
    Έτσι και γω... Κι όλοι μας δηλαδή!
    Ευχαριστώ για τα όμορφα.
    Καταπάνω σου, όλα!


    Έκτωρα,
    ο,τι πιο αγαπησιάρικο για σένα.
    Κοκκινάδια της χαράς στα μάγουλα και στη καρδιά σου.
    Γιόρταζε!-να λέει η ψυχή.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 3:40:00 π.μ., OpenID tempeterra

    Ένα λαμπρό χαμόγελο σε καλωσορίζει πίσω στα μονοπάτια τα γνωστά. Ό,τι κι αν σε κράτησε μακριά, αν ήταν καλό να γίνει ένα μαζί σου κι αν ήταν κακό να σε άφησε πιο ώριμη, πιο δυνατή.
    Καλά ταξίδια, καπετάνισσα :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 4:16:00 π.μ., Blogger desprh

    Δε φαντάζεσαι πόσο μού 'λειψες καπετάνισσα! Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τα παλιά σου, και περίμενα που αργά ή γρήγορα θα εμφάνιζόσουν. Ήρθες πάλι, κι είσαι μια άνοιξη, αλήθεια, χειμώνα-καλοκαίρι! Σε φιλώ

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 10:56:00 π.μ., Blogger Βασιλική Σιάπκα

    τοκ, τοκ, μπορώ;
    Γειά σου Μαρία. Χριστός Ανέστη!
    ...που ξέρω καπετάνισσα... ποτέ δεν το σκέφτηκα έτσι... "Από ανάγκη να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξή μας ωραιοποιούμε το αύριο"
    ...ίσως γιατί είχα πάντα επιτακτικές ανάγκες να ξεβαραίνομαι από την ύπαρξή μου, πάντα η άτιμη παραήταν μη απαρατήρητη και με αποδιοργάνωνε, ούσα και ρέπουσα σε μια εξτρημ ταπεινοφροσύνη, μέχρι που την ανακάλυψε ο Καραμανλής και επιβάλλεται να αναθεωρήσω! :). Όμως αυτή η ωραιοποίηση του αύριο μου ξεχείλισε και το ποτήρι. Σκέφτηκα πως οι καλύτερές μου φίλες το ασπάζονται (όχι οι φίλοι, αυτοί είναι απέναντι, κι εγώ στη μέση), όμως εγώ συνεχίζω να τις νοιώθω τέτοιες είκοσι βάλε χρόνια τώρα. Δεν υπάρχει ωραιοποίηση Μαρία μου για τους ανθρώπους που βλέπουν, δεν μπορεί να υπάρξει γι΄ αυτούς, είναι κομμάτι άλλου κόσμου που δεν τον καταλαβαίνουν και που μεταξύ μας ούτε και που έλκονται για να τον ...καταλάβουν, κι αυτός είναι ο σταυρός του μαρτυρίου τους. Αλλά ας μη συνεχίσω άλλο, μιας και είναι μέρες Ανάστασης, :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 3:51:00 μ.μ., Blogger Mist

    Καλώς ήρθες καπετάνισσα!
    Χρόνια σου καλά με ευωδιές στα ταξιδέματα σου

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 4:21:00 μ.μ., Blogger just me

    Καλώστην!
    Πάντα καλοτάξιδη και καλογύριστη!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 6:03:00 μ.μ., Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ

    Απελπίστηκα
    σ' επισκέψεων κενών
    αποχωρήσεις.

    Αμβροσίοδμες
    αιωρούμενες οσμές.
    Μαλαβάθρινες...

    Απαστράπτουσες
    καλόσχημες εικόνες.
    Γραφή και μορφή

    Αφουγκράσματα
    γιορτής γης μυρωμένης.
    Καλωσόρισμα...


    Και να που γύρισες... έστω κι' αργά...
    ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕΣ!!!!
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 8:23:00 μ.μ., Blogger ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ

    Bρε καλώς την Ανοιξιάτικη και Πασχαλινή. Ωραία έκπληξη ήταν αυτή.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 8:25:00 μ.μ., Blogger kwlogria

    Αγαπημένη μου!!! Πόσο μου έλειψες!!! Μια χαρά είσαι, υπέροχη όπως πάντα!!! Να έχεις χρόνια καλά, όμορφα, γεμάτα υγεία, ευτυχία και χαρά πεντάμορφή μου!!! Φιλιά πολλά πολλά!!! :))))))))))))))))))))))))))))))

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 9:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    tempeterra
    Αντιγυρίζω τα χαμόγελα τα εύμορφα, τα πολύτιμα τόσο!
    Να΄μαστε καλά να σμίγουμε, που λέμε κι εδώ στο νότο.
    Κι ό,τι μας κρατάει χώρια (πότε-πότε), να θερμαίνει τις μετέπειτα αγκαλιές,ναι, να δυναμώνει!

    desprh μου,
    με συγκινείς, μου δίνεις ζωηρή ματιά, μου χαρίζεις ανοιχτά τοπία και μάτια που γελάνε.
    Φιλί κι από την πατρίδα. Μυρωμένο με λέλουδα τ' Απρίλη κι αφημένο στα κύματα του κρητικού!


    Βασιλική!
    Καλώς ήλθες σε τούτη τη γιορτινή γωνιά. Ωραίος ο λόγος σου. Δυνατός, προδίδει εμπειρία ζωής σημαντική.
    Πολύ χαίρομαι που είσαι εδώ και μιλώ εντίμως.
    Δε ξέρω μωρέ Βασιλική αν μπορούμε ν' αντικρύσουμε την πραγματικότητα στις απτές της διαστάσεις και να απαλλαχθούμε κι απ' την μυθοποίηση του μέλλοντος. Εννοώ πως, ως ανθρώπινα όντα-"μικρά" πα'να πει- χρειαζόμαστε σπινθήρες ελπίδας, την πίστη προς το καλύτερο, τη γλυκιά αγωνία της προσμονής μιας μεγαλύτερης χαράς. Εκεί εντοπίζω την όποια ωραιοποίηση. Σε διαδικασίες πέραν της συνειδητότητάς μας, που μας βοηθούν να υπάρξουμε ως μια προοπτική. Καλύτερη, σαφώς, αλλιώς δεν θα είχε νόημα.
    Ίσως φταίει το ότι τα τελευταία χρόνια αντιλαμβάνομαι πλήρως τη φτώχεια και τη μιζέρια των καιρών και των μυαλών, με συνέπεια να ρέπω προς την απαισιοδοξία. Λειψές χαρές μου μοιάζουν πιο κοντά στο καθόλου παρά στο παραπάνω.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 10:05:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Mist...
    Ωραίες που΄ναι οι αγκαλιές! Κι ας ζωγραφίζονται μόνο με τα λόγια...
    Απ' τη καρδιά σ' ευχαριστώ. Συνταξιδιώτισσα θα σε λογίζω, ναι;


    just me,
    πάντα ν' ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε, βρε!
    :)
    Κι αν όχι, να σμίγουμε ανησυχίες.
    Κι αυτό, σπουδαίο είναι.
    Ευχαριστώ σε κι εύχομαι να σου'ρθουν πολλά ωραία!


    ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ,
    είσαι υπέροχο παιδί και ...τόσα χάδια πως να τα κουμαντάρω!
    Χαϊδέματα τα λόγια σου, να κυλιέμαι πάνω τους να ρουφά η ψυχή αγάπη!
    Πόσο σ' ευχαριστώ!
    Τόσες ομορφιές, τόσο ζωηρόχρωμο συναίσθημα να με τυλίγει, είναι ευλογία πραγματική!
    Υποκλίνομαι και σε γλυκοφιλώ.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008 10:10:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ,
    καλώς με! Ασυμβίβαστη ψυχή και του λόγου σου, δε σε βλέπω για τα καθιερωμένα!
    Των εκπλήξεων και των ανατροπών!
    Τέτοια δε μας ταιοάζουν;


    kwlogria...
    Σε πεθύμησα μικρό ομορφοκόριτσο δηλαδή... αντάρτισσα και φασαριόζικη γριούλα μου!
    Ευχές πολλές κι ανθοστόλιστες και σε σένα.
    Της άνοιξης τη χάρη να'χει η ψυχούλα σου.
    Φιλώ σε σταυρωτά!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 29, 2008 1:02:00 π.μ., Blogger faraona

    αφηνω
    δυο λεξεις μονο.
    καλως ξαναρθες.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 29, 2008 11:09:00 π.μ., Blogger Tradescadia

    Με αυτά που μέσα κουβαλάς, δε θα μπορούσες παρά να σεβαστείς το βάρος της σιωπής και της απουσίας νοημάτων. Καλώς μας ήρθες Μάγισσσα Καπετάνισσα και αυθεντική νά'σαι πάντα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 29, 2008 4:26:00 μ.μ., Blogger Βασιλική Σιάπκα

    Mαρία σ΄ ευχαριστώ για το καλωσόρισμα και τα καλά σου λόγια. Είσαι συγκινητική και το σημαντικότερο αληθινή σ΄ αυτά που γράφεις, τα νοιώθεις!
    Η πραγματικότητα είναι ο μόνος σύμμαχός μας στην προσπάθειά μας να την αντικρύζουμε ως έχει και ο μόνος δρόμος είναι η σωφροσύνη. Έχεις δίκηο για την προσμονή της χαράς, έτσι είναι. όπως και για τις λειψές χαρές... η μιζέρια των ζωών και των μυαλών τις φέρνει. νά ΄σαι καλά! :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 29, 2008 4:41:00 μ.μ., OpenID karvouna

    Χαίρε ταξίδι δύσκολο του κάθε αντρός εντός της λοιπόν, χαίρε και σε σένα που μαύρα μάτια εκάμαμε..., χαίρε και της Άνοιξης που αναστατώνει τα πατήματά μας, χαίρε...!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 29, 2008 7:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Το δαχτυλίδι

    Σήμερα άνοιξα ένα κουτάκι, είχε μέσα ένα δαχτυλίδι
    ήταν από τα αρραβωνιάσματα της γιαγιάς μου
    το είχε φυλάξει η μάνα μου σε μια τρύπια τσέπη
    άλλωστε γι αυτό έπεσε στα χέρια μου..
    Μικρό κουτάκι δερματόδετο στο σκληρό χρώμα του καφέ.
    Γέμισε η παλάμη μου με μυρωδιά σανταλόξυλου
    ήταν το άρωμα που είχε πάντα η μητέρα στο δέρμα της
    Δικό της άρωμα.
    Το δαχτυλίδι ερωτικό με μια χάντρα στη μέση
    στο σχήμα της καρδιάς και με απροσδιόριστο χρώμα
    κάτι σαν το μάτι της τίγρης.
    Έλιωνε το σκοτάδι, πόσες αχτίνες ήλιου είχε
    απορροφήσει, φορώντας το η γιαγιά μου στον αντίχειρά της
    Αχτίνες ήλιου, φεγγαριού δέσμες, λάμψεις λυχναριού
    και κυρίως κρυφές αστραφτερές ματιές πρώιμων εφήβων..
    Έλιωνε το σκοτάδι, φοβήθηκα τόσο το φως
    Είναι μεγάλο φορτίο, υπερφορτώνει τα νήματα της ζωής
    αυτοκαταστροφικό και μάλιστα όταν δεν έχεις τίποτα
    να ομολογήσεις..
    Έκρυψα το δαχτυλίδι και το κουτάκι σε μια παλιά
    υφασμάτινη βαλίτσα, άδικος κόπος!
    Το σπίτι μου μια μεγάλη πυγολαμπίδα στο έλεος
    παμφάγων ερπετών
    Γονάτισα κι άναψα φωτιά μεγάλη, μήπως κι ο καπνός της
    δώσει σινιάλο στους διασώστες μου
    Υπάρχουν;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Απριλίου 30, 2008 12:32:00 π.μ., Blogger Desposini Savio

    επιτέλους φανήκαν τα κατάρτια σου καλή μου καπετάνισσα..
    και ξέρεις πόσο σε περίμενα

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Απριλίου 30, 2008 2:31:00 π.μ., Blogger ellinida

    Μέσα γιά μέσα! Καλώστηνα!
    Πάρε και μιά πρόσκληση γιά μπλογκοπαίγνιο!
    φιλιά πολλά

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Απριλίου 30, 2008 2:59:00 μ.μ., Blogger Xνούδι

    ήρθες Μαρία. Μέχρι απέναντι μύρισε η αύρα...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Απριλίου 30, 2008 10:35:00 μ.μ., Blogger marilia

    Γύρισες! Χαμόγελο πλατύ και αγκαλίτσα! :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 01, 2008 5:51:00 μ.μ., Blogger scalidi

    Το καλύτερο ταξίδι να είναι, όχι το δυσκολότερο... Καλό μήνα σήμερα! :))))))))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 01, 2008 7:15:00 μ.μ., Anonymous Citronella

    Καλώς ήρθες και καλό μήνα:)
    Χαρά σε εκείνα τα όνειρα που ξεγελούν την προδοσία..

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 01, 2008 11:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    faraona,
    δυό λέξεις μόνο λες; Μόνο;
    Μα... και το σ' αγαπώ δυό λέξεις είναι!
    Πλήρεις συναισθημάτων και εικόνων όμως...
    Έτσι εισπράττω και τις δικές σου και θερμά ευχαριστώ.



    Tradescadia,
    αγαπημένο παιδί... Πόσο γλυκό είναι ν΄ανταμώνεις γνώριμες γραφές, ανθρώπους που σε ζεσταίνουν και σε νιώθουν, ναι! Ευχαριστώ για τα μέλια και την αγάπη και άλλο δε ζητώ παρά τέτοιους, ατόφιους δρόμους να στήνουμε και να βρισκόμαστε!



    Βασιλική μου,
    αντιγυρίζω τα όμορφα και χαμογελώ πλατιά, όπως όταν πρωτογνωρίζουμε ωραίους, ανοιχτούς ανθρώπους!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 01, 2008 11:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    karvouna!
    Και να'τανε πατήματα μόνο Δημήτρη μου... Που΄ναι ψυχή να χαρτογραφηθεί κι έπειτα να χαράξει ρότα πάνω της η Άνοιξη... Να 'ρθουμε μεις μετά να μελετήσουμε επιδράσεις!...

    Εμ! Εθελοντή στα βάσανα δύσκολα βρίσκεις...


    Ανώνυμε/η...
    Χέρι σφίγγω μ' ενθουσιασμό και σε θωρώ κατάματα: θαυμάσιο γραφτό, εύγε.
    Επίτρεψέ μου να το ανεβάσω ως ποστ, είναι εξαιρετικό.
    Κι αν έβγαζες στο φως και όνομα...
    Όπως και να΄χει, θα επικαλεστώ τη σωσίβια ψυχή. Υπάρχει, έπεσα καταπάνω της.
    Σωσίβια ψυχή, που λες.
    Ίδια όπως μνήμη.


    Desposini Savio,
    δρασκελιά μεγάλη να πιαστείς απ' το χέρι μου.
    Να πάρουμε δρόμο ξανά.
    Να γλυκοθυμηθούμε πως δε στερεύουν τα ωραία.
    Κι ας ξεθωριάζει πότε-πότε το χρώμα τους.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 02, 2008 12:03:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ellinida,
    έλα κορίτσι της εξοχής! Παιχνιδίζει που παιχνιδίζει το μυαλό, ας έχει τώρα και λόγο, ε;
    Ωραία, πάμε να το γλεντήσουμε!


    Xνούδι μου,
    καλώς σας βρήκα, μικρή μου.
    Με ανοιχτά πορτοπαράθυρα, να λουστούμε μπόλικες θαλασσινές υγρασίες.


    marilia!
    Πλούσια τα ελέη! Κι απ' τα δύο χρειάζομαι.
    Μωρέ χορταίνεται ποτέ η αγάπη;
    Φιλί τριανταφυλλί έμορφη!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 02, 2008 12:24:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    scalidi μου,
    καλό και εύκολο, γίνεται λες;
    Τουλάχιστον αν πρόκειται για κάτι μεγάλο και σπουδαίο...

    Μήνα ερωτιάρη, μήνα χαράς κι ανθοφορίας θα ευχηθώ!



    Citronella,
    χαράς τα όνειρα που'χουν ασμίλευτη μορφή κι έτσι γλυστρούν απ' των καιρών τα δίχτυα...

    Μήνα καλό (ομορφονιός είναι, ούτως ή άλλως), για τα παιδιά της πόλης και ουχί των λουλουδιών...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 02, 2008 4:04:00 μ.μ., Blogger Κλειώ Νικολάου

    Χριστός ανέστη καπετάνισσα κι έναν όμορφο και λουλουδένιο μήνα Μάη σου εύχομαι .
    Φιλιά

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 02, 2008 6:46:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    Καλησπέρα Κρήσσα Καπετάνισσα…
    Χρόνια Πολλά και Καλά…
    Σου εύχομαι τα καλύτερα στη ζωή σου…
    Και του Χρόνου…

    υ.γ. Μας έλλειψες...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 03, 2008 8:48:00 π.μ., Blogger DIONYSOS

    Κόκκινο πασχαλιάτικο ιστίο φάνηκε στο άκρο του Σουνιου. Τι σινιάλο και τούτο, ...Θα κρατηθώ μακριά από το γκρεμό.! :-)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 03, 2008 11:59:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Χρόνια πολλά και καλά Καπετάνισσα!
    "η"

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 06, 2008 1:04:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    "Να μη φοβάσαι άνθρωπο,
    απού μιλεί η ψυχή του,
    γιατί δε λέει ψέματα,
    μήτε η στη σιωπή του"

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 06, 2008 5:26:00 μ.μ., Anonymous ελένη

    "Χέρι σφίγγω μ' ενθουσιασμό και σε θωρώ κατάματα: θαυμάσιο γραφτό, εύγε.
    Επίτρεψέ μου να το ανεβάσω ως ποστ, είναι εξαιρετικό.
    Κι αν έβγαζες στο φως και όνομα...
    Όπως και να΄χει, θα επικαλεστώ τη σωσίβια ψυχή. Υπάρχει, έπεσα καταπάνω της.
    Σωσίβια ψυχή, που λες.
    Ίδια όπως μνήμη."


    Με εκπλήσεις
    Αυτά τα γράφεις για μένα;
    Σου επιτρέπω να το ανεβάσεις ως ποστ.
    Είμαι καινούργια στο χώρο.
    Ευχαριστώ.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 08, 2008 10:36:00 π.μ., Blogger oistros

    Δεν έχει μία ανακούφιση κυρά μου η επιστροφή; Σαν να γυρνάς κουρασμένος από ταξίδι μακρινό και σε υποδέχεται ένα ζεστό πιάτο στο τραπέζι και μια αγκαλιά ζεστή που σε περίμενε. Καλώς εξανασμίξαμε :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 08, 2008 10:59:00 μ.μ., Blogger κυκλάμινο

    Εβίβα καπετάνισσά μου, να πάνε κάτω τα φαρμάκια!
    Να ξαναρχίσουμε πάλι απ' την αρχή, κι ας έχει ανηφόρα η ζωή.
    Καλωσόρισες, γλυκειά μου Μαρία!
    Πολύ το χάρηκα που γύρισες! Μου έλλειψαν οι λέξεις σου και τα νοήματά σου!
    Φιλάκια πολλά!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 11, 2008 12:05:00 μ.μ., Blogger the muppet show girls

    Έπρεπε να μπουμπουκιάσει η γη για να αρχίσουν να ρέουν ξανά οι λέξεις σου Καπετάνισσα.
    Όλοι θέλουμε κάποια στιγμή το σκότος μας, τις σιωπές μας. Ίσως για να εκτιμήσουμε εξίσου και το φως των κοινών στιγμών μας. Εκείνο που λαμπυρίζει με τους ανθρώπους μας.
    Καλώς ανταμώσαμε και πάλι.

    Μυρωδάτες καλημέρες από το κέντρο της Αθήνας που ευωδιάζουν οι ακακίες.

    Φιλιά

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 11, 2008 4:24:00 μ.μ., Anonymous ελένη

    Καπετάνισσα, που λοξοδρόμησες πάλι
    Χάρισέ μας την αύρα σου και τον κυματισμό της σκέψης σου
    Είναι θεμιτό να αμφισβητείς
    το ανούσιο δράμα του ροδιού

    υ.γ δώσε ένα σήμα καλή μου

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 16, 2008 10:07:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    καιρό έχουμε να τα πούμε.
    να'σαι καλά, σου στέλνω φιλιά.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 17, 2008 3:41:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Δυσκολα τα ταξιδια, αλλα βαριες και οι αναμονες
    "Μαυρο το καραβι, τρελλες οι γριες που στριγκλιζουν οτι δεν θα ξαναγυρισεις" http://www.youtube.com/watch?v=dn_RaiLbCNU

    υποκλιση
    Viz

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 17, 2008 5:08:00 μ.μ., Blogger ΔΑΝΑΗ

    Κι αν αυτό είναι του ναυτικού το πιο δύσκολο ταξίδι, αυτό που λέγει ο κυρ Βάγγος, πες μου Μαράκι μου, εκείνης της γυναίκας που της έλαχε τους δρόμους της θάλασσας να ακλουθά, ποιο είναι, ποιο; Το δυσκολότερο ταξίδι;

    Την είδα σήμερα. Την είχα χαιρετίσει παιδί πριν ενάμιση μήνα. Και τη βρήκα καπετάνισσα... Μόλις με ένα μήνα στο βαπόρι. Όχι γυναίκα, καπετάνισσα. Γιατί καπετάνισσα σημαίνει να μην είσαι γυναίκα. Κι αυτό είναι το πιο άδικο απ' όλα τα άλλα τα πικρά που θα βρει στο δρόμο της. Να αποδείξει πως είναι αντρο - γυναίκα. Το μόνο θηλυκό ανάμεσα σε τόσους άντρες μοναχούς... Και θηλυκό να μην έχει δικαίωμα να νιώσει. Αυτό κι αν είναι ταξίδι δύσκολο. Να αποχωρίζεσαι εσένα. Για να μην πουν πως στα καράβια πήγες μόνο για...

    Γι' αυτό, πες σε παρακαλώ στον κυρ Βάγγο πως δεν είπε την αλήθεια. Το λέω εγώ που τους ταξίδεψα τους ναυτικούς και τους γνώρισα από κοντά. Το πιο δύσκολο στο ταξίδι είναι να κρατηθούν για εκείνη που αγαπούνε στη στεριά δίχως να ρίξουν άγκυρα σε άλλο κορμί, δίχως να υποκύψουν στου κορμιού τους τους νόμους.

    Ναι, είναι ιερό και ναός και σύμβολο για το ναυτικό της γυναίκας το κορμί. Μα να το ταξιδέψουν όχι... Το δύσκολο είναι να καταφέρουν να το αξιωθούν σαν ιερό. Και όπως σε ιερό να διαβούνε, μέσα από σαράντα κύματα άβρεχοι. Μόνο έτσι.

    Πόσοι το κάνουν; Ίσως και κανείς... Ο καθένας ξέρει μονάχα τις δικές τους πορείες. Και τα δικά του ναυάγια, αν θες. Γιατί όντως τέτοια ταξίδια δεν είναι για τους πολλούς.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 20, 2008 9:57:00 μ.μ., Anonymous ελένη

    Καπετάνισσα
    Οι γλάροι σήμερα μου έστειλαν
    μήνυμα σε κατασκόπευσαν κι είπαν
    ότι αύριο θα καταφτάσεις

    Περιμένω

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 28, 2008 11:36:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Καπετάνισσα αρχόντισσα τώρα μπόρεσα να περάσω απ΄το κατώφλι σου μετά απο τόσο καιρό,το πιο δύσκολο ταξίδη του ανθρώπου είναι η ζωή του ή ίδια. Το μόνο βάλσαμο είναι η αγάπη αλλά και αυτή είναι τόσο σπάνια. Καπετάνισσα αυτες τις μέρες κάποιος με ρώτησε τι είναι η σοφία του ανθρώπου? Μήπως είναι η απώλεια των ονείρων του? Σε ευχαριστώ για την δυνατότητα της σκέψης Σαββας.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 02, 2008 11:42:00 μ.μ., Blogger παράλληλος

    Καλώς την τήν αρχόντισσα, την καπετάνισσα που τραγουδά σε άμουσους καιρούς!
    Αλλά και η σιωπή είναι ωκεανός που οι γενναίοι των αισθημάτων καλούνται να τον πλεύσουν. Και τον καταφέρνουν!

    Τα καλύτερα να είναι μπροστά σου, Μαρία!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 18, 2008 2:05:00 μ.μ., Blogger mistounou

    Καλώς σε βρήκα πάλε!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 22, 2008 10:27:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Σε τάξαν της ανατολής μα σ' έδωσαν της δύσης,
    κι όποιον ρωτάω να μου πει,μου λέει πως θ' αργήσεις...

    Μια μαντινάδα έφτιαξα που 'χει σημάδια λύπης
    να μάθεις καπετάνισσα πόσο πολύ μας λείπεις... :)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 27, 2008 5:39:00 μ.μ., Blogger MichaelW

    Hi I'm looking to build up my incoming links for my blog.
    Would you like to exchange blogroll links with me?
    If yes, please visit: http://bigmoneylist.blogspot.com/
    and leave your URL for your blog there. I'll link to you within hours. Thanks.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 05, 2008 3:15:00 μ.μ., Blogger ΔΑΝΑΗ

    Καπετάνισσα,

    όπου κι αν αρμενίζεις, ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ! Μας έχεις όμως λείψει...

    Πολλά φιλιά...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 07, 2008 1:01:00 μ.μ., Blogger stefanos_k

    και 'σύ έφυγες;

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουλίου 12, 2008 4:32:00 μ.μ., Anonymous Criss

    Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε
    κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
    Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι
    κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

    Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν
    οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
    Κι εγώ σ’ αυτές απλά να σε εσύσταινα
    σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες.

    Για σου Καπετάννισα!!! Πολύ καλό to blog σου... Ελπίζω να βοήθησα με το θέμα του antivirus...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 15, 2008 8:05:00 μ.μ., Anonymous ποιώ-ελένη

    Ήρθε το καλοκαίρι
    Καπετάννισα!!!
    καιρός να αρμενίσεις
    άκουσέ με

    Έλα

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Αυγούστου 06, 2008 5:31:00 μ.μ., Blogger scalidi

    ελπίζω να είσαι καλά...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Αυγούστου 15, 2008 12:07:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    χρόνια σου πολλά καππετάνισσα

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape