Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007
Η δ’ αρετή πάσης τέχνης ακριβεστέρα

Τέχνη είναι ο βαθύς πόνος.
Τέχνη είναι ο βαθύς έρωτας.
Τέχνη είναι το προθανάτιο γέλιο.
Τέχνη είμαστε ε μ ε ί ς
μ΄όλα τα ελαττώματα και τα πάθη.
Δεν υπάρχει προτέρημα στην Τέχνη.




Αλέξης Ακριθάκης
(Στη φωτογραφία, δικό του έργο)




["Η δ’ αρετή πάσης τέχνης ακριβεστέρα": Αριστοτέλη, Ηθικά Νικομάχεια]
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 15:56 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


42 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 4:55:00 μ.μ., Anonymous giwrgos

    Παντού αδυναμίες δηλαδή;
    Ακόμα κι εκεί που υποτίθεται εξυψωνόμαστε;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 5:15:00 μ.μ., Blogger Viz

    "Κι οι λέξεις μου αγέρας και λίβας πνιγερός και λιακάδα λιγωτική και πέλαγο π' ανοίγει.
    Κι οι έξεις μου άμμος βαριά να κυλιστώ, φουρτούνα για να πέσω..."
    Xronia polla

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 5:35:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Giwrgo,
    αν πρωτοσιμώνεις, με το καλό που λέμε εμείς εδώ.
    Μάλλον ναι. Τι μάλλον, σίγουρα! Τα τρωτά μας βγάζει η τέχνη στο φως, ατελής κι εκείνη, όπως ο κάθε δημιουργός της.
    Τώρα, αν μας εξυψώνει, δεν έχω ιδέα αν αυτό έχει πάντα για σκοπό.
    Με την έννοια της ψυχικής ανάτασης, το ελπίζω.


    Viz!!!
    Είσαι απίστευτη, τι να πω...
    Ούτε που μου'ρθε στο μυαλό!
    Έναν χρόνο στο μπλογκοχωριό κλείνω το λοιπόν. Γενέθλια μ' ένα μοναχικό κερί να μετράει πρωτομπουσουλήματα!
    Πολύ σ' ευχαριστώ.
    Που το παρατήρησες, που μου το θύμησες, που είσαι τόσο γλυκό και τρυφερό παιδί, ίδιο καλοκαίρι!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 5:44:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Τέχνη είναι το να συμπυκνώσεις σε μία στιγμούλα το άπειρο...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 6:09:00 μ.μ., Blogger desprh

    Ναι μωρέ... Αλίμονο αν δεν υπήρχαν αδυναμίες, να μας κάνουν να διαφέρουμε, και να χαρίζουν ποικιλία στις ζωές μας!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 6:24:00 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Ούτε κι ελάττωμα -κατά μία έννοια- θα πρόσθετα, Καπετάνισσα!
    Κι αυτές οι πέντε όλες κι όλες φράσεις είναι ίσως η καλύτερη απάντηση, μετά το τελευταίο αχαρακτήριστο συμβάν κρατικής λογοκρισίας (έχω ανεβάσει και σχετικό ποστ).
    Να είσαι πάντα καλά! :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 7:33:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Ο ανθρωπος θελει να σπασει την καθημερινοτητα για να κρατησει την πραγματικοτητα χωρις την πεζοτητα, την ρουτινα. Η Τεχνη ,φιλτραρει την καθημερινοτητα και ετσι μενει το νοημα της ζωης.
    Το γιατι και για τί ζει κανεις.
    Μεσα στην Τεχνη σωζεται το νοημα!
    Κι ο καθενας κανει την δικη του αναγνωση!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 9:27:00 μ.μ., Blogger George-Rose

    Στην τέχνη δεν βάζεις όρια.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 10:17:00 μ.μ., Blogger ellinida

    Η ζωή η ίδια είναι τέχνη.
    Καλησπέρα! :))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 9:59:00 π.μ., Blogger weirdo

    'Να'χεις χρώματα πολλά, να βάφεις τους πόθους και τη σκέψη σου.
    Θα γεμίσω το αμπάρι μας όνειρα.
    Να'χεις πολλά. Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
    Αν έχει λιακάδα, θ'απλώσουμε τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα και θα μπαλώσουμε τις τρύπες που μας άνοιξαν τα σκυλόψαρα.
    Αν έχει βροχή, θα βγάλουμε την ψυχή μας στ'άλμπουρο, να ξεπλυθεί.
    Είσαι, επιτέλους, για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά;
    Για ένα ρίσκο;' (Αλκ.Παπαδάκη)


    Ναι, τέχνη είμαστε εμείς, γλυκιά καπετάνισσα...:)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 12:42:00 μ.μ., Blogger Fatale

    Βαρύ φορτίο η τέχνη...
    με τα βαρίδια της ανθρώπινης
    ύπαρξης να ταρακουνάνε τις ψευδαισθήσεις της ζωής...

    καπετάνισσα..
    τρυφερή καλημέρα
    φιλιά

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 2:39:00 μ.μ., Blogger Στέφανος

    τέχνη της φύσης είναι και ο άνθρωπος

    καλημέρα σου

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 3:07:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia,
    ωραία σκέψη... Και τ' ανάποδο, ψυχή θέλει και βλέμμα ανοιχτό:
    να συμπυκνώσεις το άπειρο σε μία ψηφίδα χρόνου, σε μια μοναδική στιγμή.


    desprh,
    και τι θαρρείς καλή μου μας καλλωπίζει εντός; Τα τρωτά μας, κείνα που δεν είναι καλοφτιαγμένα, αλλά από μερικούς ονομάζονται ελλείψεις. Όμως, ναι, αυτά ακριβώς μας πλουτίζουν!


    Χρήστο μου, ναι.
    Ξέρεις, η κουβέντα περί τέχνης αλήθεια, μου θυμίζει εκείνη περί δημοκρατίας. Πλήρους αποδοχής:
    Βασικό συστατικό της δημοκρατίας είναι να δέχεται στους κόλπους της τους πάντες, ακόμα κι εκείνους που ενδέχεται να την ανατρέψουν.
    Σε μια δημοκρατική κοινωνία λοιπόν, μας βολεύει ή όχι, όλοι έχουν λόγο.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 3:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tolitsa,
    θαυμάσιο αυτό που λες. Και ξεκάθαρο.
    Η τέχνη εκφράζει την ανθρώπινη ψυχή, δίχως άλλο. Και η ψυχή τ' ανθρώπου έχει μέσα της, ουου... τοπία πολλά! Και νεροποντές και ξαστεριές και νύχτες βαριές και χρυσαφιά ξημερώματα.
    Κάθε πτυχή, κάθε θέα, κι ένα νόημα βαθύ.


    George-Rose,
    θεωρητικώς, συμφωνώ.
    Επί του πρακτέου, αναρωτιέμαι αν η τέχνη μπορεί πράγματι να είναι απολύτως ελεύθερη.
    Γέννημα-θρέμμα μιας κοινωνίας που εκ των πραγμάτων ορίζεται, περιορίζεται, αυτοκαθορίζεται, εντός πλαισίων και
    κανόνων, εντός δομών και θεσμών, πως μπορεί άραγε να πεταρίζει με ορθάνοιχτα φτερά;


    Ελληνίδα μου.
    Πως αλλιώς βέβαια... Τέχνη και ζωή, το ένα μέσα στ΄άλλο, για κείνον φυσικά που αφουγκράζεται την ουσία στα πράγματα και δεν πολυκοντοστέκεται σε βιτρίνες.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 3:30:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    weirdo!
    Όμορφο πολύ και ταξιδιάρικο άλλο τόσο! Για... αρμενιστές όπως κι εμείς ε;
    Μες στο ρίσκο μονίμως, δεν το συζητώ! Αμ, θέλει προεξοφλημένο αποτέλεσμα ή ζωή; Γιατί, η τέχνη μήπως στο χαρίζει; Δημιουργείς, πορεύεσαι, για όπου, για όσο...


    Fatale,
    ναι καλή μου, μπορεί να'χει και τέτοιο πρόσωπο. Για κείνον που τολμά βυθίσεις άγριες και ψαχουλεύει θησαυρούς. Κι αν το κάνει βέβαια με ώμους βαρείς (που συνήθως το προσωπικό σου βάρος σε οδηγεί σε τέτοιες καταδύσεις), χρεώνεται και το κόστος.
    Μα... θαρρώ, αν έχει μια ανατολή να δει η ζήση, αυτή θα'ναι ή της φύσης, ή της τέχνης ζωγραφιά.



    Στέφανε,
    ναι, είναι κι αυτό... Θαύμα από τη μιά πλευρά. Εφόσον μπορεί να πλάσει παράδεισους με τις πράξεις και την συμπεριφορά του.
    Και τ' αντίθετο όμως, ε; Το οποίο και τις περισσότερες φορές καταφέρνει. Από... κατασκευαστικό λάθος που λέει κι η αγαπημένη μου Candyblue!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 4:21:00 μ.μ., Anonymous atg

    kai monaksia afanerwti...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 4:29:00 μ.μ., Blogger Viz

    kali karabokurissa, deksou 7 lepta sterias me ti thoria sti thalassa :
    http://www.youtube.com/watch?v=5ElLSBx9Jo8

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 5:50:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    σοφά αληθινό...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 8:44:00 μ.μ., Anonymous Mambo Tango

    "Kαμιά φορά τα βράδια, ένα πρόσωπο
    Μας κοιτάει από τα βάθη ενός καθρέφτη
    Η τέχνη πρέπει να ‘ναι σαν και τούτο τον καθρέφτη
    Που μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο"
    Χόρχε Λουίς Μπόρχες

    Καπετάνισσα, χαίρω πολύ!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 10:59:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Προσκαλούμε όποιον ενδιαφέρεται στον νέο δικτυακο τόπο "Έρως Τέχνη και Ζωή"("Για την Λογοτεχνία και όχι μόνο") :

    romanticromantic.blogspot.com

    Καλό βράδυ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 1:15:00 π.μ., Blogger el-bard

    Πώς είμαστε τέχνη εμείς;
    Εγώ ξέρω κάποιους που δεν είναι... Που δεν είναι σίγουρα δηλαδή, όχι είναι και δεν είναι. Δεν είναι σίγουρα.
    Εκτός και αν θεωρούμαστε στο σύνολό μας τέχνη. Πάλι δε θα το 'λεγα. Ο Χίτλερ, ας πούμε, και ο Β΄Παγκόσμιος μάλλον κακογουστιά μου φαίνονται, αν το εξετάσω καλλιτεχνικά το θέμα.
    Και αν, τέλος πάντων, είμαστε τέχνη, ποιανού τέχνη είμαστε;
    Άντε, μωρέ, βλακείες λέω...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 1:12:00 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    Τέχνη είναι το κειμενάκι που μόλις διάβασα...

    Υ.Γ.: δεν προλάβαινα να διαβάσω τα σχόλια των υπολοίπων φίλων, ελπίζω να μη νομίσει κάποιος που μπορεί να το έγραψε, ότι το έκλεψα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 2:16:00 μ.μ., Blogger aeipote

    Είναι και αυτή μια άποψη. Αλλά εγώ θέλω μόνο να ευχηθώ: Καλό ΣαββατοΚαιΚύριακο

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 2:57:00 μ.μ., Blogger Jo-Anna

    Τεχνη ειναι το ΝΟΗΜΑ .
    Κι ακομα οι ανασες στα κορμια μας .
    Κι ο αδηφαγος χρονος τεχνη ειναι .
    Ποιο ματι να την κρίνει , πιο ματι να κριθει .
    Κοιτωντας σε εβδομη Μαρια ξεχνω για λιγο την μελαγχολια και το φοβο που σκαρφαλωνει στην ψυχη μου .Εχεις να λαβεις αγαπημενη αυτες τις μερες


    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 3:00:00 μ.μ., Blogger anonymos

    ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

    Χαίρομαι που καταλάβατε ότι ο αγώνας δεν είναι το λάβαρο μιας μέρας και ότι η νίκη δεν κατακτιέται με φωνές.
    Χαίρομαι που κατανοήσατε ότι το "μαζί" απαιτεί σάρκα και τα τραγούδια ύπαρξη.
    Χαίρομαι που εμπεδώσατε ότι η ανηθικότητα δεν είναι κατάκτηση και ότι η ηθική διαμορφώνεται από το σύνολο.
    Χαίρομαι που αποδέχεστε την διαφορά και απεχθάνεστε την ομοιομορφία.
    Χαίρομαι που διακυρήσετε ότι η Τέχνη πρέπει να είναι για τον Άνθρωπο και κάθε πάθος είναι Τέχνη.


    Λυπάμαι όμως που αρνείστε την Τέχνη του Ανθρώπου!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 6:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    atg, καλή μου...
    Να μην έχει η τέχνη μοναξιά;
    Οπωσδήποτε έχει. Για να μη πω ότι είναι γενεσιουργός αιτία της.


    Viz,
    ευχαριστώ από καρδιάς. Υπέροχη φωνή, κυματισμοί να σε μουσκεύουν με αλμύρα άγια:εκείνη της ταξιδιάρας μουσικής.


    Αλεξάνδρα μου,
    ποιός ο αλάθητος, η αυθεντία η ζηλευτή, να πει πως είναι ο μέγας μάστορας της τέχνης...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 6:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Mambo Tango!
    Καλώς μας ήλθες με το όνομα το λικνιστό και ερωτοπλασμένο!
    Τι όμορφη ιδέα ετούτο το ψευδώνυμο! Ήχησε ζωράδα και παλμό ο τόπος! Χαίρομαι γλυκό κορίτσι (είσαι και χορευταρού;) και, βεβαίως, υποκλίνομαι στον Μπόρχες.


    Ανώνυμε,
    καλοδεχούμενη η ενημέρωση και μια καλοτάξιδη πορεία στους καινούργιους φίλους! Χαρά είναι τέτοια ξεκινήματα.


    el-bard!
    Και ποιός είπε Λευτέρη αγαπημένε, που'χουμε μιλιά κοινή, το ξέρεις, πως τέχνη είναι όποιος και να φορεί θωριά ανθρώπου;
    Όχι βέβαια. Ο καθείς μπορεί να αυτοβαφτίζεται καλλιτέχνης, ή, το όποιο δημιούργημα να φορά ταμπέλες περίτεχνες.
    Αυτό που -νομίζω- ζωγραφίζει ο Ακριθάκης, είναι ότι δημιουργώντας, βγάζουμε πολλές πλευρές της ψυχής μας στο δημιούργημα. Όχι δηλ. τις "καλογυαλισμένες" που θα'πρεπε να στέκονται -τάχα μου- σε προθήκες.
    Ξέρεις, για να ισορροπήσω και τα δικά μου, παρόμοια ερωτηματικά, έβαλα και τον συγκεκριμένο τίτλο.
    Ο οποίος, λέω πως απαντά ξεκάθαρα.
    (Σιγά που λες βλακείες, ειδικά εσύ...)

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 7:00:00 μ.μ., Blogger Silio D' Aprile

    Τέχνη δεν είναι η ανάσα;...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 7:05:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σπύρο μου,
    δεν είμαι βέβαιη ότι καταλαβαίνω σε ποιό κείμενο αναφέρεσαι.
    Όπως και να΄χει, ένα φιλί θαλασσινό, θα στο δώσω!


    aeipote,
    αγκαλιά για τις ευχές σου κι άλλες τόσες απ' τον νότο να σε γλυκοχαϊδεύουν το διήμερο!


    Ιωάννα αγαπημένη,
    γέλιο να βλέπω στη γραφή σου, μπορώ; Κι αν λογής-λογής συννεφιές πυκνώνουν και γκριζάρουν το σκηνικό εκεί μακριά, κράτα μια χούφτα αγάπη να τις ξορκίσεις.
    Λιάζει, στ' ορκίζομαι!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 7:11:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Anonyme.
    Απευθύνεστε σε μένα;
    Είναι σημαντικό που αυτός εδώ ο χώρος, σας γεννά τόσα συναισθήματα.
    Ευτυχώς, τα περισσότερα χαράς.
    Δεν μπορώ να αναγνωρίσω επακριβώς την σκοπιμότητα του σχολίου σας και βεβαίως δεν αντιλαμβάνομαι προς τι η λύπη σας, ο τίτλος του σχολίου σας, καθώς και τα συμπερασματικά -με τη χροιά της διδαχής- που χρησιμοποιείτε: "καταλάβατε", "κατανοήσατε", "εμπεδώσατε"κ.λ.π.



    Silio D' Aprile,
    μου θύμισες τη Γαλάνη, "ανάσα η τέχνη της καρδιάς", δε λέει;
    Νικολακοπούλου στη γραφή.
    Είναι, σαφώς.
    Με μια ανάσα η Γένεση άλλωστε.
    Πάει να πει το θαύμα.

    Τα φιλιά μου!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 10:52:00 μ.μ., Blogger Markos

    Της Τέχνης η πηγή είν’ ο πόνος ο βαθύς.
    Της Τέχνης η ουσία είν’ ο έρωτας ο πιο βαθύς.
    Της Τέχνης πρώτη ύλη λογίζεται το γέλιο το προθανάτιο

    Τέχνη είμαστε εμείς, τα ελαττώματα και τα πάθη μας, ζυμωμένα με την αγωνία ν' ανατρέψουμε το όριο του Τέλους


    Με το θράσος του ασήμαντου, αλλά και με όλη την ειλικρίνεια, να ακουμπήσω και τις ευχές μου για μακροημέρευση του τόπου τούτου και πιο πολύ δική σου...

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2007 11:15:00 μ.μ., Blogger melomenos

    η μεγαλύτερη τέχνη είναι να πλάθουμε το συναίσθημα και να βγάζουμε φως!
    ένα όμορφο Σαββατοκύριακο με αγάπες!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007 12:18:00 π.μ., Blogger anonymos

    Κι εγώ χάρηκα που τα ξαναλέμε!

    Τέχνη προσπάθησα να κάνω, λόγια που αποτυπώνουν πάθος και ένταση, παρ' όλα τα ελατώματά τους. Τέχνη των καθημερινών προβλημάτων.

    Δεν απευθύνονταν σε σένα, τουλάχιστον δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου, αλλά αν το προσλαμβάνεις μ' αυτόν τον τρόπο δεν μπορώ να σε μεταπείσω.

    Καλός ο πληθυντικός ευγενείας, θυμίζει Δήμου και αποστασιοποιημένη συλλογικότητα.

    Απ' ότι βλέπω απεχθάνεσαι τις εναλλακτικές μορφές Τέχνης, οπότε την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007 4:06:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αχ, Μάρκο...
    Ασήμαντος εσύ, που έχεις τις πιο σημαντικές αξίες τ' ανθρώπου για οδηγό κι έναν ανθόκηπο στη καρδιά!
    Μα, τι λες;
    Μέγιστη αρετή η σεμνότητα, μα να δίνουμε και φωνή στα πράγματα, ε;
    Θερμά σ' ευχαριστώ.
    Πιότερο κι απ' το λαμπερό μεσημέρι του Ιούνη με ζεσταίνεις.


    Μελωμένε μου, ναι!
    Αν θέλουμε το ντύμα τ' ανθρώπου να κολλάει στο πετσί μας. Συναισθήματα γυμνά στο φως, να ομορφαίνει η ζωή, να πλουτίζει η τέχνη! Η οποία άλλωστε, από συναισθήματα κινητοποιείται κι αυτά ιχνογραφεί.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007 4:18:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Anonyme.
    Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
    -Μου χρεώνεις πληθυντικό που εσύ, στο αρχικό σου μήνυμα χρησιμοποιείς.
    Σαφώς και προτιμώ την οικειότητα του ενικού.
    -Ήδη εκδήλωσα την απορία, σχετικά με τον αποδέκτη του πρώτου σου σχολίου. Αυτό ακριβώς δείχνει ότι με ξένισε. Δεν μπορούσα και δεν μπορώ ακόμα, να αντιληφθώ που απευθύνεται. Συνήθως όσοι γράφουν στα σχόλια, γράφουν προς εμένα.
    Τις απορίες που μου γεννήθηκαν έβγαλα στο φως. Δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις και πως συνδέεται η εκλιπούσα με όλο αυτό.
    Αναφέρεσαι στην κοινωνία εν γένει;

    -Ως προς το δεύτερο σχόλιο, το οποίο με στενοχωρεί γιατί δεν θέλω ούτε παρεξηγήσεις ούτε συγκρούσεις με τους ανθρώπους, τι να πω.
    Νιώθω την ειρωνεία σου και δεν κατανοώ το λόγο. Πως βγαίνει το συμπέρασμα ότι απεχθάνομαι "εναλλακτικές μορφές τέχνης";
    Γρυ δεν καταλαβαίνω.
    Εν πάση περιπτώσει, όλα ετούτα είναι μακριά από μένα.
    Κατηγόρησέ με για έλλειψη αντιληπτικότητας όσον αφορά στο περιεχόμενο του λόγου σου, ο.κ.
    Αλλά για κακοπροαίρετη διάθεση και απέχθεια μάλιστα, ε, θαρρώ δεν το αξίζω.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007 8:06:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    perasa na pw kalo kalokairi

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007 9:55:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χάρυβδη!
    Μα που είσαι εσύ γυριστρούλα;
    Μας λείπεις, μόνο να το κατέχεις και να κάνεις τα κουμάντα σου!
    Να'σαι γερή και με ψυχή κοριτσιού που βγαίνει στις λιακάδες, αυτό εύχομαι.
    Με λουλουδάτα καλοκαιρινά φέτος!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 11, 2007 11:27:00 μ.μ., Blogger Vlaxos

    καλησπέρα φιλεναδα...
    μακαρι να μπορουσα να περάσω τις πικροδαφνες που ζητησες μέσα απο την οθόνη...
    ...κι οσο για την τέχνη, ισως και να 'ναι οτι στις ψυχολίμνες μας, κυματισμους αρχίζει...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007 7:01:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Vlaxe μου,
    η ανοιχτή καρδιά που ξέρει να δίνεται, μετράει.
    Τις είδα σήμερα τις πικροδάφνες, στην εθνική οδό προς Ρέθυμνο. Σκασμένες ζωή μες στο λιοπύρι να κοροϊδεύουν την άσφαλτο-πίσσα μαύρη, τι να σου κάνει κι αυτή, με τ' άνθη να τα βάλει;

    Η τέχνη λες; Η τέχνη; Ναι, βότσαλο που κάνει τα νερά να τραγουδάνε.
    Λιμνοθάλασσα λες η ζωή μας;
    Καμμιά φορά...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007 11:21:00 π.μ., Anonymous savvas

    καλη κυρα η πηγη της τεχνης ειναι η ψυχη του ανθρωπου και για αυτο θεωρω την γραφη σου τεχνη

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007 6:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σάββα μου,
    με τιμάς.
    Μπορούμε ν' αγαπάμε;
    Φτάνει. Και στον καιρό μας, τέχνη είναι. Θέλει κόπο πάει να πει.
    Να'μαστε πάνω κι απ' τον εαυτό μας.
    Εκεί που είναι ο Άνθρωπος.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 21, 2007 9:59:00 π.μ., Anonymous σαββας

    Μαρια μου θαρρω πως το αξιζεις να σε τιμουν

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape