Σάββατο, Ιουνίου 02, 2007
Οι άλλες συλλογικότητες

Το πρόσφατο σμίξιμο των γραφίδων μας, των φωνών μας, των συλλογισμών μας ακόμα, άφησε να φανεί, πηγάδι αναβλύζον, μια θέα διαφορετική και καθόλου αδιάφορη.
Θλιβερό το συναπάντημα αν λογαριάσεις την αφορμή του, μα αν παραμερίσεις τις κουρτίνες τις βαριές -αφού κρατήσεις στη καρδιά λευκά κρινάκια να'χουν υγρασία μπόλικη-, θα δεις πως μπορούν και πάλλουν αλλιώτικα αγγίγματα· ίδιες πυγολαμπίδες.


Δεν ξέρω πιά τι να λογαριάσω για παρήγορο, έτσι στραβοπλεγμένοι και στεγνοί που΄ναι οι καιροί. Κι ο καθένας τραβάει μονάχος, το τομάρι του που λένε, μια επαναλαμβανόμενη καταπάτηση του όλου, γιατί τι αξία έχουν τα σύνολα πιά και το λούστρο σε συσκευασία ατομική πωλείται... Με τσαντίζει αυτό που έχω απέναντι, γύρω μου. Ακόμα και στο βάθος του χρόνου, αν καλογυαλίσω τις ελπίδες μου, πάλι το ίδιο θα δω. Το αρθρώνουμε, το συλλαβίζουμε, το ποτίζουμε μελάνι μπας και το ξορκίσουμε, αλλά αυτό ξανά κατάμουτρα μας έρχεται. Ο καθένας και η πάρτη του. Ο,τι και όπως μας βολεύει, όσα και με όποια παραχώρηση, μόνο να χορτάσουν οι καθρέφτες κι οι τσέπες.
Και ευτέλεια και έκπτωση και ξεχείλωμα ή εκμηδένιση αξιών -κατά το δοκούν-, αρκεί να θριαμβεύσει η ικανοποίηση των αναγκών. Των προσωπικών.
Ριπές σποραδικές οι διαφορετικότητες. Σαν ενέδρες που στήνονται ξέταιρα μες στη βουή, για να "κρατούμε τουφέκι το τραγούδι", που λέει κι ο Ποιητής.


Τούτη η ομοιομορφία η απίστευτη στα πάντα, με τσακίζει. Και σαφώς είναι εκ του πονηρού. Ουδείς ανυποψίαστος πλέον. Μα και σπανίως να δεις την οργή να υψώνεται στο φως. Κι εδώ είναι το άλλο, το καινούργιο, το διάφορο.
Μια Αμαλία που βαθιά αγαπήσαμε και ποτέ δεν ακουμπήσαμε ως σάρκα, μας έβρεξε τα μάτια, μας στρίμωξε στα χείλη λόγια οργής που όλο καταπίναμε, μας έδωσε το τράνταγμα ν΄αφουγκραστούμε πέρα και πάνω από στολίσματα καθημερινά, τον Άνθρωπο.
Και το σπουδαίο είναι ότι τον αισθανθήκαμε συντονισμένα.
Και βγάλαμε φωνή εν χορώ.

Δεν είναι ότι δεν ξέραμε. Δεν είναι ότι πρωτόδαμε. Είναι ότι δεν συναντιόμαστε πιά. Μονάχοι τραβάμε. Φωνές τυφλωμένες, που να'βρουν θύρα εξόδου...

Γι αυτήν την έγνοια μιλώ. Που κάποτε είχε αναπνοές να γεμίσει ζωή μέσα στον συνδικαλισμό πες, στη λόξα τη νεανική ίσως, στα οράματα τα πολιτικά σίγουρα, που'χαν χρώματα ζωηρά και πίστη να θρέφουν.

Και ξαναθυμηθήκαμε το μαζί, τις συνέχειες των ονείρων μας, τη μπόρεση που έχουν οι πολλοί, γιατί την έχουν, να πάρει η ευχή, την έχουν.

Ανθίζουν άλλες συλλογικότητες στην εποχή μας. Διαφορετικές απ' ότι σε άλλους καιρούς, παλαιότερους. Σύντηξη με νέα υλικά, με νιόπλαστο πυρήνα. Σε πολλούς χώρους, όχι μονάχα στο διαδικτυακό χωριό, μα και στην τέχνη, σε δημιουργικές ομάδες, σε ανήσυχες γειτονιές.
Υπάρχει το άλλο. Κυρίαρχο δεν είναι, μα έχει θωριά για να σταθεί απέναντι στην άρρητη παραδοχή μιας παγιωμένης, νοσηρής κατάστασης που μια χούφτα ανθρώπους ναι, μας πονάει. Είτε μιλάμε για υγεία, είτε για παιδεία, για κουλτούρα, για πολιτική, για δικαιώματα μειονοτήτων, γι ανθρώπινες σχέσεις. Η στείρα διαιώνιση μιας ανηθικότητας κι αυτή η εξίσου άκαμπτη στάση ζωής που παραπαίει ανάμεσα στη στάσιμη γκρίνια και την -επί της ουσίας- αποδοχή, ε, ας αρχίσει να κλυδωνίζεται. Ν' ανοίγουν οι ρωγμές, σιγά-σιγά, δε λέω, για να'ρθει η στιγμή βάλουμε μπρος και νέα χτισίματα.
Μόνο να βουτάμε σε χρώμα συλλογικό και να κρατάμε μέσα μας φωνή καθαρή, στεντόρεια, το "αντισταθείτε" του Κατσαρού, ε;


Παραθύμωσα μου φαίνεται κι έχω ανάγκη μια εισπνοή φυγής·
ανάσα, ως τ' ακρόνυχα.
Και να φανταστείς πως εκεί έξω, στα πρωτοπερπατήματα του Ιούνη, θωρώ ένα σούρουπο, να γλεντούν οι ρομαντζάδες.
Μα δεν είναι που με φοβίζει μη δε προλάβω να το χαρώ.
Άλλο έχω κατά νου, λυπηρό πολύ.
Την υποψία πως βραδιάζει και στα μυαλά των ανθρώπων
.




(Η φωτογραφία είναι του Dave Nitsche)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 20:34 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


30 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007 12:13:00 π.μ., Blogger elpida

    Όλοι μαζί καπετάνισσά μου θα προσπαθήσουμε να μην βραδυάσουν αυτά τα μυαλά, παρά μόνο για ξεκούραση και για λίγο.
    Σε χαζεύω ρε κορίτσι που τα λες τόσο όμορφα και ποιητικά!
    Φιλιά πολλά στην Κρήτη και στους Κρητικούς!
    Άντε και στις Κρητικές!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007 2:35:00 π.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    τουφέκια είναι τα ποντίκια μας...
    τα σέβη μου...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007 11:31:00 π.μ., Blogger Alkyoni

    Άλλο έχω κατά νου, λυπηρό πολύ.
    Την υποψία πως βραδιάζει και στα μυαλά των ανθρώπων........

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007 11:57:00 π.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    Καλημέρα Μαρία
    Καλημέρα
    είναι Κυριακή
    των κυρίαρχων ας γίνει η αρχή
    κι είναι οι πολλοί
    στο συν και στην είδηση

    Την αγάπη μου

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007 2:56:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    "Σας λεγω οτι τα παιδια του χθες ακολουθουν την κηδεια της εποχης που τα ιδια εφτιαξαν για τους εαυτους τους.... Αλλα τα παιδια του αυριο τα καλει η ζωη,και την ακολουθουν με βημα σταθερο και το κεφαλι ψηλα. Ειναι η χαραυγη νεων συνορων. Ο καπνος δεν θα θολωσει την ματια τους και ο ηχος της αλυσιδας δεν θα πνιξει τη φωνη τους. Σε αριθμο ειναι λιγοι, αλλα αξιζουν οσο ενα σπειρι σιταρι μπροστα σ'ενα δεματι αχυρο. Κανεις δεν τους γνωριζει, αλλα αυτοι γνωριζουν ο ενας τον αλλο.."

    Ευχομαι να εχει δικιο ο Χαλιλ Γκιμπραν....

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007 5:16:00 μ.μ., Blogger aisthisis

    Πολύ όμορφο, από τα μύχια της ψυχής σου. Πραγματικά οι πολλοί μπορούν, αλλά η αδράνεια μας κρατάει βουβούς και μόνους. Σε φιλώ γι'αυτό το κείμενο.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007 10:57:00 μ.μ., Blogger fevis

    Μακάρι να μπορούσα να γράφω και εγώ έτσι.. Με τόσο συνάισθημα και με τόσο πάθος ... Διαβάζω τα κομμάτια σου και με γεμίζουν... Και συμφωνώ πάντα... Να είσαι καλά...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007 11:31:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    elpida μου,
    πολύ καχύποπτοι μας προκύπτουν οι καιροί. Και υπεραναλυτικοί. Για τα ζητούμενα, τις προθέσεις, τα επιδιωκόμενα. Όταν δε νιώθουμε πολύ, το ρίχνουμε στη σκέψη θαρρώ.

    Σ' ευχαριστώ που'ρχεσαι πάντα μες στο μέλι.
    Η Κρήτη σε χαιρετά όμορφη!


    Σπύρο,
    είναι και αυτά, ναι. Γιατί οι εποχές φοράνε αλλιώτικα ντύματα κι έχουν άλλα λεξικά.
    Μας αρέσει ή όχι.
    Φιλιά!


    Αλκυόνη μου,
    να υποθέσω πως συμπορευόμαστε;
    Έλα. Θέλω χέρι(α) κοντά.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 03, 2007 11:45:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωκράτη, εσύ!
    Ξεφεύγει η Κυριακή απ' το καραβάνι το σύνηθες, δίκιο έχεις.
    Στους δρόμους της η σκέψη. Ν' ανοίγει στο φως.
    Κι από τις γύρω γειτονιές, να'ρχεται μιά-μιά φωνή με όμοια γλώσσα.
    Στο συν η πορεία, ναι.
    Μπας και κολλήσει πλάι στο "ν" η είδηση.
    Αγάπη, όση...


    Τολίτσα μου,
    προφήτης κι άδικο;
    Δε γίνεται!


    Αίσθηση,
    κι από δω θα λάβεις αγκάλη με χαμόγελο ανοιχτό. Να φοβηθούν οι μιζέρεις και οι γκρίνιες. Κι οι απραξίες κι οι απαξιώσεις κι οι μικρόψυχες τακτικές.
    Μα τόση φτώχεια σε καιρούς αφθονίας!


    fevis,
    καλπάζουνε τα γράμματα κατά τα κέφια τους, μη θαρρείς πως κάνω και πολλά κουμάντα!
    Σ΄ευχαριστώ καλή μου.
    Για τον τρόπο της ανάγνωσης και για τ' αυτί το δεκτικό.
    Και για τα όνειρα, τα μοιρασμένα.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 1:19:00 π.μ., Blogger elpida

    Μαράκι μου, θα επαναλάβω αυτό που έγραψες σε ένα σχόλιό σου!
    Μα τόση φτώχια σε καιρό αφθονίας;
    Με ερωτηματικό.
    Γράψε ένα ποστ γι' αυτό να το κάνω κορνίζα!
    Φιλάκια πολλά, καλό σου βράδυ!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 8:29:00 π.μ., Blogger helorus

    Κι εκεί που λέμε πως τίποτα δεν αλλάζει καταφέρνει μια ανθρώπινη φωνή να μας συγκινήσει, και να μας ξυπνήσει, έστω για μια στιγμή. Έστω.

    Καλη σου μέρα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 12:40:00 μ.μ., Blogger Fatale

    Αχ μωρέ καπετάνισσα...!!
    όλα τα δίκια των λόγων σου φέξανε
    όλη η αγάπη των ανθρώπων ενώθηκε
    όλη η ανθρωπιά έγινε φωνή της Αμαλίας...
    ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι και μπορούν και δακρύζουν και κλαίνε...για άλλον άνθρωπο,
    η ανάγκη του να είσαι άνθρωπος είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη να είσαι ''δήθεν''ή ''κάποιος''...!!
    Φιλιά Κρητικοπούλα ,
    όμορφα τα λόγια σου,
    βάφεις τις καρδιές μας.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 4:09:00 μ.μ., Blogger kwlogria

    Γλυκιά μου καπετάνισσα, υπάρχουν όμως φωνές που φέρνουν την αυγή στα κοιμισμένα μυαλά... θέλω να ελπίζω... να πιστεύω... Φιλιά. Πολλά. :)))))))

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 5:31:00 μ.μ., Blogger Στέφανος

    μοσχοβολάς Κρήτη και επανάσταση
    τα λόγια σου γυαλόχαρτο που τρίβει τα σωθικά μας

    ντρέπομαι που το λέω,
    αλλά έχεις δίκιο

    καλησπέρα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 6:04:00 μ.μ., Blogger Dralion

    Ναι καπετανισσα, δικιο εχεις. "Ο καθεις και τα οπλα του", ειπε ο Ποιητης.
    Να εννοουσε αραγε, οτι θα τα στρεφουμε ο ενας στον αλλο;

    Κι εγω ανυπομονος σαν εσενα. Οι λιγες αισιοδοξες ρωγμες στο συμπαγες τειχος της αδιαφοριας και της ανηθικοτητας δεν μου αρκουν.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 6:35:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Μέσα από ψυχρά μέσα -που λένε- όπως αυτό, βγαίνει και πάλι το μαζί.
    Όσο κι αν το τομάρι φοριέται στον έξω κόσμο, είναι κάπως αλλιώς εδωπέρα. Παράξενο και αμφιβόλου ελπίδας, μα είναι.
    Ένα χιλιοστό απ'το τίποτα. Έστω αυτό...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 10:36:00 μ.μ., Blogger Vlaxos

    Τις μοναξιές μας αρμενίζουμε Oh Captain my Captain!
    Κρατάμε ρότες διαφορετικές με κοινά μερικές φορές λιμάνια και Φάρους.
    Φίλος μου μίλησε για τα αρμενίσματά και τους κυματισμούς σου(να΄σαι καλά Πάνο...)
    Κι αν είμαι του "βουνού" λοιπόν,(όπως το τσάϊ ένα πράμα, το χαμόμηλο, οι δρακότρυπες και τα έλατα), του τιμονιού σου η αύρα, με χρώμα μας πιτσιλάει τις κορφές και εμάς των "βουνήσιων".
    Στις ρωγμές των βράχων το πολύχρωμο αντάμωμα λοιπόν...
    Να είσαι καλά....

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 11:31:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Elpida,
    χορταίνει το μάτι και μένει πεινασμένη η ψυχή, αυτό.
    Κι ό,τι είναι σε πληθώρα κι είναι απτό, νομίζουμε πως μεταφέρεται και σε συναίσθημα. Αμ, δε!

    Θα γράψω καλή μου, ναι.
    Λυτρωμός είναι, στο κάτω-κάτω.


    Helorus,
    έτσι πρωταρχινούν οι αλλαγές.
    Κι ο τροχός αλλάζει την τροχιά του.
    Με μιά φωνή, μ' έναν ψίθυρο. Που σιγά-σιγά γίνεται ήχος δυνατός, κραυγή, βλέμμα πυρωμένο.


    Fatale,
    να΄σαι καλά γλυκό παιδί, κόπιασε να σε τρατάρουμε αγάπη και παρέα.
    Και την ανάγκη του να είσαι άνθρωπος να τη βγάλουμε στο τραπέζι να την κοινωνήσουμε όλοι μαζί. Γιατί'ναι μόνη δίχως τις φωνές μας και κρυώνει.

    Φιλιά, να σε φυλάνε.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 05, 2007 12:03:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    kwlogria,
    καλή η ελπίδα κι η πίστη, πως να πορευτεί κανείς αλλιώς...
    Και ναι, έρχεται το ξημέρωμα -τεμπέλικο ίσως, φτάνει όμως- με φως που το ορίζουν άνθρωποι.
    Κάποτε λέω, θα φωταγωγηθεί η γη.


    Στέφανε,
    δεν είναι ώρα για μοναξιές, αυτό λέει η ψυχή μου. Καθένας μόνος στην προσωπική του πορεία, στην αναμέτρηση με τα μέσα του στοιχειά, στην επανάστασή του, ναι, αλλά συνάμα όλοι κοντά για το χωριό που λέμε κόσμο.
    Μακριά από βαρύγδουπες φανφάρες, κοντά σ' ότι μας κάνει ανθρώπους, μια στάλα καλύτερους.


    Dralion,
    λέω πως δεν είχε κατά νου τέτοια κονταροχτυπήματα ο ποιητής.
    Τη θέληση, τη μπόρεση, τη ψυχή πάει να πει, οφείλει να την κάνει κανείς όπλα. Φτερούγες ανοιχτές, βήματα πυρωμένα που κάνουνε να σείεται το τείχος που λες.
    Ως την καταστροφή του.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 05, 2007 12:10:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    dr.Uqbar,
    είπαμε. Το "όλα" μες στο "τίποτα".
    Μακριά από μηδενισμούς και δαιμονοποιήσεις εμείς. Από την άλλη, μακριά κι από μυθοπλασίες.
    Ένα εφαλτήριο, να φεύγει ο λόγος.
    Αν μπορούμε, ας γίνουμε.


    Vlaxe,
    να μου κρατάς ένα ματσάκι πικροδάφνες σαν θα ξαναφανείς.
    Να τις βουτήξω στην αρμύρα να ομορφύνει η ζωή.
    Καλώς ήλθες... συστημένος!
    Θα γλυκομιλήσω στους αέρηδες να σ' έχουνε από κοντά εκεί στα κατσάβραχα που αλητεύεις.
    Κι αν σε ραντίσει ο θεός με θάλασσα, θα ξέρεις τον μεσάζοντα.
    Ώρα καλή.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 05, 2007 12:21:00 π.μ., Blogger el-bard

    Όλοι μαζί, μια αγκαλιά.
    Να αγκαλιάσουμε όλοι τους ηλεκτρονικούς μας υπολογιστές, η πλάσμα οθόνη μας να ενωθεί με το έσω πλάσμα μας, το κορμί μας το μοναδικό να γίνει ένα με το motherboard, να βγούμε έξω στο απόβροχο -έχει βρέξει εδώ όλο το απόγευμα- έγχρωμοι, όλοι στοιχημένοι αριστερά, μερικοί και δεξιά, με τα κουμπάκια να αναβοσβήνουν, το copy και το paste σε πρώτη γραμμή, να αντιγράγφουμε και να μαθαίνουμε τον άλλον, τον φίλο και συντοπίτη, η μπαταρία μόνο να κρατήσει καμιά ωρίτσα ακόμα(υποθέτω ότι όλοι μπορούμε να κινηθούμε με τους laptop μας), αχ, να στρίβουμε με τα βελάκια αριστερά στον πρώτο δρόμο και μετά από δυο στενά το δεξί βελάκι για να φτάσουμε στην πόρτα σου, στην πύλη, στο portal, οπουδήποτε τέλος πάντων είναι να φτάσουμε, enter ασφαλώς και είσοδος εκεί που θα είμαστε όλοι, page down και up να δούμε ποιους έχουμε εδώ, όλοι εξοπλισμένοι με μνήμες τελευταίου τύπου(χέστε το alzheimer, τώρα, δε μας πιάνει τίποτα, με 140 giga μνήμη, στα 1024 τι έχω να φοβηθώ, ο κόσμος όλος δικός μου), με κάρτες γραφικών, με κάρτες ήχου (χέστε τις χριστουγεννιάτικες κάρτες, τώρα έχουμε αυτές, μέγκλα!), η Αμαλία πεθαμένη αλλά ζει, εδώ μέσα, στο fakelaki της, όμως δεν κινείται τίποτα, κανείς να πιάσει αυτόν το φακελάκια γιατρό, τους άλλους τους καρεκλοκένταυρους που δε νοιάζονταν σταλιά, και δεν εννοώ κανένας από μας ή από το κράτος να νοιάζονται, εννοώ αυτές τις παλιές κακές γυναίκες τις ξεμαλλιάρες που κυνηγούσαν τον Ορέστη, αυτές, ναι, τις Ερινύες, ούτε αυτές νοιάζονται να αρπάξουν τους αλμπάνηδες και να τους γαμήσουν το ταμ τιριρί.
    Εμείς -επανέρχομαι- με τους εξοπλισμούς μας, "άλλης λογής στρατιώτες εμείς", χωρίς το φόβο στα μάτια μας, μόνο την αϋπνία και την κούραση από τη ρημάδα την οθόνη, κόκκινα μάτια κατακόκκινα από το αίμα του ξενύχτη, με τις εντολές μας σαν τέλειοι πλοίαρχοι αμερικάνικου αεροπλανοφόρου, πατάμε κουμπάκια, πατάμε κουμπάκια, και πετάμε ο ένας στον άλλον αεροπλάνα, από το ένα σπίτι στου αλλουνού, ψάχνοντας θησαυρούς μέσα στην απέραντη φτώχεια των πλήκτρων.
    ΜΗ, ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΠΡΟΣΟΧΗ, ΠΡΟΣΟΧΗ, όχι, ένας φόβος μόνο, προσέξτε την εντολή DELETE. Μην την πατήσει κανείς, κανείς, παρακαλώ σας κανείς.
    Και με σβήσει έτσι πρόωρα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 05, 2007 4:20:00 μ.μ., Blogger Viz

    katathesi psixis eisai kopela mou, kalos brika ton omo sou,akoumpisa

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 05, 2007 6:59:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    και ο θυμός χρειάζεται και η επανάσταση για να έρθει το μαζί.

    το βασικό είναι ότι είμαστε πολλοί και η ευαισθησία είναι ιδιαίτερα πλούσια!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 05, 2007 9:39:00 μ.μ., Blogger παράλληλος

    Ευτυχώς, να λες, που θυμώνουμε ακόμα!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 10:14:00 π.μ., Anonymous Νίκος Περάκης

    Πόσο συμφωνώ μαζί σας.....
    Η λέξη "συνεχίζουμε", ίσως πρέπει να γίνει ένα σύνθημα με ουσία και αξία, έξω από την όποια ανοσία μας στην ευθύνη..
    Την καλημέρα μου..

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 4:18:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    el-bard,
    σπουδαίο σχόλιο. Κείμενο δηλαδή.
    Ψαλίδι κρατάς στο χέρι και το μπήγεις αριστερά κι έπειτα κομματιάζεις τα παράπονα και τα μοιράζεις γύρω;
    Δε βαριέσαι...
    Και τα usernames, χαϊδευτικά είναι. Να τα "ακούμε", να θαρρούμε πως με κάποιους καλογνωριστήκαμε.

    Θυμάσαι κείνο το παιχνίδι το παιδικό; "Στρατιωτάκια, ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα;"
    Το΄δαμε να ενηλικιώνεται και να μας στοιχειώνει...
    Enter: Πως λέμε... "έλα κοντά";



    Viz,
    να σου ανοίξω κι άλλη αγκαλιά για τ' ανθισμένα λόγια. Να την έχεις στα υπόψιν, όποτε...
    Βλέπεις, ώμους δεκτικούς, "στρογγυλεμένους", έχουμε ανάγκη συνεχώς.
    Ακόμη και ως σκάφος φυγής...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουνίου 06, 2007 4:25:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλεξάνδρα,
    ελάχιστες οι συσπειρώσεις πιά, αλήθεια είναι. Μα θαρρώ πως η ορμή που μένει μπουκωμένη μέσα μας, ναι, έχει και όμοιές της και αυτές καλεί για να δραπετεύσουν παρέα.


    Παράλληλε,
    ακριβώς. Να΄ναι δημιουργικός ο θυμός θα'θελα μωρέ. Να μην επιστρέφει στη πηγή του ανατροφοδοτούμενος, αλλά να μετουσιώνεται σε δράση. Λέω..., ε;


    Νίκο,
    δώσε μου τη χαρά της οικειότητας που γεννά ο ενικός, για να σε καλωσορίσω. Σε πορεία είμαστε. Είτε το δεχόμαστε, είτε όχι. Ως άνθρωποι και ως κοινωνίες. Τώρα, αυτή η καθήλωση, η απραξία, η αίσθηση μιας περιρρέουσας ματαιότητας και μιας αποστασιοποιημένης γκρίνιας, είναι ενδεικτικές μιας εποχής νοσηρής.
    Που λέω πως με τ' οξυγόνο των ονείρων μας, θα βρει -αργά, ναι-,την υγειά της.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007 11:51:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Γεια και χαρα σε ολους και πιο πολυ σε σενα οικοδεσποινα,καπετανισσα,κυρα
    θαλασσινος δεν ειμαι εμαθα να βλεπω την ανατολη απο ψηλα βιλαετια να αγγιζω τα συνεφα
    ταξιδεψα πολυ εψαξα την την σοφια αυτου του κοσμου και η μεγαλυτερη που βρηκα καπετανισσα ειναι οτι οταν γυρνας την πλατη σου στον ηλιο το μονο που βλεπεις ειναι ο ισκιος σου ακολουθα τον ηλιο και δεν θα βραδυαση ποτε αρχοντισσα κυρα
    ενας περαστικος Σαββας

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007 4:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σάββα, περαστικέ!
    Όμορφα τα λες και πολύ θα'θελα να κάτσεις παρέα μας: κάτω από κληματαριά σε κρητική αυλή, ε; ναι, να μας συζητάς.
    Λογάριασέ τον κάπως έτσι ετούτον εδώ τον τόπο!
    Γνώση βαριά αυτή που αρθρώνεις, μ' αρώματα και ντύματα κοσμογυρισμένου και περπατησιές αμέτρητες.
    Τέτοια είναι κι η δική μου άποψη.

    Ώρα καλή συνοδοιπόρε!
    Να περνάς, να μας κερνάς χαρές.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 10, 2007 1:44:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    πως να αρνηθω το καλεσμα κυρα εχω πολλα να μαθω καλος σε βρηκα το λοιπων

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape