Κυριακή, Μαΐου 27, 2007
Cuba, Patria Obstinada
«Η Επανάστασή μας είναι τόσο κουβανική όσο η μουσική μας. Μπορείτε να φανταστείτε όλους τους λαούς ν ΄ακούνε την ίδια μουσική;»

Λόγια του Φιντέλ Κάστρο, που μαζί με τα παρακάτω τ’ ανέμισε σημαία μανιασμένη, αγέρωχη, φλογισμένη απ’ το θυμό και τους αγώνες στην Πλατεία της Επανάστασης, τον Οκτώβρη του 1967:

«Αν αναρωτιόμασταν πως θα θέλαμε να είναι τα παιδιά μας, απ΄ τη καρδιά μας θα λέγαμε: να είναι σαν τον Τσε!»

Εικόνες δύναμης και φράσεις παθιασμένες και μορφές ιστορικές, βλέμματα παλικαροσύνης, αντρειάς που λέμε στην Κρήτη, βαροπατούν τη σκέψη μου.
Τη σκέψη που, ίδιο παιδί σκαρφαλώνει σε σκαλωσιές κι αντικρίζοντας ουρανούς ζυμώνει ονείρατα για δίκαιους κόσμους, γι ανθρώπους άλλους που, χαμηλά πατάνε και ψηλά κοιτάνε.

Με τέτοιες αναζητήσεις, προίκα νιότης πεισματάρας πρωτοπερπάτησα στην Κούβα, αλλά, αλλά… τ’ αγριεμένο παρόν λίμαρε τη σκέψη μου να οξύνει, να γίνει περισσότερο αιχμηρή και μάλλον, πιο ενήλικη.

Γδάρσιμο πρώτο η κουβέντα του Όσκαρ, φέρελπι δικηγόρου που λαχταρά να χυθεί στη ζωή, μα τα απαγορευτικά πολλά.
«Δεν μπορώ να εκφραστώ, να πω ανοιχτά όσα με πνίγουν, να κάνω αυτά που σχεδιάζω, να λειτουργήσω ελεύθερα. Υπάρχουν περιορισμοί. Την λατρεύω την πατρίδα μου, θαυμάζω απεριόριστα την πορεία του Τσε, το σύστημα εδώ όμως, το θέλω αλλιώτικο. Δεύτερη μπλούζα δεν έχω, παίρνω ελάχιστα χρήματα και, ο μόνος τρόπος να ζήσω λίγο καλύτερα είναι να αποκτήσω παραπάνω χρήματα παράνομα. Όλοι αυτό κάνουν. Δεν ξέρω, νομίζω πρέπει να γίνουν κάποιες αλλαγές».

Οι σύγχρονοι Κουβανοί μοιάζουν σαστισμένοι, διχασμένοι και δίχως άλλο, ανήξεροι για το μπροστά, το παραδίπλα. Ούτε να μαντέψουν τα μελλούμενα δύνανται, ούτε να βολέψουν τις ελλείψεις τους που χάσκουν θορυβώντας.

Από τη μια, περήφανοι για την ιστορία τους, που ύψωσε μπέτι (=έτσι αρθρώνεται ο θώρακας στη Κρήτη) και φωνή ενάντια σε επεκτατισμούς και αδικίες, αγκαλιάζουν το παρελθόν τους και φουντώνουν το λόγο στην αναφορά του. Ωκεανοί αντιαμερικανισμού στα χείλη τους.



Από την άλλη, ανήμποροι να ορίσουν τη μοίρα τους κατά πως ονειρεύονται, στέκονται αμήχανα μπρος σ’ ένα κόσμο που ταχύτατα αλλάζει, μπρος σε συστήματα που΄χουν περίσσιες φορεσιές για αλλαξιά και σιγά-σιγά μπαίνουν στη λογική «όπως και όσο αρπάξουμε».
Όλη η Αβάνα –αλλά και η Κούβα γενικά, στην ενδοχώρα της- βροντοφωνάζει τη σημασία των λόγων και των έργων των ηρώων της, που πάλεψαν για την ανεξαρτησία της.


Ο Χοσέ Μαρτί, αρχιτέκτονας της επανάστασης και σημαντικός ποιητής, γεννά σεβασμό πιότερο ίσως κι απ’ τον Τσε κι απ’ τον Κάστρο.

Εκατό και βάλε χρόνια πριν είπε πως «η Πατρίδα είναι βωμός, όχι βάθρο» και οι Κουβανοί, ακόμα γράφουν στους τοίχους τα αποφθέγματά του.

Το κύρος του Φιντέλ δεν είναι κενό γράμμα στην Κούβα, έχουν πίστη στον μπροστάρη τους οι ντόπιοι αλλά, σου δημιουργείται η εντύπωση πως έτσι είναι γιατί δεν μπορεί να ΄ναι αλλιώς. Τον τιμούν για τους αγώνες του εναντίον του Μπατίστα, όμως, δίχως άλλο, δεν είναι ευχαριστημένοι με την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση.

Ακινητοποιημένοι θαρρείς, δεν έχουν κάτι να αντιπροτείνουν.
Θα σου μιλήσουν με θέρμη ζηλευτή για τους μπαρμπούδος (=γενειοφόροι) αντάρτες των Υψίπεδων της Σιέρα Μαέστρα, θα σου δείξουν με καμάρι το Μουσείο της Επανάστασης –έξω από την είσοδο του οποίου σε υποδέχεται το τανκ που χρησιμοποίησε ο Φιντέλ κατά τη Μάχη του Κόλπου των Χοίρων το ’61-, όμως, θ' απλώσουν και παράπονα.

Αναφορές σε κείνα που βλέπουν στις τηλεοράσεις και τους παραγλυκαίνουν, τα αγαθά τα μπόλικα, που λαχταρούν μα μένουν με τη γεύση ξινή γιατί τούτος ο κόσμος είναι άλλος, λιτός κι ας έχει δοξασίες σωρό για να χορτάσει.

Φυτώριο επαναστατικού πάθους η Κούβα, αδέσμευτη, αντάρτισσα πραγματική, προπαγανδίζει αυτόν της το ρόλο σε κάθε πέτρα της.
Μπόλικες κουβανέζικες φωνές, με τις οποίες μπλέξαμε ομορφοκουβέντες, καμαρώνουν για την παιδεία που είναι πρώτη προτεραιότητα, την τέχνη, την περίθαλψη, την ανθρωπιά –εν τέλει- που αναδύεται θριαμβεύουσα.
Και -ιδού οι αντιθέσεις!- συνάμα, αναζητούν πέσος τουριστικά που’ναι διαφορετικά και πολύ μεγαλύτερης αξίας από τα δικά τους (χρήματα δύο ταχυτήτων, ναι) για να προμηθευτούν λίγα παραπάνω, ν’ ανασάνει το σπιτικό.
Χμ! Από το ΄91 που ο Κάστρο εξήγγειλε πρόγραμμα λιτότητας (με επιπτώσεις αρνητικές στην ηλεκτρική ενέργεια και το πετρέλαιο), ο τουρισμός θεωρείται η πλέον κερδοφόρα επένδυση.
Δεν είναι ψέμα ότι συχνά, με μια σχεδία ή μια σαμπρέλα και μόνο, αφήνονται στα κύματα οι Κουβανοί προκειμένου να φτάσουν στο Μαϊάμι, αναζητώντας αλλιώτικες αναπνοές. Είναι οι λεγόμενοι μπαλσέρο (μπάλσα=σχεδία).

Το εμπάργκο της Αμερικής, από το 1960, που είχε βέβαια σκοπό να στερήσει το νησί από κάθε μέσο ανεφοδιασμού με προϊόντα αμερικάνικης προέλευσης, κρατάει την Κούβα μακριά από… άραγε τι; Απ’ το παζάρι της εμπορευματοποίησης; Ε, όχι δα! Όπου σκαλώσει το βλέμμα, φιγουράρει ο Τσε. Όπως τον ζωγραφίζουν πλέον οι καιροί. Κι οι πονηράδες των ανθρώπων. Πως τον είπαν οι δυτικοί; Α, ναι! Καταναλωτισμό. Μορφή ηρωϊκή -ήθος και σέβας στην άκρη- σε μπλουζάκια, καπέλα, αναπτήρες, λογής-λογής μικροαντικείμενα. Στη Βολιβία κυκλοφορεί μέχρι και μάρκα τσιγάρων Che!
Μάλιστα. Πάντως, αν βοήθησε σε κάτι η στρατηγική της απομόνωσης, είναι στο ότι ενίσχυσε την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών της Λατινικής Αμερικής.

Η Σύλβια, στην Plaza de Armas, μιλά με πάθος ζηλευτό για τον Che. Απλώνει μπρος στα μάτια μου βιβλία και φωτογραφίες του τα οποία πουλάει και ακτινοβολεί η ζουμερή θωριά της . Μου διαβάζει μήνυμα του Che από το 1967.
«Πλησιάζουμε στο λαμπρότερο μέλλον κι ας υπάρχουν ακόμη στον κόσμο δύο ή τρία ή πάμπολλα Βιετνάμ». Της ζητώ να μου πει αν το μέλλον της Κούβας, το βλέπει λαμπρό.

Σταματά να συλλογιστεί κι η σιωπή της μου πέφτει παράταιρη σ ΄αυτόν τον ηλιοφορεμένο τόπο του κεφιού και της καρδιάς που γδύνεται τα χρώματα και σε στροβιλίζει με μια ρούμπα μεθυστική.
«Πονεμένη η χώρα μου. Δεν ξέρω τι να σου πω. Πιστεύω πως ο Ραούλ είναι καλός, όταν φύγει ο Φιντέλ θα καταφέρει κάποια πράγματα. Μας λείπουν πολλά, αλλά έχουμε δικά μας που εσείς δεν έχετε, έτσι δεν είναι;»

Τη ρωτώ τι εννοεί. Γελά κυματιστά, ανεμπόδιστα.
Μου φτάνει το γέλιο της. Την απάντηση την έχω.


Γράφει ο Ποιητής Ρομπέρτο Ροδρίγες για τον Τσε:

Από που αρχίζει Τσε το όνομά σου
τ' όνομά σου από αίμα και ανήφορο
με ήλιο ανάμεσα στα χορτάρια
ποτάμι που στραφταλίζει
που να σ' ανακαλύψουμε αν όχι
στ' όνομά σου στα δέντρα
ή στο βιβλίο στο προσκεφάλι
με μικρές λεπτομέρειες της φωτιάς
που ευωδιάζει για πάντα
από που ν' αρχίσουμε
για την νικηφόρα πορεία σου
ή για τις εναγώνιες νύχτες
με την αγνή δονκιχωτική καρδιά
..................................................
και που να σ' αναζητήσουμε Τσε
που αν όχι σ' αυτόν τον αιώνα
αν όχι στους αιώνες που θα'ρθούν
...................................................
υπάρχει εδώ ο άνθρωπος
αναδεύεται η ζωή
συναθροίζονται τα σημάδια
η σκόνη ακτινοβολεί
τα λουλούδια στάζουν επανάσταση...

(Ποιητική απόδοση Αντώνη Σεμνή,
26 Κουβανοί Ποιητές,
εκδόσεις Αντιπαράλληλα, 1982)



Τέσσερις διαφορετικές εκτελέσεις–όλες εξαιρετικές, σας διαβεβαιώ-
του περίφημου Hasta Siempre:


Άνεμος παραδοσιακός, εσπερινή αύρα θαρρείς, που μ' ένα φύσημα όμως,
μια πνοή, μετουσιώνεται σε λίβα μαζί και τραμουντάνα και
σαρώνει τόπους και ανθρώπους.

Φλόγα αγριεμένη η άλλη εκδοχή, να στενάζουν οι ηλεκτρικές κιθάρες, να φεγγοβολούν με δύναμη οι διαθέσεις, να μοιάζει μέσα τους αντάρτης ο καιρός.


Αγαπημένο και οικείο εδώ, τεχνίτες όσο να πείς
ο Νταλάρας & ο Al Di Meola...


Ελληνικά φτιασιδώματα, να τα χαίρεσαι όμως και να τα στολίζεσαι στα χείλη, από τους Apurimac, με παρέα εκλεκτή τους: Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Χρήστο Θηβαίο και Μίλτο Πασχαλίδη.



 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:25 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


20 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 4:11:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Στην Κούβα έχουν κάτι που δεν το έχουν αλλού.
    Τη σιγουριά.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 5:20:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Πιο πολύ και από την μουσική μού άρεσε η ματιά σου - σε ένα θέμα που συνήθως κινείται ανάμεσα στο ζήτω και το ανάθεμα..
    Καλή Κυριακή!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 7:13:00 μ.μ., Blogger drskafidas

    viva che!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 8:19:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Η ευαίσθητη,σχεδόν δημοσιογραφική σου ματιά μ' έκανε κάπως να ξεχαστώ
    από...
    Σ' ευχαριστώ.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 8:36:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    σε άγγιξε περισσότερο από όσο πίστευα...

    η δύναμη του ταξιδιού σε κάθε επίπεδο.

    φιλιά

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 8:47:00 μ.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Μεγάλο post που το διαβάζεις - και το ακούς - και λες να μην τελειώσει...
    Αντκειμενική ματιά και σωστή πληροφόρηση
    Σ΄ ευχαριστώ

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 9:41:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Μου ανοιγεις παραθυρι σ'εναν κοσμο τοσο γνωστο, μα και τοσο Αγνωστο για μενα. Ρουφω τα λογια, τις εικονες και τους ηχους, σαν νεοφωτιστη.....

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 10:43:00 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ

    Πονεμένη χώρα.
    Hasta Siempre...

    καλησπέρες με orishas - cuba

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 11:11:00 μ.μ., Anonymous sadmanivo

    Κούβα.. δεν έχω πάει, μα φοβάμαι, είναι ένας ζωντανός αναχρονισμός. Ένα παράθυρο σ' ένα κόσμο που έχει σχεδόν εκλείψει, με όλα τα θετικά αλλά και τα αρνητικά.
    Οι λέξεις σου, εύστοχες, ανήσυχες, δείχνουν μια αβεβαιότητα, μια υποβόσκουσα αμηχανία απέναντι σ' ένα αύριο που στην Ευρώπη και στα περισσότερα μέρη του πλανήτη είναι σήμερα.
    Στην Αμερική (ΗΠΑ), χθες.
    Υπάρχει πισωγύρισμα; Να μια ενδιαφέρουσα ερώτηση.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 11:17:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Silvia, καλή μου δεν έχω ιδέα τι ακριβώς εννοείς.
    Τούτη η λέξη -η σιγουριά-, καθόλου δεν συμπορεύεται με τους ασταθείς καιρούς στο κόσμο ολόγυρα κι ούτε και με τη φύση τ΄ανθρώπου, να σου πώ.
    Κατά μία άποψη, το κουβανικό έδαφος τραμπαλίζεται μια και όσο λιοντάρι και να'ναι ο Κάστρο, γέρασε πιά, οπότε σαν φύγει από τη ζωή πιθανόν να υπάρχουν ανακατατάξεις.
    Προσωπικά θεωρώ ότι έχει ακόμα δρόμο ο όποιος πολιτικός μετασχηματισμός στον υπέροχο αυτό τόπο.
    Σε αντίθεση με τα όσα εικάζουν οι δυτικοί, ότι δηλ. με το τέλος του Κάστρο θ' αλλάξει και το σκηνικό στα πολιτικά πράγματα, οι γείτονες, λατίνοι αλλά και νοτιοαμερικάνοι υποστηρίζουν ότι δεν θα διαφοροποιηθούν πολλά.
    Μπορεί ο Ραούλ να μην έχει τη νευρώδη ζωντάνια του αδελφού του αλλά κι οι Αμερικάνοι δεν θα κάνουν πολλά ν' αποκτήσουν έλεγχο, θέλοντας να διατηρήσουν τον εσωτερικό τουρισμό τους στα παράλια της Φλόριντα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 11:25:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Citronella,
    ο δαιμονολογικός τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων είναι μια κάποια φαινομενική λύσις...
    Όσον αφορά στην Κούβα ναι, οι "πολιτισμένοι" λαοί αιωρούνται από την κραυγή στον ψίθυρο μια και λίγα αναστήματα (κρατών ακι ανθρώπων) ορθώνονται απέναντι στον αμερικάνικο μπαμπούλα.

    Πάντως, σ' ευχαριστώ όμορφη για τα λόγια τα γλυκά!


    drskafida,
    παρακαλώ, περάστε...
    Καλώς μας ήλθατε!
    Βίβα και στη ζωή την ωραία, τη γενναιόδωρη και γλεντζού!


    kyriaz.
    Καταλαβαίνω. Μέσα μας ανασαίνουν όλα. Μαθημένο το΄χουμε.
    Να κουβεντιάζουμε όμως, ναι;
    Όχι για να ξεχνιόμαστε.
    Για να υπάρχουμε.

    (Και να υπάρχουνε)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 11:33:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Alexandra!
    Αν με άγγιξε λέει... Μα δεν είναι τόπος αυτός ν' αδιαφορείς!
    Να χύνεσαι στον παλμό του είναι, να εισβάλλεις με ορμή στις εικόνες του, να πονάς μ' ο,τι τον χαράσσει.


    Τάσο, καλέ μου,
    ευχαριστώ θερμά, μα...
    Αντικειμενικότητα πως να'χουν οι άνθρωποι, υποκείμενα κι αυτοί, φορείς βιωμάτων και νοοτροπίας και πεποιθήσεων πολλών. Δεν κρύβω ότι λάτρεψα την Κούβα, μύρισα τους ανθρώπους της κι αφουγκράστηκα τους ήχους της.
    Και να σου πω; Θα΄θελα γι αυτούς το καλύτερο, ναι. Όπως εκείνοι το αντιλαμβάνονται όμως. Και το νιώθουν!


    Τολίτσα,
    αν δεν είναι τα ταξίδια η ζωή, ο κόσμος σε κάθε γύρα του, σε κάθε βηματισμό του, τότε τι είναι...
    Να φεύγεις όποτε καλοσυνεύουν οι καιροί.
    Με υποσχέσεις ταξιδιών γεννηθήκαμε.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 27, 2007 11:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σπύρο,
    καλησπέρες και αγκαλιάσματα για τα δώρα σου! Με το καλό να σμίγουμε, λένε στον τόπο μου.
    Κι αν είναι να μετράμε πόνους ή πατρίδες λαβωμένες, ακόμα και τότε, να γυρίζουμε τους ανέμους στο φιλικό, το γλυκό τους. Να ομορφαίνει η ζωή!


    sadmanivo,
    βλέμμα ρεαλισμού στη θωριά σου και μ' αρέσει. Τρέχουν οι καιροί, ναι. Μα οι άνθρωποι δεν είναι ανήμποροι. Γατζώνονται από βράχια στο χαλασμό. Έχουν ψυχή οι Κουβανοί, σηκώνουν κεφάλι. Ακόμα. Όμως, η στερημένη ζωή βγάζει δόντια. Δεν ξέρω αν θα΄ρθει η στιγμή που η κοινωνία τους θα μπει σε χορό καπιταλιστικού ρυθμού, αν αυτό εννοείς.
    Πιθανόν ναι. Το πιθανότερο.
    Αλλά δεν μπορώ να τους φανταστώ υποτελείς με τίποτα.
    Φερέφωνα των όποιων ισχυρών αφεντάδων, όχι!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007 1:19:00 μ.μ., Blogger Αδαής

    Ταπεινή προσωπική μου άποψη είναι ότι οι αμερικανοί δεν ανατρέπουν τον Κάστρο μόνο και μόνο επειδή χρειάζονται ένα "εχθρό" στην πόρτα τους. Πολλοί βλέπουν τον Κάστρο σαν ένα αγκάθι στον κώλο των ΗΠΑ. Αυτό είναι λάθος. Αν υπάρχει ένα αγκάθι είναι ο Τσάβες της Βενεζουέλας. Εκτός κι αν πιστέψουμε ότι οι σκουριασμένοι και παροπλισμένοι πύραυλοι στο Καστίγιο ντελ Μόρο της Αβάνας (είναι ακόμη εκεί Καπετάνισσα;) αποτελούν πραγματική απειλή για τις ΗΠΑ. Όσο για τα όσα περιγράφεις καλή ταξιδιώτισσα, έτσι ακριβώς τα είδα κι εγώ πέντε χρόνια πριν...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007 2:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αδαή μου,
    σωστός ο λόγος σου. Εκτίμηση ορθή. Βλέπεις τελικά, αν δε διαβείς έναν τόπο, αν δεν τριφτείς με τους ανθρώπους του, τα όνειρα και τις αγωνίες τους, έχεις εικόνα θολωμένη, με παράσιτα.

    Στο ισπανικό κάστρο της πόλης ναι, ακόμα υπάρχουν οι αντίκες που αναφέρεις, ρώσικοι πύραυλοι... μουσειακής αξίας, στραμμένοι προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

    Κάτι που επίσης λησμόνησα και που αφορά στην τελευταία φωτογραφία του ποστ -δεν ξέρω αν το είδες κατά την παραμονή σου εκεί- είναι η εικόνα που υπάρχει έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία: Πάμπολλες σημαίες που αλλάζουν κάθε λίγο και λιγάκι, βγάζουν τη γλώσσα στην Αμερική. Που σημαίνει: στην ουσία, σκοπό έχουν οι σημαίες να καλύψουν προπαγανδιστικά προς τους πολίτες μηνύματα, που στέλνουν οι αμερικάνοι τα βράδια σε φωτεινό πίνακα που υπάρχει στο ίδιο σημείο.
    Τα μηνύματα προφανώς, προσπαθούν να δελεάσουν τους κουβανούς ώστε να υποστηρίξουν τους "απέναντι" και να φτύσουν το δικό τους καθεστώς.
    Εκεί ακριβώς είναι μόνιμα στημμένη και εξέδρα, η οποία φιλοξενεί εκδηλώσεις αντιαμερικανικές που γίνονται συνεχώς υπό τους ήχους της σάλσα και κάτω από το διαπεραστικό βλέμμα πολλών αστυνομικών.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 29, 2007 1:35:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Καταφέρνεις κάτι εξαιρετικά δύσκολο με αυτές τις παρουσιάσεις της Κούβας: Να είσαι αληθινή.
    Όταν η ματιά είναι προσωπική, είναι δύσκολο να είναι και αληθινή. Η δική σου όμως προσωπική ματιά φτάνει μέχρι το βάθος και δε λυπάται τις αλήθειες.
    Πρέπει -βέβαια- να παίζουν κάποιο ρόλο και τα μάτια!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 29, 2007 11:02:00 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Βασανισμένη χώρα, υπέροχοι άνθρωποι. Και η ματιά σου καταλύτης...
    :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 30, 2007 12:35:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    el-bard,
    μ' αρέσουν τα λόγια-ροδοπέταλα, δε λέω και θερμά σ' ευχαριστώ!
    Αλήθειες πολλές καλέ μου, όσες κι οι ματιές. Να'τανε μιά η αλήθεια... (είναι λες;)
    Όπως και να'χει, ο τρόπος που βλέπουμε τριγύρω, το περιεχόμενο που δίνουμε δηλαδή στα πράγματα, τα χρωματίζει κιόλας.
    Και, ναι, μας καθρεφτίζει.


    Χρήστο,
    ναι, βαραίνει ο τόπος απ' τα πολλά... Κι η αλαφράδα στις κινήσεις των ανθρώπων, κρατάει το ζύγι. Γιατί οι ματιές τους, κουβαλάνε αιώνων φουρτούνες.

    Τα φιλιά μου!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουνίου 05, 2007 9:32:00 μ.μ., Blogger παράλληλος

    Τι να πω!
    Κι αν έχω διαβάσει αναθέματα και σαχλοΰμνους για την Κούβα! Πώς και πώς περίμενα μια περιγραφή χρωματιστή μα καθαρή μαζί! Να 'σαι καλά βρε Καπετάνισσα, που η καρδιά σου είναι ξάστερη σε τούτα τα χρόνια της ασφυξίας.
    Χάρηκα που άφησες το μύθο ν'ανασαίνει και την πραγματικότητα στο κάδρο της χωρίς εμπάθειες, φτιασίδια ή απωθημένα! Κι η τρυφεράδα στην περιγραφή σου, έρωτας που δεν εθελοτυφλεί. Η ψυχραιμία(;) του πάθους!

    Σ'ευχαριστώ!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 3:46:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Παράλληλε,
    με παρακαλλωπίζεις, μα... καλοκαίρι είναι, ας στολιστώ λίγο παραπάνω!
    Ναι, οι δαιμονοποιήσεις, αλλά και οι ηρωοποιήσεις από την απέναντι όχθη, δεν είναι παρά μυθολογίες απ΄την καλή κι απ΄την ανάποδη.
    Ανώφελο.
    Ξέρουν να χορταίνουνε τα μάτια με πολλούς τρόπους.

    Σε φιλώ.
    Κάποτε να τραβήξεις κατά κει.
    Κάντο.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape