Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007
Cuba de la Vitalidad

Αν είχα αναπνοές να τρέχουνε κυματιστές από τα χείλη και πλεξούδες από σύμφωνα και φωνήεντα να ανεμίζουνε στη γλώσσα την ορφανή, θα μιλούσα παντοτινά για τόπους. Και γι ανθρώπους που σταυρώνουν όνειρα στα δάχτυλα κι έπειτα ξεπλέκουνε τη σάρκα απ’ τον αιθέρα γυρεύοντας την πρωταρχή και ξαναρχίζουνε με ζέση να σφυροκοπούν ίδιο ελπίδας υλικό με φύσημα καινούργιο και μουρμούρισμα παράδοσης ανίκητης.
Μίκρυνε ο χρόνος μου, σε στενά ανοιξιάτικα παντελόνια ζορίζομαι να τον χωρέσω, του δίνω σπρωξιά, τον τσαλακώνω να διπλωθεί, να φτάσει σε μέτρα μαγιάτικα πιά (ω, να ’ναι μήνας λιακάδας και ανθοβολιάς, λέω…), μα εκείνος μου μουτρώνει.
Κι έχω κι εγώ εκδίκηση γερή στα σπλάχνα, πισωγύρισμα του ίδιου του φταίχτη, του χρόνου, που μ’ έχει ξυπόλητη διαβάτισσα έξω απ’ του Μαγιού την πόρτα να τρέμω μπρος σε θύμησες, να βαριαναστενάζω μπρος σε παρόντα.
Να πω ξανά για την ομορφάδα του ταξιδιού, ε;
Κι ας μοιάζω αργοπορημένη.


Να τινάξω από πάνω σκόνες δρόμων καθημερινών, γκριζάδες από φωνές βιασύνης που με παίρνουν στο κατόπι μέρες τώρα και να χωθώ σε πολυθρόνα κουνιστή. Να χαθώ.
Να βρεθώ στη Malecon, την πλατιά παραλιακή λεωφόρο της Αβάνας και να χαζολογώ τριγύρω. Ν’ ακουμπήσω βλέμμα κι ευχή στις παρέες και στα ερωτοχυμένα ζευγάρια που ολημερίς κι ολονυχτίς γελάνε τη ζωή πάνω σ΄ ένα μπεντένι –που λέμε και στην Κρήτη-, σ’ ένα τοιχίο που λες, μουσκεμένο απ’ τη θάλασσα.
Μα όποια ώρα, όποια στιγμή, κρεμασμένα πόδια να χαΐδεύουν τον αφρό, όμοια όπως ακραγγίζονται τα χείλη.
Να περπατώ τις ώρες μου, τις σκέψεις μου τις λιγωμένες απ’ του Μαγιού την αλαφράδα και να συλλογιέμαι πως μεγαλώνει η ψυχή τ’ ανθρώπου με τα λίγα. Κοίτα τώρα να δεις, να προκαλώ το λογισμό. Τούτοι οι άνθρωπο οι θεόφτωχοι, που ούτε δέκα ευρώ δε βγάζουν το μήνα (ω, ναι!), αμολιούνται στους δρόμους και στα χωρίσματα και χαίρονται. Απλά. Αυτό που υπάρχει. Πες το και ζωή. Αν το ‘νιωσες ποτέ.

Να χάνομαι, βύθισμα καιρού, μυαλού, όπως το καλεί η ώρα, στη Havana Vieja, να μυρίζω το χρόνο όχι στη κλεισούρα του αλλά στο άνοιγμά του, στη λιτή του αρχοντιά κι έπειτα γύρισμα αλλιώτικο στη Prado να χαζεύω φωτοσκιάσεις να μεθώ και μετά γραμμή για το Vedado, αύρα να γυρεύω πίσω από γρίλιες κι αγκαλιές…

Ποιά να’ναι τα μάτια του ταξιδευτή και πόσες οι περιγραφές του. Οι εξιστορήσεις βιωμάτων, περασμάτων και αξεθώριαστης σιγής. Τι να πεις και που να σωπάσεις. Πόσα βλέπουν όσοι θωρούν, λοιπόν. Πόσα. Την ξεσκέπαστη κοκεταρία της Plaza de Armas της πλατείας της πιο όμορφης, ή την εργατιά της Habana del Este που τσαλακώνεται μες σε ζαρωμένα συγκροτήματα κατοικιών – στοίχημα με το χρόνο πως θα ζήσουν όσο η γη…
Βλέπουν τα προγραμματισμένα μάτια των επισκεπτών της αγέλης «τα που πρέπει» για τη λουστραρισμένη τους ματιά. Την καλοφροντισμένη γωνιά εκεί, στη Plaza de Armas με τα πανέμορφα κτίρια που βουτήξανε σε νέο χρώμα, λόγω τιμής, ίδιο δυτικό. Μα τα άλλα, τα μάτια της ατίθασης βλέψης, στέκονται σε αλλιώτικα αχτινοχαϊδέματα. Πιο θαμπά, ναι, αν φοράς στη κόρη χρώμα γυαλιού. Μα πιο καθαρά, αν ξεγυμνωθείς γιατί εκεί, ναι, ναι, στις λάσπες και στο τσάκισμα της τραγουδιστής φωνής είναι οι μεγάλες, οι μόνες αλήθειες.

Χυμάνε καταπάνω μας οι καιροί κι οι άνθρωποι μιμούνται. Όπου φύγει-φύγει η ψυχή. Για λύτρωση την έχω, αμ για σκλαβιά θαρρείς; Τρεχάλα για τη Bodeguita del Medio ν΄αντιγράψουμε πατημασιές σπουδαίων γραφιάδων. "Το μοχίτο μου στο Bodeguita, το ντακίρι μου στο Floridita" έλεγε ο Χεμινγουαίη κι όλα τα δίκια μαζί του θα΄ναι. Κι απ' τα δυό να ξαναγευτώ.
Και να κοκκορεύομαι στους γύρω κουβανούς, στα ισπανάκια που σερνότανε μες στο καταμεσήμερο και σ' εκείνον τον βολιβιανό τον μοναχικό πως έμαθα να φτιάχνω μοχίτο σα διαμάντι ακριβό.
Στη φροντίδα του.

Ω, να γελώ πιότερο κι απ' τον ήλιο και να βουτώ ματιές στα φανερά στα χέρια του μπάρμαν να μάθω ποσότητες, μετρήματα, διαδικασία.

Να΄χα τώρα μια στάλα γουαράπο (χυμό ζαχαροκάλαμου, ναι), δυόσμο μοσχομύριστο απ' τη γλάστρα μου και τ' άλλα γνώριμα υλικά, μαζί και το χάρισμα του διψασμένου ταξιδευτή, να 'βλεπες εσύ... Της μέθης το ρυθμό, τον ξέρεις;
Πες με και τρέλα, θα σ΄ακούσω.

Αχ και ποιός είναι κείνος που χυμάει ξαρμάτωτος στα πράγματα και στους ανθρώπους και στους έρωτες, να'ξερα... Να'ξερα αν έχει μείνει έστω κι ένας (ακόμα) πάνω στο στέρφο χώμα της εποχής...


Να'ναι -λέει- παιδί της μουσικής (τούτος ο θεοκούζουλος λέω, που δε θα νοιαστεί για άλλο παρά για της καρδιάς το χτύπο, ίσως και του μπονγκό του) και να μιλά για τίμπα, όχι για σάλσα κουμπάνα, γιατί λέει η τίμπα προκαλεί χορό βαθιά ερωτικό, αδόμητο, λεύτερο, όπως η ψυχή, όπως όλα εδώ γύρω. Εκεί γύρω δηλαδή...

Γράφει ο Λουίς Λορέντε, κουβανός ποιητής:

Με κάποια πρόφαση θα καλύψει τ' ώριμο δέρμα της
με ρόδο και χαμομήλι που φτιάχνουν δροσιά
στη ρίζα του πάθους δοσμένη σ' αυτόν τον έρωτα.

Θα φρεσκάρει τη φωνή της
θα ΄ναι νομεολβίδες αυτά που θα σκεπάσουν τη γύμνια της,
που επιδέξια βοηθά στο λευκό σεντόνι όπου ξανανιώνουμε
και το αίμα μας ξεχύνεται
για κεί που αρχίζει η χλόη της αρένας,

πεύκο και θάλασσα αυτή η γυναίκα
η μελαμψή που δικαιώνει πατρίδα και προγόνους.


Άνεμοι, καρύδες, γύμνια και μεθιά αυτή η πατρίδα.
Δικαιώνει τη ζωή, σαρκώνει έρωτες. Την άλλη φορά, θα το γράψω με μεγαλύτερα γράμματα. Αν βρω χώρο... Στον τοίχο, γιατί στη καρδιά, αλάνα, ε; Να ματώνεις (και) γόνατα.





Conjunto campesino cuyaguateje
Yo Sigo Siendo Cubano
Marc Antoine – Cubanova
Afro Cuban All Stars – Amor Verdadero

Και, απ’ αλλού, γι’ αλλού…

Γιώργος Νταλάρας & Dulce Pontes - Havana
Vanessa Mae - The Havana Slide
Jim Morrison - Latino Chrome
Dragon - April Sun In Cuba
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 02:33 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


42 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007 11:32:00 π.μ., Blogger BeBe

    Περίμενα τόσο καιρό για νέο post από την Κούβα, που είχα αρχίσει να απογοητεύομαι.
    Αποζημιώθηκα και με το παραπάνω.
    Νιώθω σαν να έχω πάει ήδη 4 φορές.
    Καλημέρα Καπετάνισσά μου :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007 2:14:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Ααααχ! Το 'φχαριστηθηκα!!!
    Αξιζε η αναμονη...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007 10:50:00 μ.μ., Blogger αθεόφοβος

    Βλέπω ότι και σύ χαίρεσαι αυτές τις ώρες που το ταξίδι είναι πια παρελθόν αλλά οι αναμνήσεις του είναι ακόμα στο παρόν και θα γλυκαίνουν την φαντασία σου στο μέλλον :))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007 5:23:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    φιλενάδα μου γλυκειά και αγαπημένη...

    είναι σαν να έχω πάει στην κούβα μετά τις περιγραφές και τις φωτογραφίες σου!

    εύχομαι το επόμενο ταξίδι να είναι εκεί που ποθεί η ψυχή σου.

    σε φιλώ

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007 5:23:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Bebe, κοριτσόπουλο των μακρινών ταξιδιών, με παραβλέπουνε οι ήλιοι αυτόν τον καιρό! Που σημαίνει, σταματημό δεν έχω!
    Λόγια των ατίθασων ανέμων θα σου ψιθυρίσω κι άλλα, ανυπόταχτα, πεισματάρικα, να'χεις να τραγουδάς μέχρι να πατήσεις τον τόπο το λατρεμένο!


    Τολίτσα,
    χαρά να βλέπω στων λόγων την κοψιά κι άλλο τίποτα! Οι εικόνες της ζωής να'ναι για ευχαρίστηση πάντα. Γι ανάσες βαθιές που ανοίγουν την καρδιά και σ' άλλα ωραία!


    Αθεόφοβε,
    πίστεψέ με, από την Κούβα δε φεύγεις ποτέ. Κι είναι ευλογία τούτη η αναπάντεχη σμίξη του "εδώ" με το "εκεί" μες σε καρδιά, μέσα σε σκέψη, μέσα σε όνειρα που αναπνέουν πέρα και πάνω από χρόνους και συμβατότητες.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007 5:26:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλεξάνδρα μου,
    ευχή καλύτερη δε θα 'βγαινε στο φως. Οι πόθοι της ψυχής, ταξίδια μας. Και... τούμπαλιν, που λένε.
    Κι είναι πόθος και πάθος κι απαντοχή ο τόπος που τριγυρίζω ακόμα με τη σκέψη και τη γραφή.
    Άνθρωποι άλλοι.
    Άνθρωποι πραγματικοί.
    Και ζωή στο κόκκινο.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007 5:27:00 μ.μ., Blogger scalidi

    μ' αρέσει η ντούλτσε πόντες, τι φωνή! άριστη επιλογή για να απολαύσουμε το ταξίδι που δεν έχει ξεθυμάνει ακόμα... ;)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007 5:30:00 μ.μ., Blogger Αδαής

    Σαν μουσική είναι τα κείμενά σου Καπετάνισσα, και θέλοντας και μη χορεύω και με τις δικές σου αναμνήσεις

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007 5:51:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταυρούλα,
    κορίτσι συναχωμένο μες στης άνοιξης το ξελογιασμένο κάλεσμα, στο τραγούδι το'ριξες, ναι;
    Δρόμος ολόφωτος κι ορθάνοιχτος αυτός της μουσικής, να περιηγηθείς σε τόπους, ανθρώπους, φωνές και χαρές!


    Αδαή,
    αγκαλιές φίλε μου.
    Καταλαβαινόμαστε μια στάλα παραπάνω οι δυό μας. Κι αν αφουγκραζόμαστε διαφορετικά μουρμουρίσματα από δω που πατάμε (κρητικό χώμα εγώ, εσύ ποιός ξέρει... ακόμα Λισαβώνα;), έχουμε θέα κοινή. Τ΄ουρανού του ενός.
    Και των ονείρων του (μας).

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007 10:54:00 μ.μ., Blogger Mist

    Όλα τ' άνθη του Μάη στα ταξίδια σου Καπετάνισσα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007 11:06:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    σ ακολουθω στα ταξιδια σου

    xaryvdis

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007 11:17:00 μ.μ., Blogger aisthisis

    Ξεσηκωμένη σε βρίσκω, όπως σε άφησα.
    Σ'ευχαριστώ για το σχόλιο. Σήμερα που ήθελα να γράψω κάτι, δε μ'αφήνει ο blogger!
    Ζεις τα πράγματα με το δικό σου ιδιαίτερο τρόπο, νιώθω ότι τα γεύεσαι, όλα αφήνουν χυμό στους γευστικούς κάλυκες της γλώσσας σου!
    Σου κουνώ το μαντήλι στο ανοιξιάτικο ταξίδι σου, θα τα λέμε.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 04, 2007 1:59:00 π.μ., Blogger Αδαής

    Στην Κύπρο είμαι Καπετάνισσα. Πάλι στην ίδια θάλασσα. Τον Ιούνιο Ισπανία, στο Δρόμο των Προσκυνητών και μετά... μεγάλα σχέδια για το μετά. Μακάρι όμως νάχα το τάλαντο για να τα περιγράφω όπως εσύ

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 04, 2007 3:07:00 μ.μ., Anonymous αργυρένια

    Εκεί ήταν να πάω με τη φίλη που δεν ήταν φίλη τελικά.
    Κι έτσι ο Απρίλης βγήκε ψεύτης. Σε όλα του.
    Καλά να είσαι πάντα και να (μας) ταξιδεύεις.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 04, 2007 3:40:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Mist,
    ευχή όμορφη πολύ, με ζέστανε πιότερο κι απ' τη λιακάδα τη μυαλοπλάνα που μας έκανε σήμερα να φορέσουμε κοντομάνικα στο νότο!

    Αντιγυρίζω φιλιά κι αρμύρα.


    Χάρυβδη,
    ξέρω... Το νιώθω δηλαδή.
    Να πω πως μου φτάνει;
    Χιλιόμετρα χαράς στα πόδια σου κι όχι κόπου.
    Και τα ταξίδια, πολλών λογιών.


    Αίσθηση!
    Θωρώ σε απ' την κουπαστή, εκεί νοτίζονται τα σχέδια κι οι σκέψεις οι ατίθασες των λιγοταξιδεμένων.
    Χαμόγελα πέτα μου στο κύμα να τα βλέπω να λικνίζονται, να λαμπυρίζουν στα νερά.
    Ναι, θα τα λέμε, άλλοτε όπως είναι και φορές-φορές, όπως θα τα θέλαμε.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 04, 2007 3:47:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αδαή,
    αχόρταγα τα μάτια και τα χείλη, μια ζωή. Η καρδιά ξέρει να μιλά την καλύτερη γλώσσα, άσε την να πορεύεται. Ο καθένας με τον τρόπο του κι αν αυτός ο τρόπος πηγάζει απ' το στέρνο αριστερά, ειν' ο καλύτερος. Αρθρώνεται ή όχι, ο πιο φωτεινός είναι. Το ξέρεις και τον έχεις.
    Με τιμάς πάντως.
    Ανοιξιάτικο δρόμο να'χεις.


    Αργυρένια,
    πάλι σε φίλη μιλάς.
    Το αισθάνεσαι, ναι;
    Και τούτη δω, θα ξαναπάει.
    Παρέα λοιπόν! Τι λες;
    Να΄χουμε μοιρασμένες χαρές, για να διπλασιάζονται!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 04, 2007 7:06:00 μ.μ., Anonymous Ροΐδης

    με πήρες και με σήκωσες και πάλι, ένοιωσα τις μυρουδιές, τους ήχους και τους παλμούς αυτής της Κούβας και τις κάθε Κούβας που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τ'ανθρώπινα γραπτά.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 05, 2007 10:57:00 π.μ., Blogger ellinida

    Φεύγω έχοντας μυρωδιές και ρυθμούς μα προπάντων ολοζώντανη την Κούβα.
    Σαν να μπήκε στο πετσί σου ε;
    Καλημέρες :)))

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 05, 2007 9:44:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Καλησπέρα

    Πολύ όμορφο το οδοιπορικό σου
    είδα πολλά γνωστά σε μένα
    εικόνες και πρόσωπα που θα μείνουν
    για πάντα στην μνήμη μου

    Η Κούβα είναι από τα αγαπημένα μου
    μέρη....

    Καλό σου βράδυ

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 05, 2007 11:56:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Όμορφο που είναι να θυμάσαι και να μοιράζεσαι! Εσύ τα κάνεις και τα δυο θαυμάσια!
    "η"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 06, 2007 1:31:00 π.μ., Blogger GeorgeBlackRedRose

    Τελικά παρά την αγάπη μου για ταξίδια δεν έχω καταφερει να τα πραγματοποιήσω. Όμως αν κάνεις τέτοιες περιγραφές νομίζω πως δεν χρειάζεται να πάω πουθενά. Αρκεί να διαβάζω τα κείμενα σου και τις ομορφιές με τις οποίες περιγράφεις τις ομορφιές του τόπου για να αισθάνομαι οτι ταξιδεύω και εγώ. Έστω και νοερά. Είναι σαν είμαι εκεί και βλέπω, νιώθω.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 06, 2007 3:46:00 μ.μ., Blogger elpida

    Ένα φιλάκι στα πεταχτά και να φύγω!
    Θα τα μάθω όλα μαζεμένα.
    Καλώς όρισες με τις εξωτικές αναμνησεις σου!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007 1:11:00 μ.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    Στο δρόμο ακόμα
    σε ποια καντίνα μουσικής
    χορεύουνε τα δάκλυλά σου;

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007 3:20:00 μ.μ., Blogger Lupa

    Δοκιμάζω μεμιας όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα εξαιτίας σου.

    Πρώτα ξεπηδάνε αυτά του φθόνου και της οργής
    γιατί έκανες το ταξίδι των ταξιδιών στη χώρα του ονείρου και της πιο ρεαλιστικής πραγματικότητας, το ταξίδι που έχει ταυτιστεί με τα μυθικά Κύθηρα στο μυαλό των περισσότερων

    Έπειτα της λαιμαργίας και της απληστίας για όλο και περισσότερες εικόνες, όλο και περισσότερες αφηγήσεις, και όχι οι λέξεις δεν μου φτάνουν και ναι τα συναισθήματα με πνίγουν!

    Και έπειτα της λαγνείας, να χάνομαι ηδονικά σε όσα περιγράφεις, σε όσα ζωγραφίζεις στο μυαλό μου.

    Και τέλος οκνηρία και παραίτηση (όχι περηφάνια, όχι αυτό το αμάρτημα δεν με συγκινεί) γιατί ποιός ξέρει πότε και αν θα ακολουθήσω τα βήματά σου στη χώρα ποιητών και επαναστατών και ρομαντικών και ηλίθιων αισθηματίων!

    Να είσαι καλά καπετάνισσα, τόσο πολύ δενέχω ξαναπονέσει από post σου!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007 7:42:00 μ.μ., Blogger confused

    Αχ σαν να έχω εδώ στην άκρη της γλώσσας μου τη γεύση του γουαράπο.
    Να είσαι καλά που μας ταξιδεύεις τόσο όμορφα και ζωντανά :))

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007 10:09:00 μ.μ., Blogger As vossas vizinhas

    "O CAPTAIN! my Captain! our fearful trip is done..."
    autes den einai oi lekseis?
    Viz

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 09, 2007 11:11:00 π.μ., Anonymous melomenos

    είναι γλυκό να διαβάζεις τόσο όμορφη περιγραφή
    και ένα ευχαριστώ για το Latino Chrome του jim Morisson έχω τόσες αναμνήσεις και θύμησες απο αυτό!!!
    καλημέρα σου

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 09, 2007 5:08:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ροΐδη,
    παιδί των δρόμων που μετρούν γράμματα για φανάρια κι αναπνοές για χιλιόμετρα, κάπου εκεί ανασαίνω, μάθε το. Κι όσα βουτάω στο κόκκινο της καρδιάς και τα σκορπίζω τριγύρω είναι εικόνες τέτοιων τόπων. Μέχρι να μ' ακουμπά το φως, αυτό θαρρώ θα κάνω.


    Ελληνίδα,
    κάτω απ' το δέρμα η ζωή κι ο χτύπος κι ο τρόπος. Κείνα που καταγράφονται εντός ξεπηδάνε -λες- απ' τους πόρους.
    Πατρίδα άλλη μιά. Για πάντα.


    Sailor,
    νιώθεις και ξέρεις εσύ, αγαπημένε. Κι ό,τι οι πολλοί ονομάζουν συνωμοσία είναι το κοινό κοίταγμα όσων πάτησαν τόπους τόσο μαγεμένους. Και τάχθηκαν να τους αγαπούν γιατί ναι, εκεί ανήκουν.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 09, 2007 5:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "η", γλυκόπαιδο!
    Θέλω να γράψω πολλά, μπουκώνουν μέσα μου οι λέξεις, τρέχουν εικόνες απ΄τα μάτια μου, μα έχω απίστευτο χρονοκυνήγι τελευταία. Πόση αγάπη να σ' αφήσω να μου την αντιγυρίσεις με κατανόηση;


    GeorgeBlackRedRose,
    είναι πολλά και διαφορετικά τα ταξίδια τ' ανθρώπου. Κείνα που η σάρκα μετρά είναι τα λιγότερα. Τα ανοίγματα της ψυχής όμως, έχουν κάμποσα ταξιδέματα να λογαριάζουν. Και, όρκο παίρνω, εκεί 'ναι τα σπουδαία.


    Ελπίδα,
    τη μυρωδιά σου την εισπνέω σαν αγριολούλουδο του Μάη, ναι! Χαρές να ζυγιάζεις μέσα σου, να τις βλέπεις να πληθαίνουν.
    (Στο'πα πως η ζωή είναι μιά κι έχουμε χρέος να τη χαρούμε;)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 09, 2007 5:21:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωκράτη,
    παιδί τ' αποσπερίτη και συ, με θωρείς που τριγυρνώ σε βράχια και χώματα και μουσκεύω φωνή, ε;
    Θα στα πω όλα, υπόσχεση.
    Μάρτυράς μου τα φεγγάρια των θεών μου.


    lupa,
    σ' αγαπώ πολύ εσένα, στο'πα ποτέ;
    Για αμαρτίες μας έχω, μη σκιάζεσαι.
    Η κόλαση είναι το χαϊδευτικό του παραδείσου, μου το μαρτύρησε μάγγισα κουβανή που διάβαζε τη μοίρα στους ανέμους. Να με πάρουν πάνω τους ζήτησα, ναι και μ' ένα "φου" λυτρωτικό να γίνουν τα πανιά μου σύννεφα.
    Να λέω, να λέω, πόσα και πόσα...


    confused,
    καμμιά φορά περνώ τη στεριά για θάλασσα και πέφτω στα βαθιά. Να΄ναι τα μάγια που δεν πνίγομαι; Οι μνήμες και τα όνειρα φταίνε.
    Ανάκατα τα δυό, ώρες-ώρες λέω πως δεν τα ξεχωρίζω...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 09, 2007 5:24:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    As vossas vizinhas,
    ω, ναι! Οι λέξεις ρέουν, ίδια ποτάμια τ' ουρανού.
    Να πέσω πάνω τους ποθώ, να στριφογυρίζω και μετά να τις βαφτίζω εικόνες, ε;


    Μελωμένε!
    Κι οι δικές μου θύμησες, πλημμύρα.
    Λέω λοιπόν πως αν το τραγούδι γίνει λόγος καθημερινός "γλυτώνουμε" από το βάρος των συναισθημάτων, ε;
    Τ' αρθρώνουμε καθάρια κι έτσι τα μοιραζόμαστε!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 10, 2007 11:33:00 π.μ., Blogger Xνούδι

    Πόσο όμορφες αναμνήσεις θα φτιάξει το τώρα σου?
    Φιλί και καλημέρα :)

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 10, 2007 3:51:00 μ.μ., Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη

    μας εστειλες στη κουβα και μας αφησες εκει καπετανισσα..να εισαι καλα συντομα να ταξιδεψεις και παλι..σε φιλω..!!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 10, 2007 9:18:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova

    Που χάθηκες;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 11, 2007 6:44:00 μ.μ., Blogger Citronella

    Περνάω ξαναπερνάω..ό,τι και να πω λίγο θα 'ναι!
    Dos gardenias para ti , y muchos besos

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 12, 2007 9:34:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    αχ καπετάνισσα, αχ καπετάνισσα. Σε διαβάζω μήνες τώρα και κάθε σου ποστ μου ξεσκίζει την καρδιά σαν λεπίδα. Αλλά, όπως πολύ σωστά είπες, η κόλαση είναι το χαϊδευτικό του παραδείσου. εύγε και καβλί συνέχεια.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007 1:55:00 μ.μ., Blogger Χρήστος Φασούλας

    Kαλημέρα, Καπετάνισσα. Έλειψα και... μου 'λειψες. Αλλά κι εσύ λείπεις, απ' όσο διαπιστώνω. Ελπίζω από τώρα κι ύστερα να τα λέμε συχνότερα
    :)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007 6:50:00 μ.μ., Blogger Pan

    νυν απολύεις...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 15, 2007 12:27:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χνούδι αγαπημένο!
    Τα καλύτερα είναι μπροστά, βέβαιο είναι. Θάλασσες και βράχια στα νυχτέρια μας, ταξιδεμένοι ουρανοί στις μέρες που κυλάνε.
    Το "τώρα" μνήμη, προτού αρθρωθεί.
    Να το ζήσω λοιπόν!
    Το ζω.


    φεγγαροαγκαλιασμενη,
    υπάρχουν τόποι μακρινοί στο χάρτη, μα κοντινοί στην αίσθηση, το χρώμα, τον παλμό. Λέω πως σε τέτοιους τόπους γλυκοταράσσεται η ψυχή να πηγαίνει.
    Κι όσο κι αν ο χρόνος μου μοιάζει τούτη την εποχή απειλητικός, θα βάλω πάλι φτερούγες και θα σε καλέσω!


    Σύλβια,
    πράματα και θάματα, τρεχάλες και βιασύνες κατά πως λεν. Όλα ανάκατα, πυκνά κι ο χρόνος λες και στερεύει! Εδώ είμαι, ανοιχτή αγκαλιά βλέπεις απ' απέναντι, ναι;
    Μόνο μια στάλα κατανόηση τούτον τον καιρό... Την έχω, δεν την έχω;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 15, 2007 12:43:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Citronella,
    αμ δε χορταίνεται η χαρά! Κι όσο καλοκαιριάζουν οι γύρω και οι μέσα τόποι, τόσο πιο κοντά θα ρχόμαστε σ' όσα τρέφουν τα όνειρά μας και οδηγούν τα περιπλανώμενα, ταξιδιάρικα βήματά μας...


    Ανώνυμε,
    με παραστολίζεις.
    Δικός σου λογαριασμός.
    "Τα που νιώθει, κρίνει" λένε στον τόπο μου.
    Άμα τα βολέψεις με τους αναστεναγμούς σου, μπορεί να γίνει ξάστερη κι η γλώσσα σου.


    Χρήστο,
    απουσίες, ναι, μα και περισσεύματα!
    Σε συναίσθημα κι αγκαλιές.
    Στριμωγμένοι καιροί μα όσοι πραγματικά θέλουν, ανταμώνουν, η ζωή μας το'μαθε. Με διαλείμματα, ναι, αλλά σίγουρα δε χάνονται.
    Την αγάπη μου.


    Pan,
    άνεμοι νοτισμένοι.
    Να κοινωνήσεις αρμύρα. Και φυγή.
    Πες το γιατρειά.
    Αυτό είναι.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007 7:23:00 π.μ., Blogger zouri1

    πολυ ωραια τα ποστ σου για την Κουβα.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007 3:48:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Zouri,
    σ΄ευχαριστώ από καρδιάς.
    Ταξιδευτής κι εσύ, ξέρεις πόσα αφήνει ένας τόπος στο πετσί μας.
    Καλά, στην καρδιά, άσε...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape