Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007
Αχ, τα τραγούδια ειν' ευχή...
...και πάρε την μαζί σου...


Το κάλεσμα ήρθε -μέρες πριν, είναι η αλήθεια- από τη γειτονοπούλα με τις εμπνεύσεις που'ναι μπόλικες και ξέχειλες φως· ώστε ν' ανοίγουν τόπους και δρόμους κι ουρανούς.
Να σμίξω -ζήτησε- μουσικές που 'χουν χαρτογραφημένα σημάδια προσωπικά από στιγμές ιδιαίτερες, φεγγαριών και μέρας, μεθυσμένων τραπεζιών και μοναξιάς. Το παράκανα Οίστρε μου με το "περίμενε", δικαίωμα που λένε κι απολογισμοί ίσαμε δυό βουνά γιατί ο καιρός ετούτος μ' έχει τσιμπήσει απ' τ' αυτί και με σέρνει κατά τα γούστα του. Λέω λοιπόν να πιάσω γαϊτανάκι με κορδέλες κόκκινες και θαλασσιές και αχτινοχαϊδεμένες, να χορεύω γύρω του, να χαζογελώ κι έτσι με το τίποτα, εύκολα-εύκολα να δακρύζω, βουτώντας συνάμα τα δάχτυλα σε μουσικές. Όχι με το ζόρι στις μόνες που αγαπώ (ω, πόσα και πόσα: στεριές να μετράς και πέλαγα τα τραγούδια που σφιχτοφιλάνε τη ψυχή μου), αλλά σε κείνες που κουβαλάνε μεταφράσεις. Πάει να πει: Συλλογίζομαι τραγούδια με το πρώτο όμως, χωρίς περαιτέρω επεξεργασία, που'ναι αγκαλιασμένα με καταδικές μου στιγμές. Βιώματα, αγγίγματα, ψίθυροι, γέλια να φωτίζεται ο χρόνος, κλάμματα να΄ρχεται η πρώτη νιότη ξανά.
Λέγε με ζωή δηλαδή.
Παιχνιδίζω με νότες και λέξεις λοιπόν και μισοκλείνω για λίγο το άλμπουμ της Κούβας, για την οποία θα΄χω κι άλλα αχνομουρμουρίσματα
.


Ερωτικό. Το πρώτο. Κατάδυση σε βυθούς μακρινούς, να λαμπυρίζουν ήλιοι. Κοράλλια κι αστερίες. Ρεμπελιό και μπουσούλημα σ' αγάπες. Αέρας ξενοιασιάς. Ο μόνος. Φοιτητικά χρόνια δηλαδή, έρωτας μεγάλος, σελήνη και νύχτα μαζί, κόσμος άλλος. Ο κόσμος όλος, είναι το σωστό. Αναρωτιέμαι φορές-φορές που έτρεξε και κρύφτηκε κείνη η παιδούλα η χαζοχαρά, η θεία ανεμελιά που'χαμε τότε. Κι είναι τώρα, αν μας καλοκοιτάξεις, σαν να μη τη ζήσαμε ποτέ.
Τέτοια αφυδάτωση.
Που λες, έρχονται και με γλυκοστοιχειώνουνε κάτι Κυριακάτικα ξυπνήματα με χουζούρεμα απίστευτο μεσημέρι και βάλε και με ντουέτο παράφωνο, να πισωπατούν οι τοίχοι. Το τραγούδι μας. Αυτό. Και το μάλωμα μόνιμο: λέει "εδώ είναι Αττικής φαιό νταμάρι, ή θεών νταμάρι"; Μούτρα πάντα. Και γκρίνιες. Ποιός στα δίκια και ποιός στα άδικα. Να σου πω τώρα. Όχι βέβαια ο ποιηταράς ο Άλκης Αλκαίος, μα ο χρόνος. Που τέτοιες αγάπες, τις τσιγγουνεύεται.

Παρακάτω.
Ριζίτικο των χαρακιών, μωρέ να χαρακώνεσαι.
Σχεδόν δέκα χρόνια πίσω, άστρο μεθυσμένο στη μνήμη μια βραδιά στ' Ανώγεια. Απίστευτη. Κι η γλεντοπαρέα κι η νυχτιά. Σταυρακάκηδες, Χαιρέτηδες, ποιόν να πρωτομετρήσω κι η Αννούλα, φίλη αγαπημένη που τότε, είχε στη καρδιά νωπό θανατικό, πιάνει το συγκεκριμένο τραγούδι. Άστα να πάνε. Ποτέ δε θα ξεχάσω. Ποτέ. Τη δύναμη της στιγμής, των ανθρώπων, του Ψηλορείτη, της λύρας που έπαψε να κελαηδά να γυμνωθεί περισσότερο η φωνή, τον Δία που κατέβηκε απο' τη κορφή και γύρεψε καρέκλα. Άστα λέμε. Και μετά ένα δεκαεξάρικο κοπελλούδι αρχινά το
ήτανε μια φορά και, σχεδόν ξημερώματα διπλωθήκαν τα σεντόνια κι ανοίξανε τα γύρω σπίτια και δυνάμωσε το τραγούδι σε ψυχή και φωνές κι ένας ντελικανής αμίλητος για ώρες, δίνει μέλι στο χείλι το σφαλιστό κι αρχίζει τα λόγια και τα χρόνια, με πάθος ανήξερο, παιδιού που πρωτοκλαίει.
Τι να πεις και τι να μαρτυρήσεις. Να μη στερεύει η ρακή, να ζαχαρώνει η σάρκα με κείνο το απίστευτο γαλακτομπούρεκο, να τρέχει ξωπίσω κι η ψυχή να κλέψει γλύκες. Έτσι σκάλωσε στη μνήμη. Σαν κλάμα σιροπιαστό.


Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν ήταν το πρώτο τραγούδι που έπαιξα στο ραδιόφωνο, ήταν όμως σίγουρα στην πρώτη εκπομπή. Η Φάτα Μοργκάνα, η λατρεμένη, που φυσούσε για χρόνια μέσα στο μυαλό μου και μ'έσπρωχνε σε ό,τι μένει ακόμα αταξίδευτο... Εκεί, στα Ραδιοκύματα Κρήτης -στη Δημοκρατίας για τους συντοπίτες-, στον πρώτο ιδιωτικό σταθμό στην Κρήτη με την ανατολή της ελεύθερης ραδιοφωνίας, στάθηκα θυμάμαι με την νιότη των εικοσιπέντε παραμάσχαλα κι έναν πάκο βινύλλια, να μαστορεύω μελωδικά γεφυρώματα. Εποχή, που'χω φυλαχτό· πέτρα γαλάζια στο στέρνο. Και λίγο αργότερα, καλοκαιράκι στο Κηποθέατρο να παίρνω συνέντευξη από τη Χαρούλα Αλεξίου, με κασετοφωνάκι σαραβαλιασμένο κι εκείνη να μου τραγουδάει θεόξερα μα απογειωτικά το πρωινό τσιγάρο και να ριγώ και να τρέμω απ' τη χαρά μου και να τρέχω να το παίξω -Κυριακή μεσημέρι θυμάμαι- και να σκαλώνει η κασέτα και να μασάει την ταινία και να βράζω ίδιο καλοκαίρι κι εγώ κι έπειτα σαν ξέμπαρκο σκαρί να σωπαίνω. Τι χρόνια! Ξενύχτια ξοδεμένα δίχως μέτρο -ευτυχώς-, όπως μια παραμονή Πρωτοχρονιάς που σταματήσαμε την κυκλοφορία πέντε θεόμουρλα παιδαρέλια και μοιράζαμε μπουγάτσα στους οδηγούς και ουρλιάζοντας τραγουδούσαμε "δε μας ακούς που τραγουδάμε με φωνές ηλεκτρικές..."
Πρωτοχορευτής στη μνήμη και τούτος εδώ ο σκοπός, σήμα για χρόνια εκπομπής στο Ράδιο Κρήτη, δεύτερο σπίτι μου κι αυτό, κάθε γωνιά του και ξεφύλλισμα στη θύμηση.

Ανάσα να'χουν αποκούμπι τα σωθικά και βουρ για το τραγούδι που, σε στιγμή που οι αποφάσεις στέκονταν μετέωρες ακούστηκε όπως αεράκι λυτρωτικό που καθαρίζει ορίζοντες. Κάτω απ' τη μαρκίζα ναι κι ο Μάνος Ελευθερίου λευτερώνει αλήθειες γράφοντας "εσύ όπου να πας, σ' όποιο ταξίδι, σε λάθος στάση θα κατεβείς"...
Πως λέγανε παλιά οι παθιασμένοι ραδιοπειρατές; Σπέσιαλ αφιερωμένο; Αυτό.

Βαθούλωμα στη μνήμη, ρυάκι να περάσει το χθες και τα ήσυχα βράδια, τραγούδι που συνόδευσε αποχαιρετισμό προσώπου αγαπημένου. Κι έγιναν τα δύσκολα, δυσκολότερα. Και με τον καιρό, ακατόρθωτα.

Εικόνα και χάδι και κραυγή, από άλλη στιγμή όμως, που φάνηκε σαν μόλις να ξεκινούσε να γιορτάζει η χαρά μα, ο καιρός μαρτύρησε πως ήταν απλώς, πριν το τέλος.



Σκιές και καπνοί στη σκέψη που μπήγει νύχια σε αμμουδιές να βρει πετράδια κι όστρακα, να συλλέξει κουφάρια μνήμης, απολιθώματα, φύκια ξερά, μαρτυρίες ζωής.
Κι έρχεται ο χρόνος σε χθες μακρινό, εκεί, στο Ελαφονήσι -ή στη Σούγια ήταν;- μια νύχτα φεγγαρόπηχτη, με παρέα παιδιών στις πράξεις, με κιθάρα και φλογέρα δανεική να φέρνουμε στα χείλη τον
Αύγουστο και να ταράσσονται τα μεσοδόκια του μυαλού. Στίχος κορυφαίος "μα θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό". (Ίδιο το χρώμα στη φωνή της Γιώτας Λύδια: "μα θα μείνω και ότι θέλει ας γίνει").
Πήγα. Πηγαίνω. Και το κακό, μόνιμη απειλή. Να καιροφυλαχτεί.

Ιχνηλατώ μνήμη καλοκαιριού τρία χρόνια πίσω. Μια δρασκελιά φτάνει για να βρεθώ σε ιστιοφόρο, πλεύση προς την Ντία -νησάκι κοντά στο Ηράκλειο- κι επιστροφή μετά το δείλι. Εκεί, στο "έλα", θες οι λάθος χειρισμοί των καπεταναίων, θες τα μάτια που κοιτούσαν ομορφιές κι όχι βυθόμετρα, όπως και να'χει βρίσκει πάτο το σκαρί κι αρχίζουνε οι περιπέτειες. Κι εκεί που βουτηχτές γυρεύανε πιθανές ζημιές στο πλεούμενο, να σου γέλια με το "εφτά σε παίρνει αριστερά, μη το ζορίζεις"...
Πέρα από την έντονη στιγμή, οι
εφτά νάνοι μου θυμίζουν πολλά. Μαχαιριά εκείνο το "μάνα θα πάω στα καράβια".

Γαϊδουρονήσι -απέναντι απ' την Ιεράπετρα-, πολύ παλαιότερα. Και μια απελέκητη φωνή μες στη νύχτα πιάνει το μακό και φιλούν τ' αστέρια τη ροζ αμμουδιά και γεννούν κοχύλια. Κι ανοίγονται στο μαγεμένο κάλεσμα μία-μία οι σκηνές κι αρχίζουν οι ξαγρύπνιες και το ξεκίνημα μιας σπουδαίας φιλίας μ' εκείνη την ατίθαση φωνή, που όταν πιάνει το δίχτυ, μας κομποδένει τα σωθικά δίχως οίκτο.


Σαν όνειρο που τρέχει με λύσσα να σταματήσει την νύχτα και μαζί και το παρόν, τούτες οι θύμησες τραγουδιών. Και στιγμών και χιλιοπατημένων τόπων που πάλι παρθένοι μοιάζουν. Τόση η λαχτάρα της ψυχής, φαντάσου. Παιδαρέλι μια σταλιά ν' ακούω τ' απογεύματα, με το ραδιόφωνο σε μουρμουρητό, τον μύθο. Και να συγκλονίζομαι. Να τρέχω στο δωμάτιο, να'μαι μόνη, να κουλουριάζομαι στο κρεβάτι, να΄χω ησυχία. Να προσπαθώ να καταλάβω. Το πως και το γιατί εκείνου που μισούσε τις γυναίκες. Απίστευτα βυθίσματα στο άγραφο μυαλό. Να κολλάω, να βασανίζομαι. Γιατί;

Επαναφορά του ίδιου συναισθήματος, απορία ανάκατη με πικρή στιφάδα, όταν αργότερα με πήγε και με γλυκοβασάνισε η
σκόνη. Μωρέ χάνεται η αγάπη μες στη σκόνη; Η Αγάπη λες; Η ολόφωτη, η ξάστερη, που'ναι δύναμη και ζωή; Χάνεται. Όσο η σκόνη φυσά μέσα στα μάτια.

Τούτος εδώ ο νωχελικός ρυθμός του Αχαλινωτόπουλου, γράφει εντός μου σελίδες πολλές.
Πρωτάρικα σανιδοπερπατήματα, "Τρωάδες" η παράσταση, Λευκωσία, εφταετία πίσω, πράσινη γραμμή, ανάσες ξυραφιασμένες από κάτω, συγκίνηση σε τρελλή ροή. Εμπειρία που δεν έχει μέτρημα ανάλογο. Είσοδος χορού με τούτον τον σκοπό κι η φωνή μαγκωμένη. Πως αλλιώς. Οι κάνες απέναντι. Έτοιμες. Σε περίπτωση που.
Και μετά, για λυτρωμό, στο τραπέζι της αποφόρτισης, τραγούδια χαρισμένα να γλεντάνε τα χατίρια: Της ξενιτιάς και ο γκρεμός.
Εννιά όγδοα σε δόξες. Τα κορμιά πιο βαριά, ή τα καρδιοχτύπια;


Σκόρπιες κουβέντες μιας Χανιώτισσας τσιγγάνας, που κάτεχε -λέει- ανάγνωση παλάμης άρα και ψυχής κι είχε άγγιγμα θεϊκό στα χείλη, ήρθαν και φορέθηκαν ασορτί με τις δυό μέρες της αγαπημένης μου Γαλάνη. Πάλι καλοκαιριάσματα, πέντε-έξι χρόνια πριν, διχάλα περισωσμένη στη μνήμη ναι, σα δυό μέρες χαλαλισμένες. Δε βαριέσαι. Έρωτας αιτούμενος γίνεται;
Έρωτας πετούμενος, ναι. Αυτό ναι.
Καλά που έχουμε μια ζωή. Τι να σου κάνουν και δυό μερόνυχτα...

Εκεί ακριβώς είναι που έρχεται και κάθεται ζωγραφιά απαραίτητη η στιχάρα της Λίνας: "Κι οι δυναμίτες της ψυχής μου σπαν' την πέτρα"... Το δι' ευχών, σαν πάτημα παλικαρίσιο, μου θυμίζει μεσοδιάστημα δύσκολο πολύ, λίγο πριν την αυγή σα να λέμε, που το τραγουδούσα συνεχώς. Να με πάει στο φως.
Και να με λούσει.

Ρώμη, Piazza Navona, ξημερώματα Φώτων και δυό ζαλισμένες Ελληνίδες να χαχανίζουν με αλλόκοτη μουσική. (Από δω και ο στίχος του τίτλου). Άντε τώρα να βουτάς στην ομίχλη του Τίβερη, να νιώθεις ευτυχία, ναι και να τραγουδάς "αχ στην αρχή των τραγουδιών, το αχ είναι γραμμένο"! Χαρμολύπη; Ξόρκισε το δάκρυ να γίνει φιλί. Έτσι, ναι. Μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου. Στην αγαπημένη μου πόλη, σε φίλης αγκαλιά. Ευλογημένη ώρα.

Νωπή μνήμη ο άλλος, που δεν είμαι από στιγμή υπέροχης πολυφωνίας. Ένα μάτσο, ένα κουβάρι με δεκαεφτάρικα, σε πούλμαν μέσα, εκδρομή πολυήμερη (πηγαίνω ακόμα, ναι!) κι όλα μαζί ανάκατα. Ψίθυροι, κραυγές, ουρλιαχτά, σιωπές, κλάμματα και παιχνίδια.
Άντε να πάει σ' ευθεία στράτα κι άλλη αφιέρωση. Κι ας χαλαλίζεται μωρέ.
Και τα σπουργίτια κι οι αητοί στον ίδιο ουρανό πετάνε. Τελικά.


Με φύλλα κανέλλας και θαλάσσιες ανεμώνες να τα στολίσω όλα τούτα και να τα προσφέρω δώρα κρεμασμένα στις κοχλιδώσεις των αυτιών και στα κλαράκια της καρδιάς, τα μόνα.
Επήκοη η μουσική μπρος στα παράπονά μας κι έτσι στ' αλήθεια τη ζητώ.
Ελληνική και ξενόφερτη. Για τη δεύτερη, τα επόμενα γραφτά. Να βγάλουν στον αφρό στιγμές (κι) άλλες. Σύντομα. Είπε πως θα με χαϊδέψει ο χρόνος, δεν είπε;


(Οι φωτογραφίες είναι της Coda67 από το www.flickr.com
Κλικ στις έντονα χρωματισμένες λέξεις, για να'χουμε ακρ-οάσεις κοινές)

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 11:01 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


33 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007 11:30:00 π.μ., Blogger AVRA

    καλημερα καπετανισσα,

    ακομη και την παρουσιαση τραγουδιων την κανεις λογοτεχνεια!

    γι' αυτο μ' αρεσεις!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007 2:26:00 μ.μ., Anonymous foulianna

    Υπέροχο, υπέροχο, υπέροχο!!!!! :D

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007 4:08:00 μ.μ., Blogger Αδαής

    Σ' ευχαριστώ για ένα ακόμη υπέροχο ταξίδι, καλή μου Καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007 6:35:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Avra, εσπερινό εαρινό αεράκι εσύ!
    Γλυκομιλάς κι όχι πως δεν το χρειάζομαι! Τ΄αντίθετο θα πω. Ανάγκη για κανακέματα, σαν παιδί που τρίβεται στο χρόνο.

    Αγκαλιές κι απ' του Νότου την άκρια.


    Foulianna,
    στολίδια και πολύχρωμα φορέματα μες στην πραμάτεια σου, να'χω να ξελογιάζομαι Μάη μήνα!
    Πολύ σ' ευχαριστώ, ματσάκι τα φιλιά, τρέχουν να σ' ακουμπήσουνε!


    Αδαή, αγαπημένε.
    Τιμονιέρης σπουδαίος εσύ, δέξου με για συνταξιδιώτισσα. Έτσι, να σου μουρμουρίζω λόγια αρμύρας κι εσύ, με το φακό, να εικονογραφείς τη ζωή!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007 7:15:00 μ.μ., Blogger fatale

    Καπετάνισσα......
    Ταξίδι γλυκό με πήγες
    στης Κρήτης τα άγια μέρη
    Ανώγεια και Ξυλούρη ,
    ρακή και τραγούδι.....
    Συνάντησα κάποτε εναν Ανωγειανό που έγραφε μαντινάδες..... ποίηση!!

    Τα φιλιά μου
    για την όμορφη γραφή σου...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007 7:58:00 μ.μ., Blogger marilia

    Καλησπέρα, Καπετάνισσα! Όμορφο ταξίδι!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007 9:34:00 μ.μ., Blogger confused

    Δεν ξέρω τι είναι πιο όμορφο τα λόγια ή οι μουσικές σου...
    Υποθέτω ότι δεν έχει σημασία και τα δύο είναι το ίδιο απολαυστικά :)))

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007 9:54:00 π.μ., Blogger Jo-Anna

    Οι μουσικες ειναι τα ταξιδια τις ψυχης μας . Τα ουρανια τοξα που λαξεψαν τους μυς της καρδιας μας σε σχημα και χρωμα αγαπης .
    Τα τραγουδια ειναι ολα εκεινα τα συντροφα χερια που φτιαχνουν την αλυσιδα υπαρχουμε .

    Ευλογημενοι οσοι ανακαλουν και ανακαλουνται στις κοσμικες διαδρομες των ηχων .


    Ιωαννα

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007 10:29:00 π.μ., Blogger melomenos

    τα τραγούδια σου ζωής και ψυχής
    απόλαυση να σε διαβάζει κάποιος
    καλημέρα σου

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007 1:51:00 μ.μ., Blogger oistros

    Θυμάσαι τον Παπαμιχαήλ σε κείνη την παλιά ταινία της Μανταλένας που φώναζε για αντίπραξη: Καπετάνιος θηλυκός , επιβάτης λωλός?
    Ε λοιπόν κυρά μου, όποτε βάλω πλώρη για ταξίδια σε μουσικές και θύμησες τρέχει στο νου μου η γάργαρη φωνή σου από τα ραδιόφωνα. Εκείνος ο θεατρικός της τόνος που με ταξίδευε. Κι έπειτα η βεβαιότητα μου πως τα λόγια σου θα συντροφεύσει τραγούδι που θα αγαπώ στα σίγουρα.
    Ήτανε, βλέπεις που σε κρυφοκοίταζα κι ανάμεσα στα μικρόφωνα να γράφεις αρημανίως εκείνες τις παράξενες κουβέντες σου, που μας ξεδίψαγαν τις ψυχές ... μα δε στο λέω (που θα λεγε κι η άλλη ταινία των Φουρτουνάκηδων)
    Σήμερα θαρρώ πως άκουσα πάλι μία εκπομπή σου ολόκληρη. Όχι σκοπούς αγαπημένους μόνο .. μα και εκείνο το ίδιο μελάνι που βγαζες από την ψυχή και τότε και μας χάραζες.
    Φιλώ σε

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007 2:30:00 μ.μ., Blogger BeBe

    θα συμφωνήσω με τους περισσότερους...Ταξίδεψες μέσα στις μουσικές σου - τις πολύ όμορφες- και ταξιδέψαμε κι εμείς μαζί...Καλησπέρες Καπετάνισσά μας!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007 3:30:00 μ.μ., Blogger aisthisis

    Aπίστευτος ο τρόπος που εκφράζεσαι! Παίρνεις τις εικόνες της ψυχής σου και τις κάνεις λέξεις, με τόση ορμή, που συχνά νιώθω πως έρχεται κατά πάνω μου ένα κύμα.
    Τι πυροδότησε αλήθεια αυτή τη μεγάλη νοσταλγία για τα περασμένα;

    Y.Γ. Η νέα μου διεύθυνση είναι: aisthisis1.blogspot.com

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007 10:06:00 μ.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    Δεν είναι της στιγμής
    Στ` αλήθεια νιώθω περήφανος για σένα
    Να μη στο πω δεν άντεξα, ταξιδεύουσα θάλασσα!
    Nα αιτιολογήσω δε χρειάζεται,ε;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Μαΐου 18, 2007 11:56:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    fatale,
    καλώς ήλθες κορίτσι που μοιάζεις να'χεις στενομιλήματα με τη μοίρα! Τις μοίρες πιο σωστά που, από δίπλα να τις έχεις να σε χαϊδολογάνε!
    Πολύ σ' ευχαριστώ για τα ανθοφορεμένα δώρα.
    Η Κρήτη σε προσμένει.


    marilia,
    καλοκαίρια στην αγκάλη σου, που'ρχεσαι πάντα με μελωμένα χείλη.
    Τελειώσανε οι χειμώνες, ε;


    confused!
    Έλα τώρα! Που θα συγκριθούν οι στεγνές λέξεις με τις νότες τις χορευταρούδες! Σ' ευχαριστώ πάντως. Που'ρχεσαι γλυκά, σαν κύμα πρώιμου καλοκαιριού.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 19, 2007 12:08:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Jo-Anna,
    σου'πανε μυστικά νεράϊδες κι αερικά, ε; Τι; Σε νυχτερινό γιορτάσι βρέθηκες με νύμφες και ξωτικά και σε κάνανε παιδί τους;
    Ίδια η λύρα του Απόλλωνα ο λόγος σου.
    Να πω; Να πω.
    Πάντα μαγεμένη.


    Μελωμένε μου.
    Απόλαυση είναι ό,τι καθρεφτίζουν οι καρδιές που αγαπάνε. Κι όσο δυναμώνουμε από την παρουσία της (για την αγάπη λέω), να φεύγουν οι γκριζάδες μακριά.
    Σ΄ευχαριστώ καλέ μου!


    Οίστρε,
    να πέσω στα πατώματα. Να κρυφτώ που; Ευάερο και ευήλιο το διαδίκτυο, δε λέω ,μα με το κανάτι η έκθεση βρε παιδί μου, να'χουμε να χαιρόμαστε!
    Τι να πρωτοπώ.
    Όχι με συγκίνησες. Με τσάκισες.
    Σφαλίζω μάτια και σε κλείνω στην αγκαλιά. Σ' ευχαριστώ όσο δε πάει. Είναι η ζωή μου εκεί. Ακόμα είναι. Πέρασα τόσα, έζησα τόσα. Θα'ρθει στιγμή που θα ξαναγυρίσω.
    Μα δεν υπάρχει σπουδαιότερο, πιο πολύτιμο για μένα, από το να'χω αγγίξει μία, έστω μία (σοβαρολογώ) ψυχή.
    Το εννοώ γαμώτο.
    Έστιψα ψυχή εκεί, σ' αυτό το στούντιο που ακόμα νιώθω τη μυρωδιά του.
    Άστα γιατί θα γίνω μελό.
    Τα φιλιά μου δικά σου.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 19, 2007 12:14:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Bebe,
    καλησπερούδια ομορφοκόριτσο!
    Μια θάλασσα με ήχους να βουτήξω. Να μη μιλώ. Βουλωμένο στόμα, μα τ' αυτιά κινητοποιημένα. Να γίνω μουσική, μπορώ;
    Φιλιά!


    Αίσθηση,
    στήνεις αυτί στη καρδιά μου. Κι έχεις και άριστη ακοή. Χοροπηδάει το συναίσθημα, τι να σου πω. Ούτε πεντοζάλης! Ζωή τριγύρω. Αμέτοχος γίνεται; Απλός παρατηρητής; Ούτε γι αστείο...
    Ναι, είμαι του "τώρα", αλλά όλο κλωθογυρίζω στο χθες.
    Γιατί;
    Χμ! Λέω πως θα πιάσω στον ύπνο το χρόνο, να.


    Σωκράτη,
    άσε δυό-τρία γράμματα αμίλητα να στα αντιγυρίσω! Τι να πω για σένα δηλαδή;
    Άντε...
    Τέτοια τιμή, ούτε αγκάλη μάνας.
    Η καρδιά μου σ΄ευχαριστεί.
    Και το φιλί μου τρέχει.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 19, 2007 2:41:00 π.μ., Blogger elpida

    Θεέ μου, τι χάνω!
    Απόλαυση είσαι καπετάνισσα, πάντα!
    Εκείνο με τον Δία που ήθελε καρέκλα, απίθανο! Αμ και τ' άλλα;
    Σιγή πρέπει να κρατάμε όταν σε διαβάζουμε Μαρία μου, όχι να γράφουμε!
    Τον θαυμασμό μου τον έχεις πάντα! Να το θυμάσαι!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 19, 2007 7:01:00 μ.μ., Anonymous atg

    kapoia apo auta kai mena mou milane
    2 eidika kapou me ponane

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 19, 2007 8:59:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Αυτό είναι ταξίδι!
    Οι δεκάδες αγαπημένες μελωδίες, κάποιες τόσο ξεχασμένες, γεννάνε στο κεφάλι μου άλες τόσες, που κι εκείνες άλλες πάλι γεννάνε.

    Άραγε να ναι αυτές που σε καναν αυτό που είσαι; Σου μαθαν λέξεις τόσο όμορφες και τις μουρμουριζες στον ύπνο σου;
    Λέω πως ναι... αυτό δε δίνει πάντα αξία στις νότες;

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 19, 2007 9:33:00 μ.μ., Blogger Natalia

    Γεια σου Καπετάνισσα
    δεν σε είχα ξαναδιαβάσει...
    τι χείμαρος είσαι εσύ!
    τι δώρα καρδιάς έδωσες έτσι απλόχερα σ' αυτό το post...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Μαΐου 19, 2007 9:49:00 μ.μ., Blogger George-Rose

    Γεια και χαρά σου Καπετάνισσα. Την μια μας ματιδεύεις σε μέρη ονειρεμένα όμορφα με τις φωτογραφίες σου την άλλη μας ταξιδεύεις ντύνοντας με τόσο υπέροχα λόγια μουσικές αγαπημένες. Η αγάπη για την μουσική είναι μεγάλη. Και αν διβάζω το πόσο ωραία τα δένεις με τις προσωπικές σου στιγμές γίνονται διπλά αγαπημένες. Προσπαθώ να φανταστώ τα δικά μου δεσίματα μ'αυτά. Ο Αύγουστος !! Άραγε πόσες φορές ξημερώθηκα με αυτό. Αμέτρητες! Νάσαι καλά μωρέ Καπετάνισσα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 20, 2007 12:59:00 μ.μ., Blogger discolata

    γέμισαν τα μάτια μου εικόνες, το δωμάτιο μυρωδιές και ήχους. μέθυσα σχεδόν.
    ακόμα κι ο πρωινός καφές γλύκανε.

    φιλί, καλημέρα

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 20, 2007 6:34:00 μ.μ., Blogger el-bard

    Σε χάρηκα, στα κείμενα και στις μουσικές σου. Που έχεις τόσες πολλές. Ή -μάλλον- που μπορείς να τις συνδυάζεις και να τις μυρηκάζεις, να τις χαίρεσαι ξανά.
    Δεν το μπορώ εγώ. Δεν ξέρω γιατί, μου είναι βαρύ ν' αναθυμάμαι. Αν διάλεγα κάτι αυτή τη στιγμή, θα έβαζα να γυρίζει το "Να μ' αγαπάς".

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Μαΐου 20, 2007 8:36:00 μ.μ., Blogger Xνούδι

    Με γαλήνεψες Μαράκι. Δεν είναι υπέροχες αυτές οι συλλογές οι αυθαρτες από τα δόντια του χρόνου?
    Σε έψαχνα...

    φιλιά.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 21, 2007 12:03:00 μ.μ., Blogger Pan

    Καλημέρα καπετάνισσα. Κατάφερα επιτέλους να σου γράψω...Η avra εξέφρασε στο απόλυτο αυτό που ήθελα να πω. Μόνο μία 'παρατήρηση': αυτός ο στίχος του Καββαδία χαντάκωσε πολύ κόσμο...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 21, 2007 12:04:00 μ.μ., Blogger Mist

    Πάλι με ταξίδεψες Καπετάνισσα, με την ευχή των ήχων σου πανί για το νησί της Κρήτης...σταγόνα δροσιάς στην γεύση μου η ρακή της, με λυράρη, και συνταξιδιώτη τον Ξυλούρη να με ξεναγεί, και να μερώνει την ψυχή...τη φωνή σου ν' ακούσω, κι απ' την άκρια του μικροφώνου, τις γραφές των δακτύλων σου ν' αφουγκραστώ...για το επόμενο ταξίδι...που θα με πάς.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 21, 2007 1:01:00 μ.μ., Blogger scalidi

    εξαιρετικά, κυρία μου, εξαιρετικά... ιδίως αυτή η μαρκίζα, με τρελαίνει

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 21, 2007 6:39:00 μ.μ., Blogger Sigmataf

    Μου αρέσει το γούστο σου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!







    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!







    !!!!!!!!!!!!!!!!!


    πάρα πολύ!!!!!!!!!!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Μαΐου 21, 2007 8:17:00 μ.μ., Blogger desprh

    Γεια σου καπετάνισσά μου! Σ' ευχαριστώ που χαράζεις πιο λείες τις γραμμές στις μνήμες μου...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 22, 2007 2:00:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    elpida,
    γλυκολάλητο πουλί!
    Να'ρχεσαι σε τούτο δω το παραθύρι μα με κανακεύεις και να μου θυμίζεις πόσο ωραίοι μπορούν να είναι οι άνθρωποι!
    Μικρά τρεμάμενα σπουργίτια είμαστε.
    Στη χούφτα του να μπορούσε ένας να μας πιάσει.


    atg,
    σφιχταγκαλιασμένοι πόνος και χαρά. Πότε ο ένας πρωπορεύεται, πότε βραδαίνει το βήμα και ακολουθεί.
    Μα τα δυνατά, τ' αλησμόνητα και ανατρεπτικά, ναι, είναι του πόνου.


    Δόκτωρα, αγαπημένε, μου'λειψες. Λέω λοιπόν πως οι νότες, από μόνες τους, δίχως στηρίγματα δηλαδή, είναι αξία. Δημιουργία μέγιστη. Κι ο λόγος απ' την άλλη, σαν έχει ψυχή εντός, κάνει τη μουσική κι ανθοφορεί. Δεκάδες θαύματα μαζί. Κι η αγάπη που τα κινητοποίησε όλα τούτα, το πρώτο.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 22, 2007 2:13:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ναταλία,
    λεύτεροι οι λυτρωτικοί αέρηδες να σε φέρνουνε στην αυλή μας. Να κάθεσαι να τα λέμε και να τραγουδάμε τη ζωή μας. Κάτω από σκιές, αντίκρυ στους ήλιους.

    Η ζωή έχει δώρα από μόνη της, μικρή.


    George-Rose,
    φιλώ σε αγαπημένε.
    Να λιάζονται οι στιγμές μας κάτω από μάτια δεκτικά, οικεία. Στο ύφος που κοιτούν, στον τρόπο που δέχονται. Ποιό μυστικό δεν ομορφαίνει, σαν αρνηθεί τη γέννα του;


    discolata, καλή μου.
    Κι η μέθη, πρωτοπαίδι του κεφιού. Δίχως ποτήρι-απαραίτητα- στα χείλη. Με άκουσμα ίσως, με θέα πιθανόν, με ψυχής ανάγκη, σίγουρα!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 22, 2007 2:59:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    el-bard,
    συμπτώσεις του καιρού που θα'βαζα κι εγώ το ίδιο τραγούδι να γυροφέρνει τη ζωή μου κι εγώ με φούστα φαρδιά, κυματιστή να κάνω κύκλους για να μη δω το τέλος του;

    Φιλιά. Κι αυτά, στις μνήμες ακουμπούν, όσο κι αν αλαφρώνουν
    (σ)το παρόν, ε;


    Χνούδι,
    εδώ αγαπημένη μου, σ' ό,τι γελάει μέσα μας φορώντας κοντομάνικο μπλουζάκι. Και σ΄ό,τι τις νύχτες κρυώνει κι ονειρεύεται και σιγοτραγουδά. Σ' όλα τούτα. Που και πως αλλιώς...


    Pan,
    όλα τα δίκια τα ξεβράζει η θάλασσα, η μεγαλοκυρά. Τα παιδιά της, τα κύματα ακούω κι εγώ. Κοχύλι ανοιχτό ο λόγος, ίδια μουσική.

    Σ΄ευχαριστώ για τα λόγια τα όμορφα. Τ' αβύθιστα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Μαΐου 22, 2007 3:08:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Mist,
    το τραγούδι έχουμε για πλοηγό, άσε με μένα. Ναυτάκι που λουφάζει στα καταστρώματα και σκαντζάρει πίνοντας ηλιοβασιλέματα, αυτό είμαι γω.
    Κι η ρακή, εκεί, στο πλάι.
    Μυρωδιά πατρίδας.


    Σταυρούλα,
    μαζί σε χορωδία, ναι;
    Να κάνουμε προτάσεις. Σημαία μας το φάλτσο μας, παράταιρο ναι, δε λέω, μα συνάμα χρώμα ζωηρό στην επίπεδη, στεγνή καλλιφωνία!


    Sigmataf, γλυκόπαιδο,
    το γούστο μου σ αρέσει γιατί είναι όμοιο με το δικό σου, ναι;
    Άρα, στην ουσία το δικό σου σ΄αρέσει!
    :)
    Έλα παρέα να πιάσουμε σκοπό.
    Να ξορκίσουμε κάθε Κακοφωνίξ της ψυχής μας...


    desprh,
    θέλουνε κι οι μνήμες φωνή, την αποζητάνε. Ούτως ή άλλως υπάρχουν. Αν λειανθούν μια στάλα και συμφιλιωθούν με το παρόν, ομορφαίνουν, ε;

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape