Σάββατο, Απριλίου 21, 2007
Το Κ της Καρδιάς, της Κούβας και της Κρήτης


Ως πότε θα κρατιέμαι απ' τις αμμουδιές, τις πέτρες και τα χώματα γυρεύοντας να βρω το τέρμα τ' ουρανού. Το πέρα-πέρα. Το χείλος του. Το ξέφτι. Το "φτάνει" του. Αχ, για δες πως σπαρταρά η σκέψη στα ανήξερα! Και... κοίτα τώρα μια λαχτάρα στη ματιά να ξαστερώσει και να σαλέψει μπρος στην άκρια της γης. Κείνης που μας σκεπάζει. Να πέσει με φόρα κάποτε στην ούγια την ατσαλάκωτη, αυτού του γαλάζιου σεντονιού. Με πείσμα γερά τεντωμένο, θωρώ το ν' ανεμίζει πάνω απ' τη ψυχή μου αλλάζοντας τις φορεσιές κατά τα κέφια του, ορίζοντας -συνάμα- τα δικά μου...
Το συλλογιζόμουνα χθες που πικροσάρκαζα πως οι πατρίδες είναι ψέμματα κι οι χώρες για τα γέλια. Κι η άκρη τ' ουρανού κάπου θα σμίγει με το χώμα, δε γίνεται. Το φως με τη ρίζα. Το 'λεγα σε δεκαεξάρικα, μπρος σε μια τέτοια πόρτα κρητικού σπιτιού. Χωριάτικου.

Σα να ΄μεινε ανέγγιχτη η ζωή εδώ, χρόνους, αιώνες, είπα σαν έσπρωξα το γερασμένο ξύλο. Κι ανέλπιστα πως, τα ΄νιωσα όλα μέσα μου ανάκατα, χύμα εικόνες και πράγματα κι αισθήσεις και φωνές. Από περιπλανήσεις και παλέματα του νου και της ψυχής, από διαδρομές νερών κι ανέμων, από αφίξεις κι αναχωρήσεις. "Εγώ θαρρώ, ο κόσμος είναι ίδιος παντού", είπε έφηβος που δε βγήκε ποτέ του απ' την Κρήτη και του γέλασα με τη ματιά.
"Ίδιος, σαν ουρανός, σοφά μιλάς", είπα για ν' ακουμπήσω. Και μπορεί έτσι να'ναι. Διάβηκα το κατώφλι το μαγικό και... -θεοί και άγγελοι μαζί!- νοστάλγησα την Κούβα.


Σ΄αυτήν την αυλή που καμώθηκε λες για να ζηλεύουν ζωγραφιές, μέτρησα πόσους τόπους κουβαλώ εντός μου. Και πόσους σέρνω με τα πέλματα. Απίστευτος ο κόσμος. Γύρω, πέρα, μέσα. Ορκίζομαι, δεν έχω δει τίποτα κι ας λεν άλλα τα μάτια να παρηγοριούνται. Είμαι στο στέριωμα της ψυχής μου, στην Κρήτη μου κι έχω την Κούβα στο μυαλό. Κι εκεί, στα κρητικά κολυμπούσε η λαλιά. Μαντινάδες μοίραζα στους Κουβανούς, σας δίνω το λόγο μου.
Σε χίλιους τόπους σπαρταράει η ζωή: στον εξής ένα που λες. Εκεί που αγαπάει.

Αφήνοντας έτσι ανάκατα εντός μου τ' αγγίγματα και τις πνοές, τις γεύσεις και τ' ανθίσματα να μπλέκονται, να κουτρουβαλούν, ν' αρπάζουν τις αισθήσεις μου και να με μεθάνε -ακόμα, ναι-, πετιέμαι μεταξύ 34ου και 32ου βόρρειου παράλληλου. Λίγο πριν καβαλήσω τον Ατλαντικό και να' μαι, σιγομουρμουρίζω Καββαδία: "...γύρισες και μου'πες πως το Μάρτη, σ' άλλους παραλλήλους θα'χεις μπει..." Ταχύτητα 920 km/h, θερμοκρασία έξω -57 βαθμοί C, βλέπω στις σημειώσεις μου. Αιθέρες. Ξεπλένει τη σκέψη το "μακριά", την αναγεννά. Λες; Λέω. Παρακάτω. Τα δύσκολα άλλη ώρα.
Πτήση θαυμάσια στο "πήγαινε". Και λίγα λεπτά πριν από την προσγείωση στο JFK, η παραπάνω εικόνα. Η θάλασσα και τα σωθικά της. Ο πάτος στην επιφάνεια; Παιχνίδισμα της άμμου και του υγρού; Όμορφο να το βλέπεις από ψηλά και να σε καλωσορίζει στην Νέα Υόρκη.

Το Μαϊάμι των φίλων, οι γωνιές της αλητείας παραπέρα. Αγκαλιάσματα υποδοχής, ω, είναι όλα όπως τα ΄ξερα, νέα πες, να΄χω να φρεσκάρω τις μνήμες, να ριχτώ σε άλλους καιρούς, σε λαίμαργα χαμόγελα, σε κλίματα ζεστά, σε λόγια που πέφτουν αχόρταγα απ τα χείλη. Κι έπειτα, ν΄ανοίξω βλέμμα στις Μπαχάμες τις τροπικές και ξωτικές, γεφύρωμα για τη χώρα που'χουν οι αμερικάνοι σε τιμωρία, "να κακό παιδί για να μάθεις", σκούζουνε οι πολύξεροι αφέντηδες της γης. Τυρκουάζ καλοκαιριού στις Μπαχάμες, στα νερά τ' αστραφτερά, τα ζηλευτά, πρόκληση θεών με τις ηλιαχτίδες να ξεγυμνώνονται ηδυπαθώς, που θα΄λεγε κι εκείνος που δεν έχει αντικρύσει ποτέ του το Αιγαίο... Οι πρώτες ματιές στην Κούβα σκαρφαλώναν πρόσωπα. Και κτίσματα. Ν' αρπάξουνε το χρόνο, να ρουφήξουν γνώση, ν' απαντηθεί το γιατί. Σαστισμένο μυαλό -άκυρα τα διαβάσματα- και βουβαμάρα μπρος στη φτώχεια. Θες η συγγένεια στον τρόπο και στην άποψη, θες η επαναστατικότητα μιας εφηβείας που αγκάλιαζε τον Τσε και υψωνόταν στην ιδέα, θες η ώριμη -πλέον- αντίληψη ότι η πράξη πορεύεται αλλιώς, όλα τούτα, φέραν αμηχανία.

Πρωτογενή κοιτάγματα (τα πιο αυθεντικά λένε) πάνω στα κτίρια με την αποικιακή αρχιτεκτονική, θαυμάσια και θαυμαστά, ίδια έργα τέχνης, στέκουν σαν ξεπεσμένες αριστοκράτισσες, γόησσες σωστές, αλλά, κουρελιασμένες. Μια αλλιώτικη ευημερία μαρτυρά η παρουσία τους, μεγαλοπρέπεια καιρών αλλοτινών που η Αβάνα ζούσε μέρες δόξης και άνθησης ζηλευτής στις τέχνες, στη σκέψη, στην κουλτούρα. Η παρακμιακή ατμόσφαιρα των ξεθωριασμένων χρωμάτων, των ξεφλουδισμένων τοίχων και του μαρασμού, γεννά μια πρώτη πίκρα.
"Έτσι ζουν οι άνθρωποι, φτωχικά. Για πόρτες μες στα σπίτια τους έχουν χαρτόκουτες, το εσωτερικό των σπιτιών τόσο παλιό κι αφρόντιστο, θυμίζει εγκατάλειψη", μας πληροφορεί ο Μικέλ, Μεξικάνος, επισκέπτης κι αυτός, από τους πρώτους ανθρώπους που γνωρίσαμε. Μπήκαμε στα σπίτια τους αργότερα. Σταθήκαμε κάτω από τις ερειπωμένες προσόψεις και τα μπαλκόνια με τα περίτεχνα καμωμένα κάγκελα από σφυρήλατο σίδερο και διαβήκαμε το κατώφλι. Η καθαρότητα, στα πρόσωπα και στα πράγματα, όπως σου δίνεται για να τη σεβαστείς.


Λαός, με καρδιοχτύπι μεσογειακό. Να σου ανοίξει τα πορτοπαράθυρα, διάπλατη κι η ψυχή, πέρα από μιζέριες και χαμηλώματα που μάλλον ο περίσσιος πλούτος τα καλοξέρει παρά η πεντακάθαρη φτώχεια. Ούτε ντροπές, ούτε κατηφοριές στην συμπεριφορά. Αυτά έχουμε, με τη καρδιά μας τα δείχνουμε, πως να γίνει. Σπουδαίο, ε; Να μην αποφεύγουν την έκθεση του "λίγου" τους, μα με την συμπεριφορά τους, να το μετατρέπουν σε πολύ. Να φυσά η αύρα τα ρούχα, μπουγάδα καθημερινή, λιάζονται και τα έξω όμοια με τα μέσα, πως αλλιώς!
Να σε κερνούν καφέ -στα κόκκινα η ενέργεια- σ' εκείνα τα στενά δρομάκια τους που γίνηκαν έτσι για να'χει πάντα σκιά, για δες! Κι έπειτα να βρίσκονται μ' ένα σάλτο σε κείνα τα παμπάλαια λεωφορεία, απομεινάρια καιρών που οι δυτικοί, καμώνονται πως δε γνώρισαν ποτέ.

Κι ο έρωτας, θριαμβευτής κι αφέντης μέγας, στους ίδιους δρόμους, μες στη λασπουριά και τα φλούδια απ' τους σοβάδες. Να λάμπει μες στ' απόνερα. Έρωτας που λαμποκοπά. Σε κοιτάγματα κι ακραγγίγματα. Ατμόσφαιρα να οσμίζεσαι και να κρυφογελάς σαν κοπελλούδι. Μάτια να σε ψαχουλεύουν, χαμόγελα, λαχτάρες, πεθυμιές, αναπνοές στη σάρκα σου να νιώθεις.
Τι 'ν' τούτο... Ζωή το λένε, εεε!!! Παντού ζευγάρια σ΄αγκαλιές, φιλιά να τρέχουνε κι η αστυνομία -πανταχού παρούσα, όντως- σα χάδι λες κι αυτή, τόσο παιχνιδιάρα!
Αλήθειες σε τούτη τη στιγμή που κάθησε στο χρόνο, χαρακτηριστικές. Ο έρωτας στη ζέστα του, δοσμένος, χυμμένος στον αγέρα, γαντζωμένος στα δάχτυλα και παραδίπλα εξαθλίωση και μοναξιά. Ούτε πέσος που λες. Άραγε εξισορροπούνται οι πίκρες; Μ' ένα φιλί μπορεί και να'ρχεται η αρμονία, ναι. Για να ζυγίσεις τα πολύτιμα, για να κοιτάξεις κατάφατσα, με μάτια γυμνά τον ήλιο. Που υπάρχει. Κι αυτός ξεγυμνωμένος. Ολοτσίτσιδος. Για κάθε γωνιά της γης.
Τ' ουρανού δηλαδή. Π' άκρη δε θα'χει, λέω.



Αβάνα μου, Αβάνα μου, αν έφτανε ένα τραγούδι για να πω
πόσα σου έχει κλέψει ο χρόνος...

Carlos Varela, Habana me




Compay Segundo - Sigue el paso en la nochebuena
Eliades Ochoa - Con Dolor en el Alma
Ibrahim Ferrer - En que parte de Cuba nació el Son
Omara Portuondo - Agua cae del cielo
Rubén González - Prestame la bicicleta

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 02:10 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


29 Ανάσες:


  • Χρόνος: Σάββατο, Απριλίου 21, 2007 10:03:00 π.μ., Blogger dr.Uqbar

    Έχω ακούσει πολλές ιστορίες για αυτή τη γη που ξέχασε ο χρόνος. Μα άλλο να βλέπεις αυτό το χρονικό με τις φωτογραφίες του.
    Υπέροχο να βρίσκεις χρώματα για τα επόμενα όνειρα σου!
    Καλως ήρθες πίσω.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Απριλίου 21, 2007 12:13:00 μ.μ., Blogger Viz

    Thanks gia ti bolta kapetanissa...mia fotografia xilies l-ekseis...
    Filia kai kalos ilthes piso sto K prin to L

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Απριλίου 21, 2007 12:48:00 μ.μ., Blogger melomenos

    πανέμορφη η περιγραφή σου!
    καλώς ήρθες!!!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Απριλίου 21, 2007 12:54:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Καθως ταξιδευα μαζι σου στα πανεμορφα μερη, μου ηρθε στο μυαλο το ποιημα του Ναζιμ Χικμετ που τοσο υπεροχα μελοποιησε ο Θανος Μικρουτσικος και ερμηνευσε η Μαρια Δημητριαδη.

    "Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα
    η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται
    με τη στρατιά που κατεβαίνει προς το κίτρινο ποτάμι

    Η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται.

    Κι ύστερα, γιατρέ, την κάθε αυγή
    την κάθε αυγή, γιατρέ, με τα χαράματα
    πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται.

    Κι ύστερα, δέκα χρόνα, γιατρέ,
    που τίποτα δεν έχω μες στα χέρια μου
    να δώσω στο φτωχό λαό μου,
    τίποτα πάρεξ ένα μήλο
    Ένα κόκκινο μήλο
    Την καρδιά μου."

    Ε! εσυ μπορεις να κανεις μια μικρη παραφραση ως προς την χωρα....

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Απριλίου 21, 2007 4:26:00 μ.μ., Blogger fevis

    Τι ωραίες,μαγικές εικόνες... Να είσαι καλά, να ταξιδεύεις και μαζί σου να ταξιδεύουμε και εμείς...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Απριλίου 21, 2007 10:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Τυχαία ανακάλυψα το blog σου Καπετάνισσα και ομολογώ οτι ταξίδεψα μαζί σου. Όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής με συναρπάζουν και ιδιαίτερα
    η Κούβα.Φωτογραφίες και λ-έξεις γεμάτες alma libre και αγνότητα.Μας λείπει η αγνότητα και ο έρωτας Καπετάνισσα. Σε ευχαριστώ για τις μικρές ανάσες ελευθερίας.Μερικά λόγια καλωσορίσματος.
    Τι είναι αυτό που κάνει τα πουλιά να πετάνε ελεύθερα πάνω από την θάλασσα;
    Τί είναι αυτό που χαρίζει απαράμιλλο φώς στα ανεκτίμητα γαλάζια πετράδια;
    Tί είναι αυτό που ξεχειλίζει την ύπαρξή μου και κάνει ολόλαμπρο το μονοπάτι της ψυχής μου;
    Τί είναι αυτό που εμπνέει ανιδιοτέλεια μέσα στο κενό μου;
    Όλα εσύ...
    Καλώς ήρθες πίσω λοιπόν!!!
    "Δούρειος Ίππος"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 22, 2007 10:53:00 π.μ., Blogger confused

    Όμορφο, πρωινό ταξιδάκι με τις λέξεις και τις φωτογραφίες σου. Να είσαι πάντα καλά καπετάνισσά μου :))

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 22, 2007 1:15:00 μ.μ., Blogger Σωκράτης Ξένος

    Καλημέρα Καπετάνισσα και των ανέμων
    και των μυρωδικών
    Να, λοιπόν, από πάνω ο κόσμος πιο βαθύς κι ως την καρδιά ανθρώπων τόπων
    Περιουσία, ναι, άφθαρτη περιουσία

    Καλή Κυριακή

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 22, 2007 2:57:00 μ.μ., Blogger Pan

    Καπετάνισσα αποδεικνύεσαι στα όλα σου.
    Μας ταξίδεψες κι'εμάς στα μέρη που είδες.
    Ελπίζω η επιστροφή μόνο να μην ήταν δυσάρεστη.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 23, 2007 9:52:00 π.μ., Blogger Στέφανος

    κανείς δε μας ταξιδεύει όσο εσύ

    καλή βδομάδα

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 23, 2007 11:28:00 π.μ., Blogger BeBe

    Έτσι, ταξίδεψε μας κι άλλο! ;)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 23, 2007 3:16:00 μ.μ., Blogger kwlogria

    Θεά μου... ταξιδιάρα ψυχή μου... υπέροχο ταξίδι, όλο χαμόγελα, σαν να ήμουν μαζί σου. Πόσο σ'ευχαριστώ! Μακάρι όλα σου τα ταξίδια να είναι έτσι. Πάντοτε:)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 24, 2007 1:06:00 π.μ., Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος

    Όμορφο το ταξίδι που μας χάρισες
    Σε ευχαριστώ

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 24, 2007 12:42:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Δόκτωρα,
    ψυχή αναχωρητή και η δική σου.
    Σε τέτοια γη να'χει πατήματα, θα ευχηθώ. Κι όσο για τις αποχρώσεις, φορτωμένος ο ουρανός μου. Να με ξαναγυρίζει συνεχώς εκεί. Να ζυμώνει νέα όνειρα με υλικά παλιά.
    Να γιγαντώνονται, να μ' αγκαλιάζουν!


    Viz,
    αγέρηδες ταξιδιάρηδες στην πόρτα μου να μην κλείνει ποτέ. Κόπιασε, που λένε. Με το καλό να σμίγουμε και να πετάμε άγκυρες στο πέλαγο να χάνονται σε βύθιση αιώνια.
    Καλώς σε βρήκα, παιδί της βόλτας. Της ανοιξιάτικης...


    Μελωμένε,
    δώρα να'χα να σου δώσω ζηλευτά! Κι αν ήτανε ν'απλώσω σε παζάρι τις εικόνες της ψυχής μου, τις μυρωδιές και τα βιώματα, ορκίζομαι "πάρε κόσμε" θα φώναζα!
    Κοινωνάται κι η χαρά, τι λες;

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 24, 2007 12:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tolitsa μου,
    θα γράψω και για τ' άλλα. Για τον Τσε και τον Φιντέλ και την αίσθηση που κουβαλάει ο κόσμος εντός κι όλα εκείνα που ορίζουνε την ύπαρξη του τόπου και τις ανάσες των ανθρώπων του.
    Σωστά τα λες, ε;
    Μοιρασμένη πιά και η καρδιά.
    Ποιά πατρίδα να πρωτοαρθρώσει...


    fevis!
    Τούτος ο προορισμός τ' ανθρώπου, αυτό ακριβώς και το μέλι της ζωής. Να βουτάς ολόκληρος, κολλημένος εκεί, να γεύεσαι διαδρομές κι ανοίγματα και αναπαμό να μην έχεις!
    Κι αν έχουμε ταξίδια μπροστά!
    Και, ευτυχώς...


    Δούρειε Ίππε,
    ωραία τούτα τα συναπαντήματα!
    Χαρές στα χείλη σου πάντα. Καλώς μας ήλθες. Αφουγκράζεσαι καθαρά κι αυτό είναι χάρισμα σπουδαίο.
    Ταύτιση λοιπόν. Ο έρωτας, ναι. Που χύνεται στα πράγματα, που υψώνεται και γδύνει τη ψυχή να τη φωτίσει.
    Κι η αλήθεια της απλότητας. Της αγνότητας, κατά πως λες.
    Το καθάριο γύρω.
    Μα πρώτα μέσα.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 24, 2007 1:01:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    confused,
    εσύ π' ακούς θαλασσινούς ψιθύρους, καταλαβαίνεις. Κι από αναχωρήσεις κι από επιστροφές κι από γεφυρώματα ανάμεσα στα δυό.
    Κι από σχέδια, για πέλαγα άλλα!


    Σωκράτη μου,
    μα είναι ο κόσμος μια ομορφιά παιδιού, το 'δες, ε; Που βούτηξε τα δάχτυλα στη μπογιά και σκόρπισε λιακάδες και φεγγάρια και γαλάζια κύματα! Προίκα για τη καρδιά και τις αναζητήσεις της. Χώμα στέρεο, να πατά.


    Pan,
    φιλιά ίδια με ανθάκια τ΄Απρίλη, για τα λόγια τα κολακευτικά.
    Κι έπειτα χαμόγελα μεσημεριού για κέρασμα και σκέψεις όμοιες με μουσικές.
    Η επιστροφή λες, ε;
    Χμ! Κομματάκι ζόρικη ναι, μαντεψιά σωστή η δική σου, μα την κουλαντρίζω. Δύναμη τα όσα έζησα. Μου φτάνει.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 24, 2007 1:11:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Στέφανε!
    Μα τι λες και πετάς κόκκινο στα ηλιοκαμμένα μου μάγουλα!
    :)
    Η ζωή δεν είναι τιμονιέρισσα πρώτη;
    Τα όνειρα; Ταξιδιάρηδες ασυναγώνιστοι; Αμ ο έρωτας; Αφέντης στο σαλπάρισμα!
    (Και στο σαλτάρισμα!)


    bebe,
    θα σε πάω εγώ γλυκό κορίτσι σε τόπους που οι επιθυμίες μονίμως κατοικούν, να βρεί γη η καρδιά σου να τριγυρίζει ανενόχλητη, να κάνει τα δικά της!
    Ωραία, ε;


    kwlogria,
    ομορφοκόριτσο, θαρρείς μαζί δεν ταξιδεύουμε; Όσους αγαπάμε τους έχουμε εντός όπου κι αν βρεθούμε, σωστά;
    Ειδικότης μου το σεργιάνι που λες.
    Να μη σου πω πως και το σκάφος περιττό είναι!
    Στους πιο ανοιχτούς τόπους, δίχως αποσκευές...


    Τάσο,
    η χαρά έχει κι από δω παιδί δικό της. Και για μένα που λες, τούτο το μοίρασμα είναι γιορτή. Και σιγουριά μαζί πως οι φίλοι παραμένουν η καλύτερη παρέα στα ταξίδια, ακόμα και απόντες!

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Απριλίου 24, 2007 5:56:00 μ.μ., Blogger Αδαής

    "Σαστισμένο μυαλό -άκυρα τα διαβάσματα- και βουβαμάρα μπρος στη φτώχεια. Θες η συγγένεια στον τρόπο και στην άποψη, θες η επαναστατικότητα μιας εφηβείας που αγκάλιαζε τον Τσε και υψωνόταν στην ιδέα, θες η ώριμη -πλέον- αντίληψη ότι η πράξη πορεύεται αλλιώς, όλα τούτα, φέραν αμηχανία." Με τα πιο πάνω εξέφρασες ακριβώς τα δικά μου συναισθήματα. Η Κούβα με αγκάλιασε και μ' απογοήτευσε και με γοήτευσε. Η δική μου Κούβα είναι οι φιλικοί άνθρωποι στις φτωχογειτονιές του Σαντιάγο, τα παιδιά στη Μπαρακόα, οι φιλόξενοι αγρότες στην όμορφη Βινιάλες, οι μουσικοί και χορευτές που δίνουν άνευ ανταλλάγματος την ψυχή τους στην Casa de la trova στην Αβάνα. Ναι, ερωτεύτηκα την Κούβα, αλλά είναι και πολλά που μου πληγώνουν τις μνήμες απ' αυτήν. Όπως και νάχει, Καπετάνισσα, για μια ακόμη φορά μίλησες και "εκ μέρους μου" και σ' ευχαριστώ. Για να είμαι ακριβής τα είπες όλα: "Ορκίζομαι, δεν έχω δει τίποτα κι ας λεν άλλα τα μάτια να παρηγοριούνται"...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Απριλίου 25, 2007 12:01:00 π.μ., Blogger ανεστης

    Πολύ καλό το ταξίδι, με ίδιες σκέψεις γύρισα κι εγώ από εκεί κι άφησα επίσης την καρδιά μου!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 5:19:00 μ.μ., Blogger Viz

    pou eisai kapetanissa, gia pou salpares pali?

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007 5:37:00 μ.μ., Anonymous πάνος

    Μοχίτο, ήταν αυτό το ποστ!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 10:55:00 π.μ., Blogger Composition Doll

    Υπέροχες μνήμες από την Κούβα, μου ξύπνησες, Καπετάνισσα!

    Καλά ταξίδια, πάντα!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 11:59:00 π.μ., Blogger candyblue

    Έχω δει και έχω ακούσει διάφορα για εκείνη εκεί την χωρά...μα πιο πολύ τα ένιωσα εδώ.

    Εσύ φταις για αυτό
    Οι λέξεις σου που έγιναν άρματα και μετέφεραν ολόκληρα κομμάτια γης και αποσπάσματα ζωής εδώ


    Είσαι τυχερός άνθρωπος.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007 8:21:00 μ.μ., Blogger oistros

    Kαι το Κ της .. καπετάνισσας :))
    Ήρθα να φέρω και εγώ κάτι, που μοιάζει άσχετο αλλά μπορεί να μην είναι κιόλας. Μία πρόσκληση.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Απριλίου 29, 2007 2:33:00 π.μ., Blogger unapatatras

    πάντα τέτοια!
    να 'σαι καλά ν' αλητεύεις!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Απριλίου 30, 2007 1:49:00 μ.μ., Anonymous nefeloessa

    Το Κ του Καιρού, του Καινού και του Κεραυνού

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007 8:39:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αδαή, πολυταξιδεμένο πουλί.
    Αλλιώτικα τα μάτια, ίδια η ματιά. Ξέρω πως τα κοινά μας ενώνουν κι ώρες-ώρες θαρρώ πως μένουν στο χώμα πατημασιές από άλλους,
    συμπλ(ν)έοντες ανθρώπους -να, σαν κι εσένα καλή ώρα-, για να βαδίζω πάνω, ν' ακουμπώ.
    Ό,τι αγαπάμε μοιάζει να΄ναι ένα.
    Ζωή, ναι. Αλλά κάτω από το φως του πιο γιορτινού ήλιου.
    Όσες οι σκιές, τόσες οι αχτίδες.


    Ανέστη,
    καλώς μας ήλθες με τη καρδιά μισή και συνάμα, ακόμα πιο μεγάλη! Όσα κι αν αφήσουμε σε κείνον τον τόπο, από συναισθήματα, συγκίνηση, ένταση και φωνή, αυτά θα πολλαπλασιάζονται. Και θα μας γυρίζουν πίσω!


    Βιζ,
    μωρέ σωστά τα λες του λόγου σου, μόνο που σε άσφαλτο αρμενίζω να πάρει ευχή! Έγνοιες μαζεμένες, να. Πως λένε "η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη"; Ε, τι θαρρείς... Πετσί και κόκκαλο!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007 8:46:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Πάνο,
    να σε μεθώ με λόγια και χρώματα, με εικόνες και ανέμους κι άλλο τίποτα στη γη! Να καμώνομαι πως κάνω μάγια και τρεκλίζουν τα χιλιόμετρα!
    Ίδια ψυχή βοράς και νότος, ναι;


    Composition Doll,
    ε όχι πως κι η λησμονιά σκέπασε τα ωραία! Ξεχνά κανείς ποτέ ό,τι βαθιά αγάπησε; Το ξέρεις και το ξέρω. Και χαίρομαι που έζησες τον τόπο και τον τρόπο. Σ' ανθρώπους σαν και μας, πάει ασορτί...


    candyblue,
    μια μέρα θα πάρω εσένα και τα χρώματά σου και τις ραφές από τα κολάζ που αγαπώ και θα σας περπατήσω στην παλιά Αβάνα και στα μουσεία τα ατέλειωτα, στις πλατείες και στα χαμόγελα των παιδιών.
    Τυχεροί είναι κείνοι που αγαπούν, φιλενάδα.
    Που ταξιδεύουν, ναι, το ίδιο κάνει.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007 8:53:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Οίστρε μου,
    άσχετα τα τραγούδια με τη Κούβα; Ξένοι οι ρυθμοί με τους περιπλανώμενους βηματισμούς; Ε, όχι δα! Αγκαλιά για τη χαρά και την τιμή και κοντοστάση να πάρω ανάσα. Δικαίωμα για στάλες χρόνου, ναι; Γιατί τρέχουν πολλά και γω στο κυνήγι τους!


    unapatatras,
    ίδιος παλμός σφυροκοπάει εντός! Να τριγυρίζουμε τη γη και ν' αλητεύουμε μερόνυχτα, ακριβώς. Ξημέρωμα και δειλινό σε άλλο δρόμο. Πάντα.


    nefeloessa,
    ορθά μιλάς. Κι ο καιρός ο νιοφερμένος, κεραυνού φοβέρα φέρνει. Κι ένταση μεγάλη στη ψυχή. Κι όσο αντέχει το κορμί, να μην πηγαίνει στο λίγο. Ούτε να το γεννά.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape