Σάββατο, Οκτωβρίου 21, 2006
Δημοδιδασκαλείον: το ταμείον είναι μείον

1908. Αναποδογύρισμα του χρόνου, ραβδάκι μαγικό και... να 'μαστε έναν αιώνα πίσω. Στο αθηναϊκό θεατρικό σανίδι παρουσιάζεται η ετήσια επιθεώρηση του Πολύβιου Δημητρακόπουλου "Κινηματογράφος". Γλυκόπικρη, πολύ επιτυχημένη σάτιρα της τότε ελληνικής κοινωνίας, με τους δασκάλους να έχουν ρόλο πρωταγωνιστικό βγάζοντας στην σκηνή πίκρες και παράπονα για την προκλητικά αδιάφορη στάση της εξουσίας απέναντι στην οικονομική και -εν γένει- κοινωνική τους θέση.

Στο παρακάτω απόσπασμα από την εν λόγω επιθεώρηση, ένας εκλεκτός διανοούμενος της εποχής, φέρων το όνομα Τεν-Τζε-Ρεν μόλις φτάνει στην Ελλάδα -απ' τα Παρίσια προφανώς- και στρογγυλοκάθεται σε καρέκλα ανταποκριτή (ανταποδοκριτή τον αποκαλούν, με τρόπο καυστικό). Μια ομάδα δασκάλων λοιπόν, σε πλήρη κατήφεια και απόγνωση, τον επισκέπτεται.

Ανάστατος ο χώρος της εκπαίδευσης από το χρόνιο -αιώνιο πες- πρόβλημα της παιδείας, η οποία έμοιαζε να κατρακυλά «βαθιά στου Κακού τη σκάλα, μην έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί».
Έμοιαζε; Διόρθωση: Μοιάζει. Μήπως η λέξη "επικαιρότητα" υπάρχει μοναχά για να γελά σαρκαστικά στον άνθρωπο και στην αγωνιώδη πορεία του στο χρόνο;


Τεν-Τζε-Ρεν: Ω, τους καημένους! Σαν περίλυποι μου φαίνεσθε. Ποιοί είσθε;
Α΄Δάσκαλος: Είμεθα οι δημοδιδάσκαλοι κι ερχόμεθα να σας πούμε τα παράπονά μας.
Τεν-Τζε-Ρεν: Ευχαρίστως να σας ακούσω. Τι τρέχει;
Όλοι: Θέλουμε τον μισθόν μας, κύριε Διοργανωτή. Τον μισθόν μας.
Τεν-Τζε-Ρεν: Μπα; Και δεν σας δίνουν μισθόν;
Α΄Δάσκαλος: Όχι, γιατί ασθενεί ο Ταμίας και το ταμείον είναι κλειστόν.
Τεν-Τζε-Ρεν: Περίεργον. Και όταν ασθενούν οι Ταμίαι εδώ, κλείνουν τα ταμεία και σταματούν αι πληρωμαί;
Α΄Δάσκαλος: Όχι. Αυτό γίνεται μόνον για τους δασκάλους.
Όλοι: Μόνον για τους δασκάλους!
Τεν-Τζε-Ρεν: Μπα; Και γιατί;
Α΄Δάσκαλος: Ξέρετε ότι το ταμείον είναι ομαλής κλίσεως και για μας τους δασκάλους μόνον, κλείνεται πολύ ανωμάλως.
Τεν-Τζε-Ρεν: Δικαίως, μου φαίνεται, αφού έχετε να κάμετε με τα ανώμαλα.
Α΄Δάσκαλος: Κι όμως, είναι της Γ΄κλίσεως...
Τεν-Τζε-Ρεν: Α! Τότε, είναι της αττικής κλίσεως...
Όλοι: Αχ! Ωχ!
Τεν-Τζε-Ρεν: Και τι χαρτιά είναι αυτά;
Όλοι: Είναι τα εντάλματά μας!* Αχ! Αχ! Πάμε να τα προεξοφλήσωμεν.

Άσμα Δασκάλων:
Πω, πω τι νταραβέρια σ' αυτήν την εποχή,
μ' εντάλματα στα χέρια γυρνούμε οι φτωχοί.
Ταμείο δεν πληρώνει, ταμίας ασθενεί
κι ο στόμαχος ζαρώνει κι ο στόμαχος πονεί.
Μα γιατί, μα γιατί, μονάχα στους δασκάλους
ξεσπάει το κάθε τι;
Κρατούμε εντός της τσέπης, χαρτιά για ποντικούς,
που άλλο να τα βλέπεις και άλλο να τ' ακούς.
Ζητήματα μεγάλα που θέλουν πληρωμή,
μ' αυτοί μισθό δε δίνουν να φάμε και ψωμί.
Μα γιατί, μα γιατί, μονάχα στους δασκάλους
ξεσπάει το κάθε τι;

Τεν-Τζε-Ρεν: Μπα τους καημένους!
Α΄Δάσκαλος: Ονομαστική;
Όλοι: Το Ταμείον.
Α΄Δάσκαλος: Γενική;
Όλοι: Του Ταμείου.
Α΄Δάσκαλος: Αιτιατική;
Όλοι: Το Ταμείον.
Α΄Δάσκαλος: Και κλητική;
Όλοι: Ω, Ταμείο!
Τεν-Τζε-Ρεν: Για στάσου Δάσκαλε! Την δοτικήν δεν την είπατε!
Α΄Δάσκαλος: Μα δεν εννόησες. Το Ταμείον είναι ανώμαλον εις την δοτικήν. Εννενόηκας ουν;

Οι πενιχρότατοι μισθοί των δημοδιδασκάλων (η οικονομική εξαθλίωσή τους πάντα αποτελούσε θέμα της σάτιρας), υπήρξε αληθινό κοινωνικό πρόβλημα. "Η ελεινή αυτή κατάσταση", παρατηρεί ο Σ.Ν.Παπαδημητρίου στο βιβλίο του Ιστορία του Δημοτικού μας Σχολείου, "δεν είχε σαν φυσικό αποτέλεσμα το απερίγραπτο οικονομικό δράμα των δασκάλων μονάχα, μα και τον ηθικό και κοινωνικό ξεπεσμό τους".

Μέχρι το 1920 είχε διατηρηθεί το μισθολόγιο του 1892, που καθόριζε 150 δρχ. ανώτερο και 100 δρχ. κατώτερο μισθό για τους δασκάλους. Ποσά που δεν επαρκούσαν ούτε για την κάλυψη των βασικών αναγκών τους.
Αλλά και αυτός ακόμα ο νόμος δεν εφαρμόστηκε ποτέ κανονικά γιατί πολλοί δήμοι (οι οποίοι επιβαρύνονταν με τα έξοδα της εκπαίδευσης) δεν είχαν την ανάλογη οικονομική δυνατότητα, αδιαφορούσαν ή αντιδρούσαν. Συχνά, οι αποδοχές των δασκάλων, δεν έφταναν ούτε το μισό από το ποσό που καθόριζε ο νόμος. Ακόμα πιο συχνή ήταν η καθυστέρηση της πληρωμής του μισθού ("Ακρόπολις": 10/1/, 12/5, 2,3,19/6/1908).

*Για να προστατευτούν οι δάσκαλοι από τις δυσχέρειες της εξόφλησης του μισθού που προκαλούσε η υβριστική στάση των δήμων και κοινοτήτων, υπήρχε η εξής κρατική διάταξη: Τα κατά τόπους δημόσια ταμεία μπορούσαν να προπληρώνουν τους μισθούς, κρατώντας τα χρήματα από τις εισπράξεις των δημοσίων εσόδων. Ωστόσο, η νομοθετική αυτή ρύθμιση αποδείχθηκε άχρηστη, γιατί όριζε ότι το δημόσιο ταμείο μπορούσε να προκαταβάλει το μισθό μόνο αν οι δήμοι είχαν εκδόσει και αποστείλει ονομαστικά εντάλματα πληρωμής. Έτσι, το θέμα της πληρωμής τους περέμενε στο συμπονετικό πνεύμα και την όποια ευαισθησία των περιβόητων δημάρχων.
Επιπλέον, οι καθυστερήσεις, ανάγκαζαν τους δασκάλους να προεξοφλούν τα εντάλματα πληρωμής χάνοντας έτσι ένα σημαντικό ποσό, ή, να δανείζονται χρήματα με απίστευτα μεγάλο τόκο.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Είναι εκπληκτικό τελικά... Και διάφανο, μ' έναν τρόπο μαγικό.
Η Τέχνη, αφουγκράζεται ολοκάθαρα τον σφυγμό και τις αναζητήσεις της εποχής. Κι από... γεννησιμιού της, μας υπενθυμίζει πως η οίηση και η έπαρση στην ιδιωτική ζωή ναι, είναι αποκρουστικές. Όμως η παρουσία τους στον πολιτικό χώρο, με της εξουσίας το άκαμπτο πρόσωπο, τις καθιστά επικίνδυνες.



( Γιώργος Ζαμπέτας - Κυρ-Δάσκαλε
Οι φωτογραφίες είναι από το θαυμάσιο Λαογραφικό Μουσείο
της Συκαμνιάς Μυτιλήνης,
με τις γλυκύτατες και τόσο φιλόξενες οικοδέσποινες
)
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 16:36 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


26 Ανάσες:


  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 21, 2006 5:57:00 μ.μ., Blogger SALOME

    Οπως θα είδες έχουμε παράδοση στα διδασκαλεία και στους δασκάλους. Οπως έχουμε παράδοση στη γεωγραφική απόσταση, στην απομόνωση αλλά και στην ακρίβεια λόγω μεταφορικών. Και τα σχολιάζω όλα αυτά γιατί συμφωνώ με τους δασκάλους αλλά δεν είναι οι μόνοι που υποφέρουν οικονομικά. Δεν είναι, κατά την άποψή μου, μόνο το οικονομικό αλλά και το θεσμικό πλαίσιο και η νοοτροπία στα σχολεία που πρέπει ν' αλλάξει. Και φυσικά που να ανέβουμε και βαθμίδα εκπαίδευσης....Το σχολείο θέλει "τίναγμα" απο την αρχή και οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων "μεταρρύθμιση"....Θα μας πάρει πάντως κάποιες τετραετίες ακόμα για να αντιληφθούμε σαν λαός ότι αν δεν μάθουμε να δρούμε συλλογικά-όλα τα ατομικά θα είναι πρόσκαιρες λύσεις χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα για το μέλλον...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 21, 2006 6:31:00 μ.μ., Blogger Πάνος

    Ε-ξαι-ρε-τι-κό!

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 21, 2006 6:59:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Αχ! καπετανισσα ,οαση το blogg σου, βαλσαμο στην ψυχη ο,τι γραφεις.(Ειμαι λιγο πικραμενη απο ενα θεμα σε καποιο αλλο blogg γιαυτο η ολη ανακουφιση)
    Αυτη η καταραμενη επαρση αποδυκνειεται εγκληματικη και σε προσωπικο επιπεδο. Γιατι αφαιρει απο το ατομο την θετικα κριτικη σκεψη, αλλα και την ικανοτητα να αλλαζει οπτικη γωνια.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 21, 2006 7:13:00 μ.μ., Blogger oistros

    Κάτι καλό με Αστρινάκη μάγειρα να οσμιστώ?

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 21, 2006 8:59:00 μ.μ., Blogger confused

    Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν...

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 21, 2006 10:12:00 μ.μ., Blogger Markos

    Πολύ καλή η ιστορία σου.
    Ένα λαθάκι μόνον
    Δεν είναι του 1908.

    Του 2008 είναι !!!

    (Ίσως δεν θα γνωρίζετε αρκετοί, αλλά γίνονται πολύ σοβαρές σκέψεις, να περάσουν όλα τα σχολείο στη δικαιοδοσία των Δήμων. 'Οχι μόνο τα σχολικά κτήρια, αλλά όλο το σύστημα)

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 11:45:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Salome,
    συμφωνώ μαζί σου, πως αλλιώς; Σαφώς και δεν είναι το οικονομικό ζήτημα το μόνο, απλώς σ' αυτό δίδεται το προβάδισμα στο κείμενο. Ούτε οι εκπ/κοί αγωνίζονται μόνο γι αυτό κι ας προβάλλεται ως κυρίαρχο αίτημα -για λόγους εντυπωσιασμού- από τα ΜΜΕ.
    Οι θεσμοί ναι, πρέπει ν' αλλάξουν κατά τα ζητούμενα των καιρών, καθρεφτίζοντας και την κοινωνική δυναμική. Μέχρι τώρα όμως, όλες οι πολιτικές ηγεσίες κάνουν προσπάθειες άτολμες, επιδερμικές, χωρίς βάθος χρόνου και με την σφραγίδα της βέβαιης αποτυχίας. Χρόνιο το πρόβλημα της Παιδείας και σε μόνιμο αδιέξοδο...

    Συλλογικά λες; Για συλλογική συνείδηση και δράση μιλάς Σαλώμη μου; Παρελθόν, λένε οι μελετητές. Ό,τι συλλογικό φθίνει. Η εποχή της ατομικότητας, έχει ξημερώσει προ πολλού...



    Πάνο,
    αγάπη -λιολουσμένη σήμερα- βουτάει στα πέλαγα για να φτάσει ίσα στο Θερμαϊκό.
    Χαρούμενη Κυριακή!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 11:51:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Tolitsa μου,
    αυτό που βλέπεις εσύ, δεν σημαίνει ότι κι ο άλλος έχει μάτια να το δει. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έπαρση -γι αυτό το φαρμακερό φίδι-, που κάνει αυτό ακριβώς. Μικραίνει τους ορίζοντες, στενεύει τους δρόμους και δεν αφήνει άνοιγμα από πουθενά.
    Κάτσε τώρα να παλεύεις...


    Οίστρε μου,
    δεν πάει το μυαλό μου... Βοήθα λίγο. Προσπαθώ ν' αντιληφθώ τώρα τι έχεις κατά νου. Αναφέρεσαι στα θεατρικά; Το συγκεκριμένο πρόσωπο μου διαφεύγει...
    Έλα, ας το πάρει το ρημάδι το ποτάμι!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 11:56:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Confused,
    το ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, είναι χιλιοειπωμένο.
    Επιπλέον, μας διδάσκει ότι ΔΕΝ διδασκόμαστε από αυτήν...



    Μάρκο,
    το γνωρίζω, μιλάς σωστά.
    Κανείς δεν μπορεί να πει το καλύτερο για την ώρα. Το βέβαιον είναι ότι οι πολιτικοί καλά θα κάνουν ν' αφήσουν επιτέλους το χώρο της εκπ/σης έξω από τις ανίερες διαμάχες τους, ώστε να χαραχθεί μια πολιτική μακράς πνοής δεσμευτική και αποδεκτή απ' την πλειοψηφία.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 2:08:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    Το προβλημα τηε εκπαιδευσης ειναι ενα και μοναδικο .Τα κονδύλια που πέφτουν σ αυτην ειναι μικρα γιατι δεν ειναι αμεσα ...αποδόσιμα ,δεν φέρνουν ψήφους αμεσα ...ετσι ολοι μεγαλοστομουν και τιποτα δεν κανουν..κοντοθωροι και πολιτικάντιδες ?Ναι .Ολα τα άλλα ειναι προφασεις εν αμαρτίαις ...διακομματικές.

    kalhmera Kapetanissa
    kalhmera se oloys

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 5:19:00 μ.μ., Blogger Silio D' Aprile

    ωραίο κι ενδιαφέρον κείμενο, Μαρία. Μπράβο.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 6:30:00 μ.μ., Blogger Alkyoni

    πάντα μ άρεσε ο τρόπος που "βλέπεις" τα πράγματα
    καλό απόγευμα
    χαμογελάκι φωτεινό κι ας σουρουπώνει έξω Καπετάνισσά μου

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 7:27:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος

    Καλησπέρα καπετάνισσα. Έξυπνο κείμενο και όμορφο. Πολλά φιλάκια!
    "η"

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 9:14:00 μ.μ., Blogger Sigmataf

    Είναι εκπληκτικό τελικά... Και διάφανο, μ' έναν τρόπο μαγικό.
    όντως!!!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 9:45:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χάρυβδις,
    καλησπερούδια όμορφη κυρά!
    Δεν είναι μόνο τα χρήματα καλή μου. Ξέρεις, ήρθανε και χρήματα πολλά στην εκπ/ση από την Ε.Ε., για προγράμματα, για εξοπλισμό, για πολλά. άλλα έπεσαν σε άξια χέρια, άλλα... άστο να πάει στο καλό. Ένα ολόκληρο σύστημα υπάρχει που πρέπει να το πελεκάς καιρό ή να το ξηλώσεις μια κι έξω. Κυρίως, είναι ζήτημα αξιών. Η Παιδεία δεν αντιμετωπίζεται ως αξία μέγιστη, ως άνοιγμα φωτός και στέριωμα μέλλοντος. Δεν είναι προτεραιότητα. Δεν τους ενδιαφέρει, δεν τους αφορά. Οι τρέχοντες νόμοι της αγοράς μιλάνε μόνο. Οι μακρόπνοοι σχεδιασμοί, η ουσιαστική καλλιέργεια των πολιτών και η ανθρωποκεντρική οπτική ως πολιτική πράξη είναι για τους ονειροπαρμένους.


    Silio D' Aprile,
    την αγάπη μου από την συννεφιασμένη Κρήτη που τελευταία, έχει πάρει αγκαλιά τα φθινοπωρινά χρώματα και πάει...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006 9:57:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αλκυόνη μου,
    είσαι ίδιο Κυριακάτικο σπιτικό γλυκό, τόσο οικεία και γλυκειά.
    Ο τρόπος μας ορίζει τα πράγματα, το ξέρεις. Ίδια για όλους στην ύπαρξή τους, στην παρουσία τους. Αλλά μ' αλλιώτικη απόχρωση για τον καθένα και σ' άλλη τροχιά.


    "η",
    η εβδομάδα που έρχεται να έχει κρατημένα τα πιο φωτεινά χαμόγελα για πάρτη σου!


    Sigmataf!
    Τα μαγικά κι ωραία πάνω σου κι εσένα. Τα φεγγάρια της βραδιάς να σου γλυκομεθύσουνε την σκέψη...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 1:21:00 π.μ., Blogger candyblue

    Να τα ακούνε μερικοί, μερικοί
    συμφωνώ με αυτό που έγραψε ο Μάρκος
    δεν είναι 1908
    είναι 2008

    Τι τρομερές εικόνες όμως
    πόσο μακριά μα και πόσο κοντά μας

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 1:39:00 π.μ., Blogger Serenity

    Κλείνουμε αιώνα δηλαδή όπου να 'ναι... Αυτό θα πει "χρόνιο πρόβλημα"...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 8:59:00 π.μ., Blogger ovi

    Πολλά φιλιά απο το ...Lahti!!! Το εναλακτικό δημοδιδασκαλείον!!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 12:44:00 μ.μ., Anonymous mpampakis

    Κάποιος πήγε και πάτησε το "pause" στη ζωή της Ελλάδας κι έχουμε ξεχάσει που βάλαμε το ρημάδι το τηλεκοντρόλ!!!

    (πού πήγες και το ξετρύπωσες το κείμενο ρε θηρίο!)

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 12:54:00 μ.μ., Blogger zero

    Ζωρζ Ζαμπετας!

    ΥΓ: περικαλω.

    ζερο.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 2:28:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    τα είπες όλα καλή μου!

    φωτεινές καλησπέρες!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 3:51:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Candyblue,
    ο χρόνος μας περιγελά ποικιλοτρόπως. Και κάτι περιχαρείς σημαιοστολισμένες έννοιες όπως εκσυγχρονισμός, κοινωνική ανάπτυξη, πολιτιστική ανάταση, προοδευτική πορεία, εξέλιξη, μας τις φτύνει κατάμουτρα χλευάζοντας την "παντογνωσία" μας.


    Serenity,
    απ' το θυμό στην αγανάκτηση και τούμπαλιν. Έτσι προχωράμε. Χρόνια τώρα, ναι. Μια και τα ρολόγια, σταματήσανε για πολλούς. Μαζί κι η ανοιχτή σκέψη.


    Ovi,
    που μας έρχεσαι απ' τα κρύα και τα σκοτάδια! Τι γίνεται ξενιτοπούλι; Έχετε προτάσεις πολλές εκεί πάνω, ε; Για διδασκαλεία και άλλα τινά... Ε, τι να σου κάνω. Παγωνιά και νύχτα έξω, κάθεστε και φιλοσοφείτε εντός, ρίχνετε και καμμιά πρωτότυπη ιδέα για εφαρμογή!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 3:58:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μπαμπάκη μου,
    τι να σου λέω τώρα. Σχέση στενή με το σανίδι και την έδρα.
    Ακινητοποιημένη η εικόνα της Ελλάδας, σωστά μιλάς.
    Για να μην σου πω ένα βήμα μπρος και δύο πίσω.


    Α λά Ζέρο!
    Νταλκάδες, ε; Ζαμπέτας μέγας. Η αυθεντικότητα με φωνή και πρόσωπο. Αλησμόνητος.


    Αλεξάνδρα μου,
    δεν σταματά να μας πονά τούτος ο ρημαδιασμένος τόπος. Κυρίως στα θέματα της παιδείας που είναι εκείνα που γεννούν το φως. Μα οι αφεντάδες της έχουν διπλοσφαλιστά τα μάτια χρόνια τώρα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 4:13:00 μ.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

    Απίστευτα δυνατή και επίκαιρη σάτιρα!

    Ο τρόπος με τον οποίο η πολιτεία συμπεριφέρεται στους αγωγούς της παιδείας
    καθρεπτίζει την πολιτιστική της βάση…

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 23, 2006 6:17:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    VITA MI BAROUAK,
    ούτε ως πολιτικά όντα, ούτε ως πολιτικοί άρχοντες μπορούμε να κατανοήσουμε την ουσιαστική και δυναμική διάσταση της παιδείας.
    Πόσα μπορεί να μας λείπουν σε τούτη τη ζωή -από γνώση, από καλλιέργεια εν γένει-ώστε να μην αντιλαμβανόμαστε καν ότι ο δρόμος για το αύριο περνά από τα σχολειά;

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape