Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006
Ξόρκια και μαντέματα

Tο ανείπωτο. Μην ορκίζεσαι πως θα το πεις. Δε θα το πεις. Όχι πως δεν ξέρεις, όχι πως δεν μπορείς. Διστάζεις. Φοβάσαι. Φοβάσαι μην εκτεθείς, μην εκθέσεις τους άλλους. Φοβάσαι το ανάθεμα, την κατάρα. Φοβάσαι την ωραία, τη γυμνή, ορθόστηθη, ερωτοπλάνταχτη, αδηφάγα, ανυστερόβουλη, αθώα, πάναγνη, γαμησιάρα α λ ή θ ε ι α, που στέκει πριν, πέρα και πάνω απ' την ιστορία, πάνω από πολιτικές, κοινωνιολογίες, τέχνες, γράμματα, επιστήμες, αυτή που είναι ο πρώτος και τελευταίος λ ό γ ο ς όλης της ζωής, όλης της δημιουργίας.
Θυμάσαι τι έλεγαν οι Οχτώ Τειρεσίες;
......................................................................................................................

- Κι ουδέ που μάθαμε τι να 'ναι εκείνο που τ' ανθρώπου το πρόσωπο τελειώνει.
- Η υποταγή του τάχα στην πεθύμια του;
- Η αντίστασή του τάχα στην πεθύμια του;



( Γιάννης Ρίτσος)



Επιθυμίες. Δυνατές. Πύρινες. Όπως η ανάσα που σε τριγυρίζει, σχεδόν πνίγει τη δική σου κι εσύ, σαν να ζείς μες στην απατηλή, την πανούργα ψευδαίσθηση του αυτοελέγχου.
Λοιπόν; Σου λέει... Θαρρείς πως μπορείς να ορίσεις τα πράγματα;
Σε φαντάζομαι -εσένα, ναι, ναι, που σφαλίζεις τώρα δα τα μάτια-, σε λογαριάζω που λες να καμώνεσαι τον άφθαστο, τον μεθυστή της μοίρας, κείνον που θα την πλανέψει και θα της αλλαξει ρότα.
Ζεις στα διαλείμματα της ζωής, κάτω απ' την δροσερή σκιά ενός κλαδιού που'χεις κρατήσει χρόνια τώρα ακλάδευτο, ατόφιο, πάνω απ' όλα τα πρέπει και τα ίσως της καθημερινότητας.
Ωραία! Και; Σαν τα παιδιά που ματώνουνε τα γόνατα και λεν πως φταίει το χώμα, έτσι πιθανόν να γελιέσαι. Το νιώθω πως γεύεσαι μόνος, χαίρεσαι και πικραίνεσαι μόνος. Απαράβατο το τίμημα. Κι οι ριπές της ανθρώπινης παρουσίας, σποραδικές.

Ο κόσμος είναι απλός, λέει ο Ποιητής, η άλλη πολυαγαπημένη φωνή...
Τραγικά απλή και η αλήθεια μας, σαν φτερούγισμα περιστεριού, που πέταξε ξαφνικά από μια φυλλωσιά βιαστικό, χωρίς να το περιμένει κανείς και κανείς να του το ζητήσει.
Από μέσα μου στριφογυρίζει η επιθυμία, φτεροκόπημα σε δεύτερο τόνο κι απέναντι της η ηχώ μιας απίστευτης, ανείπωτης -που λέει κι ο Ρίτσος-, μοναξιάς.
Σαν να όπλισε κάποιος ένα όπλο, ακούστηκε αυτή η ηχώ στη σιωπή μου.

Να σου πω τι ψάχνω. Την ένταση μιας επιθυμίας χαρτογραφώ, αυτήν γυρεύω. Το πολύ και το λίγο. Αυτό που λέμε "θέλω". Όχι πράγματα μετρημένα, συμφωνώ. Την επιθυμία, την σύμφωνη αμαρτία κατά πως λεν, την συνομολογία, την ομόφωνη σιωπή, σε ακροβασίες θα την βρείς. Στην κόψη του ξυραφιού, εκεί που -εν τέλει- μετριέται ο καθείς.
Κάτσε λοιπόν τώρα και συλλάβισε την αλήθεια κατά πως ορίζει ο ποιητής. Που'ναι και φορτωμένη με απίστευτα επίθετα.

Όταν πρωταντίκρυσα ετούτον τον ποιητικό λόγο, μέσα δεκαετίας του '80, στάθηκα με παραπανίσια ερωτηματικά στη λέξη γαμησιάρα. Δηλαδή;
Μια α λ ή θ ε ι α ολόγυμνη, πάναγνη -λέει ο Ρίτσος- και μαζί ασυμμάζευτα ερωτική. "Μα πως ονοματίζεται έτσι", αναρωτιόμουν. Γαμημένη θα το καταλάβω, εντάξει, οι περισσότεροι να σου πω, έτσι την έχουν την αλήθεια τους. Και την επιθυμία τους δηλαδή. Όμως, γαμησιάρα, σημαίνει εν δυνάμει ερωτική. Επιθυμία δοτική. Απλόχερα δοσμένη, ρόδι γλυκό, υπόξινο, αρωματικό, ηλιολουσμένο, προσφερόμενο. Να στάζει τους χυμούς του, να προκαλεί τις υπερώριμες αναστολές με τη γλύκα του.

Σαν πολιτισμική αξία καθαγιασμένη μες στο χρόνο που συνταιριάζει θαυμάσια το ερωτικό στοιχείο με την πρόκληση της επιθυμίας.

Λοιπόν; Ποιός θα μαντέψει και ποιός θα ξορκίσει; Τειρεσίες και Πυθίες, ελάτε κοντά. Ξόρκια στις αλήθειες μας, μαντέματα στις πεθυμιές μας.
Γιατί, αν η αντίστασή μας στα "θέλω" μας, ορίζει τον στοχασμό μας, που να'βρει η ψυχή καταφύγιο για να στεγάσει ηδονές μισοσκεπασμένες κι έρωτες που τραυλίζουνε κι αλήθειες γαμησιάρες που σαλεύουνε ανυπάκουες, τσίτσιδες, λουσμένες θράσος και λεμονανθούς;




( Vanessa Mae - Red Hot
Η φωτογραφία είναι του andi2's από το www.flickr.com )

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 19:01 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


25 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006 7:25:00 μ.μ., Blogger Maiandros

    Σχεδόν 12 χρόνια στο ταξίδι της αναζήτησης, δεν είχα μάθει ποτέ να είμαι πραγματικά μόνος μου. Τώρα λέω να το πάρω εκείνο το πτυχίο που άφησα στη μέση. Θα 'ναι κι αυτό αλήθεια, 10 φορές πιο γαμησιάρα από αυτή του ποιητή. Έχει και μια ροδιά κάτω από το μπαλκόνι μου.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006 9:18:00 μ.μ., Anonymous anastasio

    την αληθεια τη λεω με τη φωτια της Τεχνης,κι οποιος καταλαβε,καταλαβε,δε με αφορα,την αληθεια την λενε και τα παιδια,αλλα ...μεγαλωνουν.. τα πιο πολλα και δε γινονται καλλιτεχνες.η φυση και η ζωη κραταει μονο τα γονιδια των νικητων που μιλησαν, και οχι των δειλων χαμενων(θαρρω πως με μια σου μονο λεξη-γαμησιαρα-γεμισε αρμυρα το δωματιο,μυρισε θαλασσα,λες να ναι αυτη μες στο νερο?η μπα, γυναικα θαναι μια κι ειναι θηλυκια.) ΦΩΣ.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006 9:36:00 μ.μ., Blogger teiresias

    Πώς μαρτυριέται απ' το πολύ σκοτάδι της η αλήθεια!
    Γιατί πάντα η νύχτα έχει κάτι να δείξει
    και η μέρα κάτι να κρύψει...

    Δεν φοβάμαι την αλήθεια-
    ό,τι αγαπώ δεν το φοβάμαι.

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006 10:47:00 μ.μ., Blogger Χαρυβδιςς

    ζειμπεκικο θυμίζει με λυπητερα λογια μα με τα χερια ψηλά και το κεφαλι στραμενο πανω

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006 11:40:00 μ.μ., Blogger anonymos

    Χμ....

    όπως λέει κι ο "ποιητής":
    "Σαν τι να θες όταν θες ότι θες
    τ' άδειο χέρι σου τι κρατά...
    Σαν τι να θες μ' ενοχές
    η μέρα φεύγει.
    Σαν τι να θες όταν θες ότι θες
    σκέψου λίγο πιο σοβαρά
    Σαν τι να θες σ' εποχές
    που κι η μοίρα σου πια σ'αποφεύγει"

    Κι αν η θέλησή σου σε οδηγεί στην άρνηση των ηδονών, η αντίσταση στα "θέλω" σε προτρέπει να γευτείς τις επιθυμίες!
    Περίεργο κι όμως τόσο απλό! Ακόμα κι αυτό που "θέλεις" πρέπει να οριστεί για να γνωρίζεις αν το έχεις ξεπεράσει.

    Αν ο καθένας "είχε" την αλήθεια του, δεν θα έψαχνε να την βρει. Κανείς δεν ψάχνει κάτι που κατέχει.

    Και λέει πάλι ο "ποιητής":
    "Κι αν η αλήθεια σου με ψέμα μοιάζει?
    Κι αν είν' το ψέμα μου αληθινό?"
    Ποιος μπορεί να γνωρίζει? Μόνο να πιστεύει μπορεί. Κι όλοι πιστεύουν, "νομίζουν", άσχετα αν δεν το "θέλουν"...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006 11:57:00 μ.μ., Blogger Markos

    Ξέρεις, λέω να το αλλάξω.
    "Μαντέματα στις αλήθειες μας, ξόρκια στις πεθυμιές μας" λέω να το κάνω.

    Δεν έχεις μεγάλες διαφωνίες έ;
    Ή έχεις;

    Καλησπέρα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 2:35:00 π.μ., Blogger Sailor

    Ο κόσμος είναι απλός, όπως
    και η Ζωή
    Ούτε ο κόσμος ούτε η ζωή φτιάχτηκαν
    για δύσκολα, εμείς τα δυσκολεύουμαι

    Με ξόρκια και μαντάτα
    Ζωή δεν γίνεται

    Αυτή είναι η αλήθεια που φοβόμαστε
    να μολογήσουμε καπετάνισσα.

    Ακόμη και στο Δικαστήριο δεν έπρεπε
    να ορκιζόμαστε για την αλήθεια,
    αλλά βλέπεις ορισμένοι άνθρωποι
    κατάλαβαν ότι φοβόμαστε την αλήθεια
    γι αυτό μας βάζουν να ορκιζόμαστε
    μήπως και φοβηθούμε τον όρκο
    και πούμε την αλήθεια !
    Βλέπεις η αλήθεια είναι ευλογία
    και όχι κατάρα !

    καλό σου πρωινό

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 8:11:00 π.μ., Blogger Helorus

    Αντήχησε μέσα μου ζεστά η λέξη αυτή, "γαμησιάρα". Με βλέπω να κινούμαι σε δρόμους πολυσύχναστους, κοιτάζοντας στα μάτια τις ωραίες περαστικές, σκεπτόμενος: αυτή ναι, αυτή όχι, αυτή ίσως.

    Να ΄σαι καλά καπετάνισσα, καλή-μέρα.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 9:59:00 π.μ., Blogger Pythia

    Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω την άμεση σχέση του blog μας με αυτή τη δημοσίευση, μα ok!
    Πάρε μια αληθινή ευχή για Καλημέρα και πορεύσου με τη δυναμική της...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 10:24:00 π.μ., Blogger confused

    Αουτς! ;)

    Καλημέρα :))

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 10:46:00 π.μ., Blogger sketo_katharma

    Τι έχεις στο νου σου αρχόντισα,
    και γράφεις για την "αλήθεια"?
    αυτή 'ναι σαν πρωτόρακι,
    σε καίει μες στα στήθεια!!

    Μήπως και τρέχεις στα βουνά,
    τους κεραυνούς να πιάσεις....
    και να τους κάνεις άλογα
    στη πλάτη τους να καλπάσεις?

    Πρόσεχε καπετάνισσα,
    των "κεραυνών" τους δρόμους,
    γιατί αν σε ρίξουν άτσαλα,
    θα χειμωνιάσεις μ'όλους!

    και θυμωμένη θ'απορείς
    και θα φωνάζεις σ'όλους,
    ""δεν είν' η αλήθεια θέατρο,
    να παίζετε με τους ρόλους""!!!

    Θα πολεμούνε δίπλα σου,
    χωρίς να δίνουν μάχη...
    και θα ουρλιάζει η καρδιά,
    σα νάν' στη γη μονάχη!

    Μα εσύ έχεις καθαρή καρδιά,
    θα νιώθεις ψηλορίτης....!!!!
    φίλους θα έχεις τα βουνά
    και λάμψη....οσάν της Κρήτης!

    Μα μήπως τα λέω όλα αυτά,
    για άλλους κι όχι για σένα....?
    Μάλλον τα λέω για όλους μας,
    κι ας είν' ξαναειπωμένα!

    Γιατί η καπετάνισσα,
    τους "κεραυνούς" προστάζει,
    δίνει στα αισθήματα φτερά,
    και σ'άγριο άτι καλπάζει!

    Δίνει και αυτή τις μάχες της,
    φαίνεται στα γραπτά της,
    και προσπαθεί μες στη ζωή,
    να ζει τα όνειρά της.

    Ψάχνει..ψάχνω και ..ψάχνουμε,
    τ'αληθινό....το ωραίο,
    κι ας είν' το ψέμα στη ζωή,
    εύκολο και μοιραίο!

    Φιλιά πολλά Μαριώ!!
    Τις καλημέρες μου.

    PS.Με συγχωρείς αν καταχράστηκα "πολύ χώρο"....μου βγήκαν και τα είπα πανάθεμά με!!!
    :-)))))))))

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 12:29:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Μαίανδρε,
    κείνος που στέκεται μπρος στην αλήθεια του, όσες ανησυχίες κι αν μετράει ο καιρός, είναι σε θέματα ψυχής προφέσορας μέγας.
    Κι αν για τους άλλους η αλήθεια του μοιάζει λειψή, είναι που'χουν βαριά τα βλέφαρα κι όλο γέρνουν προς τη γη: ψυχή και βλέμμα.


    Anastasio,
    η Αλήθεια της Τέχνης
    κι η Τέχνη της Αλήθειας...
    Κι όποιος αντέχει τη θωρεί, κι όποιος την κάνει κτήμα του την κοινωνεί.
    Πιότερο αλμυρή παρά πικρή η γεύση της -να την λοιπόν τη θάλασσα-, ωκεανός μαζί και κλάμα.


    Τειρεσία,
    εσένα συλλογίστηκα και κάλεσα -συμπάθα με- να'ρθεις και να φωτίσεις.
    Ακούω λοιπόν πως αγάπη και φόβος ειν' αντίθετα, ναι;
    Όταν φοβάμαι δεν αγαπώ θαρρώ. Κι ούτε την αλήθεια κοιτώ δυνατά στα μάτια.
    Μα όταν αγαπώ! Ο φόβος τρέχει να κρυφτεί εμπρός μου.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 12:35:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Χάρυβδις,
    έλα για μια γυροβολιά.
    Οι ουρανοί κοιτάνε.
    Μονίμως στην αγρύπνια τους.


    Ανώνυμε,
    κι απλά και δύσκολα κι άλυτα και λυμένα. Όλα μαζί ανάκατα. Κι οι πόθοι ν' αλλάζουνε οδό και αριθμό κι οι αλήθειες να παίρνουνε αλλιώτικη μορφή και σχήμα.
    Να'τανε ένα πράγμα η αλήθεια να το κατέχουμε!
    Να το καταπιούμε μονοκοπανιά να μην γυρεύουμε άλλο!
    Αλήθειες που γιγαντώνουνε, που πληθαίνουνε.
    Αλλιώτικες από του διπλανού.
    Αλλιώτικες κι από τις διπλανές τους.


    Μάρκο,
    ν' αλλάξεις τα γραμμένα, ναι.
    Τη μοίρα φέρε τούμπα, βγάλε τη γλώσσα στους Δελφούς.
    Μαζί σου πάρε με.
    Μια ζωή πεθυμιές θα ξορκίζω.
    Μπα! Πολλές ζωές λέω...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 1:06:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Sailor!
    Μα το απλό είναι και το πιο δύσκολο, δεν το μάθαμε τάχα;
    Πόσο απλό ν' αγγίξεις έναν άνθρωπο, να, δες ένα χάδι, μια κίνηση μόνο κι όμως! Φαντάζει συνήθως βουνό. (Να το δώσεις και να το λάβεις, ε;)


    Helorus,
    γιατί, δε σε βλέπω κι εγώ θαρρείς;
    Ν' αναζητάς το κόκινο το βαθύ, το πυρωμένο. Σε βλέμματα γυναικών που προσπερνάς βιαστικά στο δρόμο, που βλέπεις να κοντοστέκονται σε διαβάσεις, ν' αρμενίζουν δήθεν αδιάφορα στη βρεγμένη άσφαλτο...
    Χμ... Να υποθέτεις, να εικάζεις, να πλάθεις σενάρια, να μαντεύεις, να ξορκίζεις.
    Κι οι απέναντι ματιές, στην ίδια ρότα, λέω...


    Πυθία αγαπημένη.
    Ήτανε μόνο και μόνο για να σας φέρω εδώ, κοντά. Να γυρέψω την συμβολή σας, να δανειστώ μια στάλα από την ξέχωρη ομορφιά του ρόλου σας.
    Αν το παράκανα, συμπαθάτε!
    Πρόθεση καλή, αυτό μονάχα.
    Κι αγάπη, ναι;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 1:13:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Confused,
    πονεμένο το γλυκό κορίτσι;
    Μην και ξύνω έτσι ξεδιάντροπα πληγές και καμώνομαι και την τρυφερή, τρομάρα μου;
    Φιλώ σε!


    uneverknowinlife!!!
    Μα πως να φέρω σε λογαριασμό τέτοια έμπνευση!
    Είσαι η χαρά κι η ανοιχτόκαρδη διάθεση σε έμμετρη μορφή!
    Να 'χα τέτοιες αλήθειες να μοιράζω στον κόσμο να βλέπω γύρω μάτια ακτινοβόλα, θάλασσες ταξιδιάρες και γαληνεμένες!
    Αγκαλιά τεράστια.
    Έβαλες φωτιά στα κέφια μου και σου χρωστώ λόγια ζεστά.

    Γέλια παιδιών στο δρόμο σου. Μόνο!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 3:23:00 μ.μ., Blogger scalidi

    υπέροχη όπως πάντα...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 3:56:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Έτσι ακριβώς είναι
    καπετάνισσα μου

    Καλό σου πρωινό

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 6:48:00 μ.μ., Blogger candyblue

    Τελικά όμως για να γράψει κανείς όλο αυτό δεν θα έπρεπε να ορίσει πρώτα το επιθύμημα του...
    Να μην τσαλακώσω ούτε κρόσι από τα ανελέητα θέλω μου
    να μην τσαλακώσω άλλη πτυχή τους
    Πρώτα ορίζουμε το επιθύμημα και μετά ορίζουμε το ψέμα
    και μετά την αλήθεια.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 8:09:00 μ.μ., Blogger dr.Uqbar

    Η αλήθεια γυμνή και πανίσχυρη κρατάει το θέλω σαν σπαθί. Ω πόσο τυφλοί είμαστε. Και πόσο νωθροί που φεύγουμε από το σπαθί της για να αποφύγουμε τη μεγάλη αναμέτρηση.

    Τι όμορφο...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 9:18:00 μ.μ., Blogger tolitsa

    Ax! μου'ρθαν στο μυαλο τα λογια του Καζαντζακη απο την Ασκητικη.
    "Η καρδια δε βολευεται. Χερια χτυπουν αποξω απο τη φυλακη της, φωνες ερωτικες αφουγκραζεται στον αγερα.κι η καρδια, γιοματη ελπιδα, αποκρινεται τιναζοντας τις αλυσιδες.καισε μιαν αστραπη της φαινεται πως εγιναν οι αλυσιδες φτερουγες....."

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 9:28:00 μ.μ., Blogger Alexandra

    H καρδιά και το ένστικτο μας σπρώχνουν. Αν θα ακολουθήσουμε είναι άλλο θέμα...

    Το σίγουρο είναι ότι αν τολμήσουμε, δεν θα μετανοιώσουμε...

    Καλησπέρα!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 11:27:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταυρούλα,
    φως ανοιχτό ο λόγος σου μες στη γκριζάδα του πρωινού.
    Από καρδιάς ευχαριστώ για την πληθωρική κουβέντα.
    Την αγάπη μου.


    Sailor,
    καλημέρα ολόφωτη ν' ανθίσει μες στο βροχερό Οκτώβρη!


    Candyblue,
    ανάθεμα κι αν γνωρίζω το πριν και το μετά. Τα βήματα, τους δρόμους, τους τρόπους. Τις προϋποθέσεις, τις συνθήκες και τ' αποτελέσματα.
    Ξέρω και γω μωρέ γλυκό παιδί;
    Η αντίστασή μας στα "θέλω" μας, ορίζει τον στοχασμό μας, το'παμε.
    Η υποταγή;
    Που γράφει και πιο δυνατά;
    Είναι το ζητούμενο, η ουσία μας, η εσωτερική (υπο)γραφή μας, η αλήθεια μας, ο θάνατός μας;

    Φοβόμαστε λέω. Φοβόμαστε.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 11:37:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Δόκτωρα,
    ακούγεται καθάρια η αλήθεια σου.
    Και μας αφορά όλους.
    Τρέχουμε να της κρυφτούμε, ναι, με βλακώδεις τρόπους. Μα... έτσι που σφιχτοκρατάει τις πεθυμιές μας, ορθώνεται εμπρός μας θεριό.
    Θα της ξεφύγουμε, λέμε! Χα!

    Σιγά μη βολευτεί η καρδιά Tolitsa μου!
    Αναπαμό δεν έχει. Σε ταραχή να μας ξεκουνά, να μας ξυπνά, να μας θυμίζει.
    Να κάνει πως ξεχνιέται και να επανέρχεται.

    Λέει ο Τίτος Πατρίκιος:
    «Άραγε πώς γεννιέται
    από ένα τίποτα η επιθυμία
    πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας,
    ο έρωτας πώς αλλάζει
    σε μακρινή ανάμνηση;
    Άραγε πώς μπορεί
    η ανάμνηση να σβήνει
    μες στο τίποτα;»



    Αλεξάνδρα
    κι εγώ στον ίδιο δρόμο είμαι.
    Συνοδοιπόρος.
    Μόνο... μεγάλη ανηφόρα βρε παιδί μου!
    Και το έδαφος, ολισθηρό...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 7:04:00 μ.μ., Blogger anonymos

    "Τι εστί αλήθεια?" είχε ρωτήσει ο Πόντιος Πιλάτος τον Χριστό πριν μερικές χιλιάδες χρόνια!
    Το ερώτημα είναι πολύ παλιό!

    Σύμφωνα με μια εκδοχή η αλήθεια δεν είναι τίποτε άλλο από μια ανάμνηση. Αυτό άλλωστε δηλώνει και η ετυμολογία της λέξης. Α-ληθές,= αυτό που δεν έχει ξεχαστεί.

    Στα νιάτα μας είχαμε εισάγει το επίθετο "γαμηστερός, -η,-ο", το οποίο νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα οτιδήποτε έχει να κάνει με την ερωτική διάθεση.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006 9:51:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ανώνυμε,
    κάλλιο να μην ξεχνάμε τις αλήθειες μας λέω.
    Κυρίως, κείνες που χουνε να κάνουνε με τις από μέσα λαχτάρες. Τους πόθους και τα ρίγη μας. Το οξυγόνο μας πάει να πει, το καρδιοχτύπι και τον λυγμό μας.

    Γαμιστερή, ναι, σωστή επισήμανση.
    Διαφορετικό όμως το περιεχόμενο τούτης της λέξης.
    Άξια για ερωτική συνεύρεση σημαίνει.
    Ταιριαστό όμως με την αλήθεια και τούτο το επίθετο των δικών σου νιάτων!
    (Και γω που σε περνούσα για νιάτο τωρινό);
    :)

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape