Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006
Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;

Λύστε τους κάβους;
Δε θα'σαι καλά!!
Ανταριασμένη η κυρά, ανεμοδαρμένος ο τόπος...
Να προσμένω τη μπουνάτσα λέω.

Τι είπες; Έχω άγκυρες βαριές που με κρατούνε δέσμια;

Εντάξει. Φορτωμένα τοπία αυτήν την εποχή στον μικρόκοσμό μου.

Κάποιες στιγμές -δε λέω-, στήνω αυτί να πιάσω το ελάχιστο απ' την ανάσα σου, ν' αρπάξω ένα βιαστικό σου χτυποκάρδι...

Μπαινοβγαίνω στο εδώ και στο εκεί, πατώ άσφαλτο και άμμο, θωρώ μπετόν και κύμα μαζί.
Κι όλο ρωτώ τους αγέρηδες που τρέχουνε τι ιστορίες -τάχα- στήνεις, ποιους ουρανούς ανοίγεις και περνάς...

Κοντοστέκονται οι άνεμοι και με ρίχνουν χάμω.

Όσο σκουντουφλώ απ' την ορμή τους, τόσο πιό κοντά στη θάλασσα θα πέφτω...


(Ο τίτλος είναι στίχος του Σεφέρη.
Η φωτογραφίες, του Angel Alvarez Paisajes)

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 14:06 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


9 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 3:27:00 μ.μ., Blogger Sailor

    Φιλιά απ αλμύρα
    σε σένα Καπετάνισσα
    και στον ποιητή.

    Από τον γιο της Θάλασσας

    Καλό σου πρωινό
    με γεύση θαλασσινής αύρας

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 6:10:00 μ.μ., Blogger Ιουδας Ισκαριωτης

    άγρια η γραφή σου καπετάνισσα, αλλά όχι αγριεμένη.
    μ΄αρέσει αυτό.
    συμπεραίνω κόπο ψυχής. αληθεύει;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 7:05:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Ως σχόλιο στο ποστ,ένας ακόμη στίχος από τον καπεταν Γιώργη (το Σεφέρη,ντε!):
    Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες.

    Με εκτίμηση

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 8:05:00 μ.μ., Blogger Giramondo

    "Να προσμένω τη μπουνάτσα λέω"

    Mερικές φορές αργεί η μπουνάτσα...και δεν μπορώ να περιμένω...και λύνω τους κάβους...και οι άνεμοι δεν με λυπούνται...και η θάλασσα με καταπίνει...

    φιλιά

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 9:34:00 μ.μ., Blogger apousia

    ''Ο κόσμος μας,ο μικρός,ο μέγας'',όλα τα σηκώνει,όλα τα αντέχει,τα χωράει,τα φοράει...
    Και τις μπουνάτσες,και τις φουρτούνες,και τους ανέμους,κτρίως αυτούς...
    Γιατί οι άνεμοι,μας μεταφέρουν σιωπές,και περιγράμματα ανθρώπων που αγαπήσαμε,που ήταν και πια δεν είναι...



    Γεια σου καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 11:01:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    αχ καπετάνισσα...
    εσύ και τα ταξίδια σου...
    με μπουνάτσες και μπωφόρια, τα ταξίδια θα γίνουν...
    το σκαρί γερό...
    και οι καραβοκύρηδες άξιοι...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 11:15:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    "...σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη" ο λόγος σου sailor!
    Τον χρειάζομαι.

    Παλεύω να μερέψω τα κύματα εντός μου Ιούδα.
    Κοπιάζω, νομίζοντας -η αταξίδευτη!- ότι θα τα καταφέρω...

    Αντιφωνίζει ο Αναγνωστάκης Kyriaz:
    "Σ' όλη μας τη ζωή βουλιάξαμε πολλά καράβια μέσα μας, ίσως για να μη ναυαγήσουμε μια ώρα αρχύτερα εμείς οι ίδιοι"

    Να'ναι η αστοχασιά της... νιότης Giramondo; Κι εγώ, πότε κύματα καβαλάω, πότε σύννεφα...

    Τα μουρμουρίσματα τ' ανέμου Απουσία. Οι ψίθυροι, οι σκιές, ο ήχος ο ελάχιστος, ο μόνος θόρυβος.
    Στοιχειά της φύσης (μνήμης), σε γιορτή...

    Γιώργο μου καλέ...
    Εν δυνάμει ταξιδευτές!
    Και το ταξίδι, όλο γίνεται...
    Και γίνεται...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 11:44:00 μ.μ., Blogger candyblue

    Κοντοστέκονται οι άνεμοι και με ρίχνουν χάμω...

    Λέω εγώ: Κοντοστέκομαι στους ανέμους και τους ρίχνω χάμω

    Ούτε το ένα γίνεται,μα ούτε και το άλλο!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006 12:37:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    candyblue, πόσο γλυκό μουτράκι!

    Το πείσμα σου μ' αρέσει!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape