Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006
Λυκαυγές ή λυκόφως;

Βρισκόμουν στην αμμουδιά χθες που σουρούπωνε, αυτήν την άγια ώρα που σμίγουν ουρανός και γη κι άνθρωποι. Οι σκέψεις, στο βυθό τους/της...
Για τα κύματα που μας οδηγούν εκεί που θέλουν να μας ξεβράσουν.
Να μας ξεβράσουν, η ανάλογα με την όρεξη τους, να μας καταπιούν.
Είναι να μη βρεθεί η ψυχή μας, άδειο κοχύλι, πεταμένο στο θυμό τους...

Κι έτσι απρόσμενα, έζησα στιγμές, μοναδικές σε χρώμα και ομορφιά.
Δίπλα μου, μια φιγούρα μες στα μαύρα, αποκαμωμένη, σκυφτή, να σέρνει βήμα και κορμί, να σέρνει τη ζωή της κι όλο το κόσμο μαζί, στάθηκε, πήρε θαρρείς κουράγιο απ' τη σπατάλη του μπλέ τριγύρω, έβγαλε βαθύ στεναγμό κι έκατσε κατάχαμα.

Καθώς λοιπόν καλοδεχόταν την πρώτη βαθιά αναπνοή του ταξιδεμένου θαλασσινού αγέρα, μια φωνούλα κελάηδησε δίπλα της:
«Γιαγιά, θέλεις ένα μπισκότο;»
Ήταν ένα αγοράκι, πανέξυπνο, παιχνιδιάρικο μούτρο, γύρω στα έξι.
«Όχι, ευχαριστώ», αποκρίθηκε η γιαγιά, υποπτευόμενη -προφανώς- ότι το πασαλειμμένο με άμμους τσαντάκι του θα περιείχε επίσης βατραχάκια και άλλους «θησαυρούς».
Το προσωπάκι του πιτσιρικά σκοτείνιασε από απογοήτευση.
«Τώρα που το ξανασκέφτομαι», είπε μετανοώντας η γιαγιά, «πολύ θα ήθελα ένα μπισκότο».
«Σ’ αρέσουν οι αχιβάδες;» Ρώτησε ο μικρός. «Έλα, θα σου βρω μερικές.»
Έχωσε το χεράκι του σ’ εκείνο της γιαγιάς και την οδήγησε στην αμμουδιά που χρύσιζε και γαλήνευε και σκορπούσε γλύκες.

Μεμιάς, ξεκρέμασε τον πορτοκαλί ήλιο η γιαγιά και τον φόρεσε στο πρόσωπο.
Κάνει μιά να σκύψει, μα ο μπόμπιρας την προλαβαίνει!
Κι αρχίζει να μαζεύει για το χατίρι της όλα τα θαλασσινά πολύτιμα… κοχύλια και χίλια δυο όμορφα και –στην ουσία- ακριβά…

Διέσχισαν λοιπόν την αμμουδιά με τον πιτσιρίκο να κάνει «ωωωω» και «αααα» κάθε λίγο και λιγάκι και με τη γιαγιά να χαίρεται μαζί του…
Απλές εικόνες, ε; Ναι, τόσο απλές.
Μυστηριακή η επαφή ανάμεσα σε ηλικίες τόσο αλλιώτικες μα καθόλου ξένες.

Πόσο καθαρή εικόνα τούτη δω...
Να μη κοιτώ μόνο, μα να βλέπω ότι όλοι μας, όσο γερνάμε, έχουμε την ανάγκη να αφουγκραζόμαστε τη στιγμή, τη ζωή, με την εμπιστοσύνη, τη γενναιοδωρία, την αθωότητα ενός παιδιού.

Για δες! Ποτέ δε γερνάμε συναισθηματικά. Τα σώματά μας αλλάζουν, αλλά δεν αλλάζουν οι συναισθηματικές μας ανάγκες.

Έπειτα ήρθαν στη σκέψη η global και ο kyriaz και τα γραφτά τους για τις απουσίες που βαραίνουν στη ψυχή και φτωχαίνουν τη ζωή μας.
Και σκέφτηκα πως αν ήταν εδώ, στης θάλασσας την άκρη, θα νιώθανε πως είχαν τους δικούς τους κοντά. Και θα ΄τανε γλυκά και ήρεμα.

Ακούγοντας το γέλιο και το τρεχαλητό του πιτσιρικά και, βλέποντας τις γεροντικές ρυτίδες που μερέψανε, ένιωσα τόσο καλά!
Καμάρι σκέτο η γιαγιά, για τη μακροζωία της αλλά και για την άγουρη τη νιότη που'χε πλάι.
Στολίδι και φυλαχτό!

Πετράδι σωστό κι η θύμηση της γιαγιάς μου, η οποία –τι ευλογημένη!- ουδέποτε θεώρησε ότι ήταν γριά. Κι όλο μουρμούριζε ψευτοενοχλημένη:
«Μα… πως κάνετε έτσι όλοι σας! Δεν είναι και τίποτα! Απλώς, έχω ζήσει περισσότερο από τον πολύ κόσμο»!
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 16:39 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


10 Ανάσες:


  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006 5:03:00 μ.μ., Blogger apousia

    Βοηθάει πάντα το μπλε,το πολύ μπλε,να φιλιώνουν και να πλέκουν τα χέρια τους,το χτες,με το σήμερα ή καλύτερα με το αύριο...

    Και πόση η πληρότητα του χτες,όταν βλέπει πως,όχι,δεν εξοστρακίζεται από μια κοινωνία,στηνοικοδόμηση της οποίας έχει συμβάλλει..

    Λυκαυγές ΚΑΙ λυκόφως λοιπόν,αγκαλιασμένα!
    Το θαύμα που δεν είναι αλλού,μα δίπλα μας!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006 7:16:00 μ.μ., Blogger Ανδρομεδα

    νά χεις τα χρόνια σου πολλά
    και τις στιγμές γεμάτες
    και να γεμίζεις ομορφιά
    τα πέλαγα, τις στράτες!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006 7:32:00 μ.μ., Blogger γιώργος

    γλυκές στιγμές... πράγματι...
    και 'συ καπετάνισσα τυχερή που τις είδες...
    πιστεύω ότι η ηλικιακή γήρανση γίνεται αντιστρόφως ανάλογα με την συναισθηματική...
    λες και γινόμαστε παιδιά όσο μεγαλώνουμε...
    ίσως γιατί ξέρουμε ότι εκεί, στην παιδική ηλικία των συναισθημάτων, κρύβεται η αληθινή ζωή...
    καλησπέρα καπετάνισσα...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006 8:00:00 μ.μ., Blogger Afrikanos74

    Γιώργο μου, το κάναμε συνήεια μου φένεται να με προλαβαίνεις στο κομεντάρισμα και να συμπληρώνω μετά εγώ! :-)

    Πόσες φορές ακούσαμε ότι "ο γέρος/η γριά ξεμωράθηκε" ?
    Ναι, αυτή είναι η αλήθεια! Θυμάμαι τον παππού μου, τον καιρό που τον είχαμε στο σπίτι....,να έρχεται με μια πονηράδα στο μάτι και σαν κάποιος να τον παρακολουθούσε, να μου δίνει λεφτά να μας πάρω εκλεράκια....και μετά να καθόμαστε οι δυο μας στην βεράντα και να τ'απολαμβάνουμε...

    Ναι, αυτή είναι η αλήθεια....

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006 9:43:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Από ποιους μυστικούς δρόμους συμφιλιώνονται τα δυο ηλικιακά άκρα;
    Να 'ναι αυτό που έλεγε ο Ελύτης:
    "Η πείρα μου ξέμαθε τον κόσμο";

    Ή το γεγονός ότι το παιδί και ο γέροντας βρίσκονται πολύ κοντύτερα στο Τίποτε που ο ένας διέφυγε και ο άλλος πορεύεται;...

    Όπως και να 'χει, η εικόνα που μου πρόσφερες με το σημερινό σου ποστ,καπετάνισσα,μου γλύκανε την ψυχή.
    Σ' ευχαριστώ που με σκέφτηκες!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006 10:39:00 μ.μ., Blogger lemon

    φοβερή η γιαγιά σου...άκου απλώς έχει ζήσει λίγο περισσότερο απο τους υπόλοιπους....χαχαχα!!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006 10:51:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Απουσία γλυκειά...
    Αρχή και τέλος,
    αυγή και δείλι,
    καλωσόρισμα κι αποχαιρετισμός,
    τραγούδι και σιωπή.
    Συναπάντημα.
    Ναι, θαύμα!

    Ανδρομέδα γλυκομίλητη!
    Πως το΄λες;

    Α, ναι!
    Αλιενοφιλί!

    Γιώργο, ορθά μιλάς.
    Μου θυμίζεις αυτό που λέμε, πως... με τα χρόνια ωριμάζεις ή σκληραίνεις, ή, ή, ή...
    Καγχάζω...

    Αφρικάνε, η κοινωνία μας έχει Καιάδες, ουουου... σωρό.
    Για ό,τι και όποιον την ξεβολεύει...

    Kyriaz...
    Θαρρώ πως η νιότη έχει για σύμμαχο την άγνοια και τα γηρατειά τη γνώση της άγνοιας.
    Μόνο που... ανήξεροι ή όχι, είναι τόσο γλυκειά η ζωή!
    Απ' όπου κι όσο κι αν την αντικρύσεις...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006 1:25:00 π.μ., Blogger vromogato

    απλές εικόνες ε?
    ναι τόσο απλές
    :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006 1:59:00 π.μ., Blogger Sailor

    Γεια σου Καπετάνισσα!

    Αυτό είναι πάντα μέσα στην ψυχή μου

    Έχω ζήσει περισσότερο από τον
    πολύ κόσμο
    και τα μάτια μου έχουν δει όλες
    τις ομορφιές μα και τις ασχήμιες
    της Ζωής.

    Καλό σου πρωινό
    καλοκαιρινό
    και
    Θαλασσινό

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006 4:18:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Λεμονάκι,
    είναι τόσο τρυφερή η τρίτη(!) κατά πως λεν ηλικία...
    Και περιθωριοποιημένη, τι κρίμα...

    Βρωμόγατε,
    την σπανιότητα της απλότητας, τη ζούμε στο πετσί μας πιά...

    Sailor,
    να βλέπεις γύρω και μέσα θάλασσες.
    Αλμυρά κι ηλιοκαμμένα φιλιά!

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape