Κυριακή, Ιουνίου 25, 2006
Μόνο τα πουλιά ξέρουν τι κόπος είναι να πετάς...
...διαπιστώνει ο Αντώνης.


"Άνοιξε τις φτερούγες στους ουρανούς του κόσμου", σπρώχνει η εσωτερική φωνή.
Να κι ο Γλάρος Ιωνάθαν με τα λεύτερα ανοίγματα και την οριζόντια πτήση.


Πέτα Γλάρε, π έ τ α!


Στ' ανεμοψιθυρίσματα, εκεί που σε καλούν τα ακροφτέρουγά σου!
Μακρύτερα, βλέπει ο γλάρος που πετάει ψηλότερα.
Πάψε να κρώζεις, άσε και τα ακροβατικά που καμώνονται πως ξέρουν τα σμήνη και, επιτέλους!
Παραμέρισε ο,τιδήποτε σε περιορίζει.


Σπάζοντας τις αλυσίδες της σκέψης, ροκανίζεις τα δεσμά του κορμιού.
Ψηλά. Σε ανοιχτούς ουρανούς.
Απογείωση. Εφαλτήριο, η ψυχή η ίδια.
Τα παιδιά, οι ποιητές κι οι αλαφροΐσκιωτοι ξέρουν να κοιτάζουν κατά τη θολή γραμμή των οριζόντων. Από ψηλά.
Και τα πουλιά, αυτά κι αν ξέρουν. Να λογαριάζουνε σωστά τον κόπο.
Όχι σαν κάτι βιαστικά πεταρίσματα (φρρριιιττττ, φρρριιιτττ) που τραβάνε ίσια κατά το φως μόνο και μόνο για να το κρύψουνε!
Για πιάσε γη κι άκου την ποιήτρια:
"Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς, μα δεν σκοτώνω τ΄άστρα..." (Κ.Δημουλά)
Την ακούς;
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 15:07 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


4 Ανάσες:


  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 25, 2006 5:47:00 μ.μ., Blogger global

    Έχω έναν γλάρο ξύλινο στην Ελλάδα, έναν σε φωτογραφία εδώ μαζί με έναν πάνω μου. Μου άρεσε το κείμενό σου γιατί κι εσύ μαζί με εμένα δεν τους νομίζεις σκουπιδόπουλα. Ωραίο ξύπνημα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 25, 2006 7:13:00 μ.μ., Blogger Xνούδι

    Για όσο αντέχω στο χρόνο και στην καταιγίδα και στο αγριεμένο αγέρι,
    για όσο σιγοψυθιρίζω στα κύμματα και λούζομαι με το ιερό φως,
    για όσο ανασαίνω πάνω από τον λουλουδιών τους μίσχους,
    για όσο γεννάω νέα ζωή,
    για τόσο κι άλλο τόσο, εύφλεκτο υλικό μπορώ να γίνομαι.
    Πυροτέχνημα!
    Και την φωτιά αυτή, την ζωντανή, κανείς δεν την αγγίζει.

    Που να χωρέσεις τόση ομορφιά, χωρίς να ξεχυλήσεις;;;;
    Υπάρχω. Ευτυχώς...
    Θα την χωρέσω εκεί...

    σας φιλώ. ξανά.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 25, 2006 7:53:00 μ.μ., Blogger kyriaz

    Κι όσοι δεν ξέρουν να περπατούν είναι απ' τα φτερά που έχουν στους ώμους...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιουνίου 25, 2006 11:53:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ένα "φου" καμμιά φορά...
    Μια τόση δα πνοή, ούτε καν σπρωξιά, μας φτάνει.

    Για να ζωηρέψει ο ξύλινος γλάρος global...
    Για να διαλαλήσουν τα πετούμενα την ομορφιά, χνούδι...
    Για να ξαποστάσουμε στη γη, kyriaz...

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape