Τετάρτη, Δεκεμβρίου 31, 2008
Καλή Πρωτοχρονιά, κ.Τουρνά
“Καμιά προκοπή. Παντού στάχτη. Παντού φόνοι. Κάθε μέρα φέρνει μιαν άλλη μέρα και εξαντλείται βαθμηδόν η παρακαταθήκη των στιλβωτηρίων. Λίγοι γενναίοι ακόλουθοι ξεπετσώνουν τα μπράτσα τους και φορούν μεγάλες ομπρέλλες μπρος σε καθρέφτες γαλακτερούς. Οι νέες που έμειναν ριζωμένες επάνω στα ίχνη τους γονιμοποιούν τις σκιές τους. Δύο νεράιδες ασθμαίνουν. Ένας κόλουρος επιμένει.
Οι τρίχες της κεφαλής του απεδείχθησαν τετελεσμένα γεγονότα.”

Ανδρέας Εμπειρίκος, Υψικάμινος


Θυμάμαι κείνο το χαρωπό τραγουδάκι από κάτι χρόνια ανυποψίαστης αστοχασιάς που αναρωτιόταν για τον κόσμο μας το 2009. Ήταν ο Κώστας Τουρνάς, ούτε που μπορώ να εντοπίσω πόσα χρόνια πίσω, που τραγουδούσε «πως θα ειν’ ο κόσμος μας, πως θα είμαστε εμείς το 2009…πως θα ζούμε άραγε, αν θα είναι όλα αλλιώς και ποια θα είναι τα νέα»…
Ένας τραγουδοποιός με μια πεισματάρικη νιότη στο βλέμμα και στα τάσια της κιθάρας του που εικάζει, που πλάθει σενάρια, που ρίχνει μελωδικές μαντεψιές.

Κι εμείς εδώ. Κοντά στο 2009. Μια ανάσα πες. Στον καθρέφτη μπροστά να γλυκαίνουμε με πούδρες το χαμόγελο για να μας ομορφαίνει, στη κουζίνα να ψήνουμε τη βασιλόπιτα και να λογαριάζουμε το φλουρί για σημάδι τυχερό, στη πόρτα μπροστά να ζουλάμε ρόδια να κοκκινίσει η γιορτή…
Άλλοι να ξεδιπλώνουνε πράσινες τσόχες, κάποιοι –τυχεροί- να χώνονται σ’ αγαπημένες αγκαλιές και να κοροϊδεύουν το χρόνο, ορισμένοι να βγάζουν αριθμολόγιο για τους πρώτους απολογισμούς.

Σχεδόν όλοι, στην αναμονή εκείνου του μαγικού τικ-τακ που θα σημάνει αρχή άλλη. Γέννα και Φως. Σχεδόν όλοι, σε μια ιεροτελεστία από χρόνια μαθημένη, διαδρομή μαγική, μπουκωμένη μ’ ευχές κι ελπίδες, να, το δωδέκατο χτύπημα στο ρολόι φτάνει κι ανοίγει η ζωή στο παραμύθι, στα ζαχαρωτά, το λικέρ και τη χρυσόσκονη…

Ζυμάρι οι καρδιές τέτοιες ώρες-συνήθως. Και τα ουράνια, πόρτα ανοιχτή. Αστροφεγγιές να δεις, αγκαλιάσματα και συγκινήματα. Αποχαιρετισμοί στις περσινές πίκρες, καλωσορίσματα από μέλι και ξόρκια προς τελώνια και στοιχειά∙ φιλιά κάτω απ’ το γκυ και φιλέματα στον καλότυχο που θα κάνει το ποδαρικό.

Όμορφες στιγμές, μ’ αγωνία και χαρά ανάκατες, με σκέψεις μετέωρες, με βιασύνη και δισταγμό. Όμορφες στιγμές για τούτον εδώ τον κόσμο που ‘μαθε να ορίζει πράξεις και νου, από χρονολογίες.

2009. Σα μωρό ροδαλό που κοντοζυγώνει. Κόντρα στα εθιμοτυπικά και τα αστροπασπαλισμένα, λέω να κάνω την παράκαμψη φέτος. Και να μη βγάλω κιχ, εκεί, πάνω στο δώδεκα, την ώρα τη μαγική. Να πω τι και τι να ευχηθώ. Ιδέα δεν έχω.

Το 2008 βάρυνε απροσδόκητα τώρα, στα στερνά του. Κι είμαι αμήχανη μπρος σ’ όλο αυτό το αγριεμένο, το ορμητικό, το θανατερό μέλλον.


Τα παιδιά στη Γάζα σκοτώνονται. Σκο-τώ-νο-νται.
Κι εγώ έχω στο φούρνο χοιρινό με μέλι για να γλυκάνω τη νυχτιά.
Κι εκεί, παραδίπλα, ένας λαός γονατίζει, ματώνει, ψάχνει στα σκουπίδια να τραφεί, σέρνεται στα χώματα μπας και γλυτώσει τη ζωή του.

Σκοτώνουνε παιδιά, μα θαρρώ, το θέαμα έγινε θλιβερά οικείο. Κι η ζωντανή αίσθηση πολέμου απ’ τις οθόνες μας μας προκαλεί ένα κούνημα του κεφαλιού, αποδοκιμασίας βέβαια και ξανά, πίσω στα δικά μας…

Μια παγκόσμια αλητεία η πολιτική που θερίζει ζωές, καταπατά γη άλλου, βολεύει και βολεύεται, προσπερνά νομιμότητες, χλευάζει ηθικές και μπρος σε συμφέροντα κι οφέλη θανατώνει αξίες ανθρώπινες.


Μου ’ρχεται στο νου κείνος ο στίχος του Έλιοτ για το ταξίδι των μάγων: «Ήταν φορές… που νοσταλγήσαμε τα καλοκαιρινά παλάτια… τα μεταξένια κορίτσια που μας έφερναν δροσιστικά…»

Δεν θέλω να αποκρυπτογραφήσω γιατί τούτος ο στίχος έχει δεθεί εντός μου με τη Μέση Ανατολή. Χαμένοι οι τρείς μάγοι σε κόσμο αφιλόξενο και εχθρικό, με τις ελπίδες της Ειρήνης λαβωμένες και τα παιδικά κορμάκια άψυχα, μίσχοι βίαια κομμένοι μες σε κτηνώδεις καιρούς.


Για το 2009, τραγουδούσε κάποτε ο Τουρνάς: «Τότε που ο πλανήτης μας θα ’ναι οπλοστάσιο κι οι δρόμοι θα μοιάζουν μ’ αρένα…»

Τότε. Δηλαδή, τώρα.
«Όταν όλοι οι τρελοί που τον κόσμο κούρασαν, μακριά μας θα έχουνε φύγει…», έτρεφε σπίθα ελπίδας ο τραγουδοποιός.
Λάθος υπολογισμοί αγαπητέ. Λάθος. Κάθε αχόρταγος κι άπληστος ηγέτης, εδώ ακόμα κατοικεί. Κι ο κόσμος -κουρασμένος πόσο-, δεν έχει μπόρεση ούτε αχνή φωνή διαμαρτυρίας να υψώσει. Ούτε καν αυτό.

Καλή Πρωτοχρονιά Κόσμε. Της Δύσης. Ίσως και της Ανατολής.



Μαριώ, Ένα τραγούδι για την Παλαιστίνη


Οι φωτογραφίες, από το www.reuters.com
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 22:03 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


14 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 01, 2009 2:04:00 μ.μ., Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ

    Σκοτώνουνε παιδιά κι' εμείς....
    Πεινάνε και διψάνε λαοί κι' εμείς.... μετρήσαμε εκατομμύυυυρια δολλάρια για πυροτεχνήματα.....

    "΄Ισως..."

    Aρχόντισσα Καπετάνισσα, ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΧΡΟΝΙΑ

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 01, 2009 10:06:00 μ.μ., Blogger DIONYSOS

    H ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ, χρόνια πολλά και καλά Ελληνίς!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 02, 2009 10:12:00 π.μ., Blogger meril

    Οι ευχές κάποτε ηχούνε παράταιρα κούφια λόγια
    πως να αλλάξει κάτι οτιδήποτε αν όλοι δε βάλουμε πλάτη
    αν ό,τι γίνεται γύρω μας δε νοιώσουμε πως μας αφορά όλους
    αν αυτόν τον τον τοίχο που έχουμε υψώσει δεν τον γκρεμίσουμε
    αν....

    Καλή μέρα καπετάνισσα μου
    να μένεις κοντά μας με την ανήσυχή σου καρδιά
    Ανάγκη σ' έχουμε κι ας μην το ξέρεις

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 02, 2009 12:40:00 μ.μ., Blogger Σύσσι... το καλητεχνικό μου

    Να διεκδικήσουμε λοιπόν!
    Αυτό πολύ μου αρέσει.
    Να μην είμαστε παθητικοί δέκτες ο τιδήποτε μας σερβίρουν οι κυρίαρχοι αυτού του πλανήτη.
    Αρκεί όμως να φωνάζουμε;

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 02, 2009 10:31:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ,
    θυμάμαι που ήμουν πιτσιρίκα και λαχταρούσα να χωθώ σε ρούχα καινούργια, φρεσκοσιδερωμένα πρωτοχρονιάτικα.
    Έτσι, για το καλό. Κι έτρεχα με τον ερχομό του νέου έτους στην πόρτα να πρωτομπώ στο σπίτι να κάνω ποδαρικό να φέρω τύχη και χαρά.
    Τότε, πίστευα στην καλύτερη χρονιά.
    Ένα σάλτο μακριά ήταν τ' όνειρο, τι λέω...

    Τώρα πιά, δεν σου τάζω.
    Οι δυνάμεις λιγόστεψαν, οι ελπίδες ροκανίστηκαν απ' τους δράκους της καθημερινότητας, οι ευχές μόνο σαν ψίθυρος πλέον
    Μόνο χαμηλά. Μπας τις ακούσει ο Θεός, ο Αλλάχ, ο όποιος...


    DIONYSΕ,
    βασική αρχή, έχεις όλα τα δίκια. Για να υπάρξει ο άνθρωπος θέλει φως. Έστω μέσα από σχισμάδες.
    Αν γινόταν να δυναμώσει η ψυχή να βαστήξει αυτό το "όλον" που παραβάρυνε, ακόμα καλύτερα.

    Χαμόγελο π' αχνοχαράζει.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 02, 2009 10:38:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    meril, αγαπημένη μου.
    Πολύ τα φοβάμαι αυτά τα "αν". Τρίζει η καρδούλα μου σου λέω.
    Περπατώ με το κεφάλι χαμηλά τελευταία, που λες. Κι ώμοι σκυφτοί κι η ματιά κλαράκι γυρτό.

    Κατά τα λοιπά σ΄ευχαριστώ για τα ζαχαρωτά τα λόγια.
    Με πολυφωνίες νικιέται η μοναξιά.


    Σύσσι...
    Σε μια πάρτη εδώ τριγύρω δεν μας λείπει η μαχητικότητα.
    Αλλά πιά, αυτό δε φτάνει.
    Η φορεσιά του κόσμου, άλλαξε.
    Κι η θέαση κι ο τρόπος.
    Κι ένα "μαζί" δεν ξέρω αν φέρνει τούμπα τα πράγματα.
    Να φωνάζουμε, ναι. Αλλά πρωτύτερα να σκεφτόμαστε.
    Και ως συνέπεια, να δρούμε.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 04, 2009 10:13:00 π.μ., Blogger Εαρινή Συμφωνία

    Τι διδάχτηκαν από το Ολοκαύτωμα; Το know- how...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 04, 2009 7:50:00 μ.μ., Blogger just me

    Θα σου γράψω κάτι που έγραψα σε ένα άλλο μπλογκ, όχι από πνευματική νωθρότητα και από τυπική διάθεση, αλλά γιατί έτσι νιώθω κι αυτό πιστεύω αυτές τις μέρες: Θα 'θελα να είμαι νέα( στο πνεύμα) και αισιόδοξη, αλλά, όπως λένε οι βάρδοι μας, "είμαι γριά με τιράντες και γυαλιά" και πιστεύω πια ("καληνύχτα, Κεμάλ") πως "ο κόσμος αυτός δε θ' αλλάξει ποτέ".
    Από την άλλη, πιστεύω επίσης πως όσο υπάρχουν παιδιά και (ακόμη) βάρδοι, πάντα θα υπάρχει ελπίδα και πάντα θα υπάρχει κάτι μικρό ή μεγάλο να κάνει ο καθένας μας, για να μένει ζωντανή στην καρδιά των νέων και των αισιόδοξων.

    Καλή χρονιά, πατριώτισσα!

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Ιανουαρίου 04, 2009 11:03:00 μ.μ., Blogger AERIKO

    Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις.
    Nα μην τις παίρνει ο άνεμος λέει ο
    αγαπημένος Αναγνωστάκης

    Aλλά όταν αδυνατούν να γίνουν πράξεις είναι σαν να μην υφίστανται.
    Για μένα η μόνη ελπίδα είναι να εμφυσήσουμε απο νωρίς στις τρυφερές καρδιές των παιδιών μας το εμείς.Η έξοδος απο το εγω είναι η μονη λύση για μικρούς και μεγάλους.Η Μοιρασμένη στιγμή προέχει..και δεν είναι μονο η Παλαιστίνη ..ουτε η Αφρική..είναι και οι άνθρωποι γύρω τριγύρω μας..αν ξεκινήσουμε απο τ'απλά μπορούμε ν'αγγίξουμε και τα μεγάλα..αυτα που συμβαίνουν τωρα και που στεκόμαστε μπροστά τους οργισμένοι και ανίσχυροι.Καλή Χρονιά με υγεία πανω απ'όλα και ότι άλλο επιθυμείς απο ψυχής.!:))

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Ιανουαρίου 07, 2009 12:30:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Εαρινή Συμφωνία
    Λόγια πικρά, μα της αλήθειας.

    Έρχεται το γύρισμα του καιρού, που θα λέγανε και κάτι σοφοί του λαού.
    Πως και γιατί και ποιά τα κρίματα ποιός να τολμήσει να υποθέσει.

    Να'σαι καλά κορίτσι αγαπητό.


    just me,
    Δεν θα πω τ’ αντίθετα. Τα καλύτερα είναι και μπορετά. Δεν είναι μονάχα υλικό για να φουσκώνουν όνειρα. Μπορεί να ’ναι και πρώτη ύλη για απόφαση, δράση και αλλαγή. Μόνο που τσαλακώνεται χρόνο με το χρόνο, καιρό με τον καιρό αυτή η έρμη λεύτερη ανάσα που ’χει τα’ όνειρο για ν’ αναπνέει και να φουντώνει. Κι όλο πιο πολύ χρειάζεται να δυναμώνει η ψυχή για να το κρατήσει, όλο και πιο πολύ…

    Τα καλύτερα και τα πιο καρποφόρα, κορίτσι της Γης μου.


    AERIKO μου,
    οι ευχές σου γλυκομίλημα και χάδι τρυφερό.
    Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς. Μιλάς για το «εμείς» λοιπόν, αυτό το μαγικό και δύσκολο που ’ναι βουνό θεόρατο να το σκαρφαλώσεις κι έχει πάλη γερή με τον εαυτό και τα τόσα στοιχειά του… Να ενσταλάξουμε στις άλλες τις γενιές, που έρχονται, το νόημά του, ε; Αρκεί να το ’χουμε πρωτοκάνει κτήμα δικό μας εμείς.
    Συνειδητοποίηση βαριά κι υπεύθυνη. Γίνεται άραγε; Μ’ ένα «μαζί» αναποδογυρίζει ο κόσμος, συμφωνώ. Να ΄χει ωριμάσει γερά όμως, πράγμα που αμφιβάλλω αν συμβαίνει.

    Αγκαλιές.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 08, 2009 3:37:00 π.μ., Blogger κυκλάμινο βουνού

    Αχ, βρε καπετάνισσά μου!
    Πώς καντάντησα; Να μπαίνω μόνο για ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και να μην προλαβαίνω να διαβάσω τις πολύτιμες λέξεις σου;
    Πάλι με χρόνια με καιρούς... ελπίζω ότι θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες!
    Καλή χρονιά, Μαράκι μου!
    Ότι καλύτερο για σένα και γιά όλον τον κόσμο!
    Σε δύση και σ' ανατολή, βορρά και νότο!

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Ιανουαρίου 09, 2009 12:24:00 π.μ., OpenID nefeloessa

    Μαρία Παναγιωτάκη, Πατρίδα Κρήτη, Καπετάνισσα της ζωής και του λόγου, έχω να σου πω μόνο ένα: ο νέος χρόνος ΠΡΕΠΕΙ να είναι καλλίτερος. Και θα ΕΙΝΑΙ!

    την αγάπη μου
    Ν.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Ιανουαρίου 10, 2009 12:22:00 π.μ., Blogger bluesmartoulis

    Καπετάνισσα...
    Με τις καλύτερες ευχές μου για μιά υπέροχη χρονιά, χωρίς πόνο, χωρίς αρρώστιες, χωρίς κακία...

    Φιλώ σε
    Μπλέ Καληνύχτα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Ιανουαρίου 15, 2009 11:20:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    κυκλάμινο βουνού,
    τα καλύτερα να σ' αγκαλιάσουν ανθοβόλα άνοιξη!
    Ό,τι πιο ζωηρό κι αγαπησιάρικο για σένα που'χεις περβόλι καρδιά κι ανοίγεις τα φύλλα της στους ανέμους.



    nefeloessa!
    Σκιές-φόβητρα οι δισταγμοί, σκιάχτρα που τρομάζουν οι αντιρρήσεις αλλά... ναι.
    Η μέσα-μέσα πίστη, κείνη που κρύβει κι όνειρο και προοπτική λέει πως εδώ είμαστε για να βάλουμε μπροστά αλλιώτικα αρχινήματα.

    Φιλί νησιώτικο



    bluesmartoulis,
    αγαπημένο παιδί, πόσο χαίρομαι που τριγυρνάς εδώ γύρω!
    Απ' τα ίδια θα ευχηθώ και θα γιγαντώσω και τη φωνή να τ' ακούσω δυναμωμένα.
    Να'χει η ψυχή να στηρίζεται δηλαδή, να΄χει κι η σκέψη συντροφιά να μην ασκητεύει.

    Όμορφες μέρες να φτιάξουμε.
    Και με πιο καθαρά μάτια να θωρούμε.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape