Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2008
Απολείπειν ο Θεός Αθήνας
Για την αξία της ανθρώπινης ζωής δεν έχω να πω.
Πόσο μάλλον για την αξία της εφηβικής ζωής. Σιωπή. Μούγκα.
Την τύφλα μας μόνο. Αυτό θα ψελλίσω. Για τα κοινωνικά μορφώματα που θρέψαμε, για τις κοινωνίες που νανουρίσαμε. Για τις διάτρητες συνειδήσεις που βγάζουμε μπροστά να ψευτοκοκκορεύονται πως ακόμα ανασαίνουν.
Φτου μας.
Γιατί αν δεν έχει ευθύνες –για τα καλά και για τα κρίματα- ο πολίτης σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, να μου το πείτε να το ξέρω. Κι από την άλλη πλευρά –την απέναντι, την υπερυψωμένη-, αν η αιρετή εξουσία δεν έχει λόγο να βγεί μπροστά και να πάρει στην πλάτη ό,τι στραβό συμβαίνει στα χώματα που μ’ εντολή λαϊκή κι όρκο δικό της κανοναρχεί, πείτε μου το να το μάθω κι αυτό.


Επιστροφή στα αναγνωστικά.
Για το ποιος κάνει τα κουμάντα, για το τι σημαίνει κυρίαρχος λαός, πολιτική βούληση, κράτος δικαίου, έννομη τάξη και ου τω καθεξής.
Άντεστε να ξανανοίξουμε τα λεξικά για τα περί ήθους και συνέπειας κι ευθύνης.
Να ’ρθουνε μετά και τίποτα καινούργιες προβληματικές να θεμελιώσουν ένα νέο πλαίσιο θεσμικών προτεραιοτήτων, μια νέα σχέση κοινωνίας-πολιτικής, ώστε να οδηγηθούμε από την κρίση στην αυτογνωσία κι από κει σε μια ανοιχτή προοπτική για ένα καλύτερο αύριο...


Το πώς μας φτύνει η ωραία η νιότη, άλλοτε μέσα από ενσυνείδητες θεμελιωμένες πολιτικές στάσεις και πρακτικές κι άλλοτε φέρνοντας τούμπα ό,τι θαρρούσαμε αξία δημοκρατική και δικαίωμα ιερό και δεδομένο, το βλέπουμε καθαρά.
Και το πετσί μας που ταράσσεται, μας λέει πως μας αξίζει. Και η ξεπουλημένη ψυχή μας διαισθάνεται, κατανοεί, οσμίζεται τη σαπίλα.

"Γενικεύεις", θα μου πείτε. "Αφορίζεις με μια κοντυλιά μα, δεν είμαστε όλοι έτσι". Ωραία. Δεν είμαστε όλοι έτσι. Κι εγώ στον δικό μου μικρόκοσμο έχω αρχές και τις υπερασπίζομαι με μια δύναμη στην οποία δεν επιτρέπω ούτε ραγισματιά. Και λοιπόν;
Οι μικρόκοσμοι αλλάζουν τις κοινωνίες; Μπούρδες. Τώρα πιά, μπούρδες.

Αποχαύνωση και δημιουργική πρόταση δε συμβαδίζουν.
«Η πάρτη μου» και συλλογική συνείδηση, μαζί, δε γίνεται.
«Η πάρτη μου» και κοινωνία συνοχής δεν πάνε παρέα.

Γεμάτοι αντιφάσεις όλοι μας και με συγκεχυμένες πρακτικές, δίχως δομημένο αξιακό σύστημα, τη μια υπέρ της εντιμότητας, την άλλη όπως κι ό,τι αρπάξουμε -μια και ο καθείς κι η πάρτη του-, τη μια δεν ενδίδουμε στην αηδία των πολιτικών συνθημάτων και την άλλη σφυράμε στον γείτονα νομαρχιακό σύμβουλο να σπρώξει λίγο για την υπόθεσή μας. Τη μια προτρέπουμε το παιδί μας διάβασε και διάβασε –ανοήτως πως- και την άλλη του φωναζουμε να βγεί και να σαρώσει τα πάντα στη κοινωνία γιατί αλλιώς δεν θα επιβιώσει…

Μουτζώνουμε τους πολιτικούς για τα σκάνδαλα και τη διαφθορά και σαν συμπληρώνουμε τη φορολογική δήλωση κάνουμε του κόσμου τις αλχημείες και τα μαγειρέματα με κείνο το οικοπεδάκι στο χωριό…

Τι μπορεί να σταθεί δηλαδή δίχως δυναμωμένη εμπιστοσύνη στο κοινωνικό οικοδόμημα, χωρίς πολιτική σκέψη και δράση ισχυρή και στάση ανάλογη απ΄ τους πολιτικούς, συνεπή και αξιόπιστη, τι να προχωρήσει δίχως κριτική ματιά οξυμένη απ’ τον πολίτη;

Όταν οι κοινωνίες δεν απαντούν στις ανάγκες της εκάστοτε πραγματικότητας, δε σαρκώνουν στόχους και δεν κοινωνούν τα αυτονόητα, ήθος και δίκαιο πα’ να πεί, είναι καταδικασμένες να καταρρεύσουν. Ξεκάθαρο. Περνούν ένα μεσοδιάστημα, μεταιχμιακό στάδιο πες, ανομίας όπως λέγεται όπου επωάζεται το καινούργιο (τα γραφτά το λένε αυτό και τα τεκμήρια της ιστορίας) και αλλάζουν. Άμποτε!


Άκουγα χθες έναν γελοίο πολιτικάντη να διαπιστώνει ενεός την ύπαρξη μιας αίσθησης καταφρόνησης της πολιτικής, μιας διάθεσης αποστροφής προς τις πολιτικές διεργασίες…
Άλλοι μακριά νυχτωμένοι κι αυτοί…

Επαγγελματίες πολιτικοί να ασελγούν χρόνια πάνω σε λαό υπνωτισμένο, να αναμασούν θεωρήσεις και ανακατασκευές προτύπων εξουσίας, επαναλαμβάνοντας απλά έναν στείρο, επηρμένο λόγο και μια αγκυλωμένη σε αναχρονιστικές διαδικασίες πολιτική.

Το σύγχρονο πρόσωπο της δημοκρατίας δεν είναι παρά κομμένες κεφαλές στα τηλεοπτικά παράθυρα. Αλαζονικά βλέμματα, νευρωτικά λογύδρια ανοησίας μακριά απ’ τα κοινωνικά καρδιοχτύπια και τις ουσιαστικές αγωνίες μας.
Λόγος ασώματος και ανερμάτιστος, δίχως αντίκρυσμα, εγκλωβισμένος στα συναλλακτικά ήθη μιας εξουσίας που τρέμει μην έρθει σ’ επαφή με το σώμα της• με την κοινωνική πραγματικότητα.

Αυτή ακριβώς είναι η πολιτική σήμερα. Και η κοινωνική συνοχή, αυτή μοιάζει να’ναι. Κομμένη κεφαλή που οφείλουμε να επανασυγκολλήσουμε με το πληγωμένο αλλά –ακόμα ευτυχώς- παλλόμενο σώμα.


Είδα κι έναν δεκετριάρη στην πορεία την πρωινή να τσινάει σαν το αγριοκάτσικο μπροστά στον αγριεμένο του πατέρα που τον τραβούσε απ’ το μανίκι: «άσε με κάτω! Θέλω να μείνω στην πορεία! Μεγάλωσα πια και μπορώ να ξεχωρίσω τον προσωπικό αυταρχισμό από την αυταρχική δημοκρατία!»

Μειδίαμα θολό, για τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα και τις αλήθειες που μονάχα τρελοί και παιδιά πλέον λένε.
Κοντοστάση, για να’ ρθει μετά η σκέψη πως η βία δεν είναι παρά η μέθοδος συναλλαγής στον κόσμο των ενηλίκων.
Γνωστό: Αν σε μια βία αντιταχθεί μια άλλη βία, αυτό βεβαιώνει τον έφηβο ότι έχει δίκιο που πράττει βίαια.

Παιδιά ωραία, παιδιά με παλάμες δεμένες, φλέβες που φωνάζουνε, παιδιά που ξερνούν στίχους τραγουδιών μπρος στη δική μας ανοχή.
Κι έχουνε και μια γλυκιά θλίψη, σαν παράπονο, για τη ματαίωση που μας ματώνει, εμάς, τους ενήλικες, πως ό,τι και να γίνει το ποτάμι ρέει ερήμην.
Μας, του, τους, μικρή διαφορά.

Παιδιά μιας αγέλης τα άλλα, της νύχτας λέω, που αυτή έχουνε αντί για εξουσία (έτσι δε λέγανε στο Μάη του ’68; Εσείς έχετε την εξουσία, εμείς έχουμε τη νύχτα)…
Ομάδα με δυναμική αυτοαναφερόμενη, στη λογική αγέλης.
Αγέλη που, αν και προς τα έξω εκφράζεται αντιεξουσιαστικά, στην πραγματικότητα αναπαράγει στο εσωτερικό της τις ίδιες σχέσεις εξουσίας που επιδιώκει να ανατρέψει.
Και στις πράξεις της, με διαφοροποιημένη δομή, εντάξει, τις ίδιες σχέσεις συντηρεί.
Πολλαπλές οι αναγνώσεις, αλλά ναι.



Αθλιότητες. Ποιες οι μεγαλύτερες, των «πολιτικών αντρών», της ετοιματζίδικης δημοσιογραφίας, του οργισμένου αντιεξουσιαστή ή των δικών μας ημικοιμισμένων–κατά το δοκούν- συνειδήσεων, αδυνατώ να ξεχωρίσω.
Απαξία. Ό,τι χειρότερο. Σχεδόν.

Δε μένει παρά η σκληρή προτροπή:
«αποχαιρέτα την πρωτεύουσα που χάνεις».

Και χάνεται. Ίδια κομμένη κεφαλή.





Οι φωτογραφίες είναι από το flickr.com των alexandros_m, bilwander και Nikos_Z
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 00:02 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


16 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2008 1:17:00 π.μ., Blogger onlysand

    Θα την ξαναχτίσουμε, Καπετάνισσα. Και θα επι-βιώσουμε. Αρκεί να ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ απ’ τον εφιάλτη του εφησυχασμού!
    Γιατί, κι αυτός που μετακινεί βουνά, έχει αρχίσει από μια μικρή-μικρή πέτρα.
    Να είσαι πάντα καλά – φιλί αλμυρό (κι απ’ το δάκρυ που θα στεγνώσει και, προπαντός, απ’ τη θάλασσα!:)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2008 8:51:00 π.μ., Blogger Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas

    Τα είπε όλα πριν δεκαετίες, μία άλλη καπετάνισσα κρητικιά, η Γαλάτεια Καζαντζάκη, μ' ένα στίχο: Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2008 9:38:00 π.μ., Blogger ΔΑΝΑΗ

    Είναι εδώ. Ούτε πέντε λεπτά δρόμο από το σπίτι μου. Χτες βράδυ η παγωνιά ήταν αφόρητη. Χειρότερη από τις πυρκαγιές που κατέκαψαν την έρημη χώρα. Η πρώτη νύχτα που το αγγελούδι κοιμόταν στην αγκαλιά της γης. Κι ένιωθες, το άκουγες καθαρά, το ΓΙΑΤΙ του να σκίζει τη σιγαλιά της νύχτας. Δεν πέρναγε η νύχτα η χτεσινή. Εμείς στη βολή μας και στα φωτάκια που ετοιμάζουν τα Χριστούγεννα. Στη ζεστασιά μας και στο τι θα φάμε και τι θα πιούμε... Κι ο Αλέξανδρος δίπλα μας. Να ρωτάει μονάχα ένα ΓΙΑΤΙ. Ούτε λέξη δε βρήκα να του απαντήσω. Και λέξη δεν έχω σκεφτεί για τα άλλα αγγελούδια, του σχολειού που αύριο θα με ρωτήσουν το ίδιο...

    Να ξαναχτίσουμε τι και γιατί; Για να τα σωριάσει και πάλι ερείπια η σφαίρα του πρώτου κτήνους που παριστάνει το φύλακα της ηρεμίας μας και της έννομης τάξης; Ή να γκρεμίσουμε όλο το σαθρό οικοδόμημα, αυτό το τέρας και το μινώταυρο που καταπίνει τα παιδιά μας; Πώς να χτίσεις καινούρια όνειρα και να φυτέψεις ελπίδες πάνω στο σάπιο και βρώμικο κόσμο μας; Ποιος τρελός γεωργός σε τέτοιο χωράφι θα έκανε σπορά;

    Πίσω από την καταστροφή της τυφλής οργής και βίας είναι κι ετούτη η ασυνείδητη γνώση της βρωμιάς και της σαπίλας που κοντεύει να μας πνίξει. Αλλιώς πώς να δώσεις εξήγηση που πήρε φωτιά η Ελλάδα από Κρήτη μέχρι Ήπειρο;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2008 10:24:00 π.μ., Blogger Darthiir the Abban

    Αυτό το "η πάρτη και η κοινωνία συνοχής δεν συμβαδίζουν" είναι το κυριώτερο που πρέπει να τονίζεται πάντα. Αλλά είναι η πρώτη φορά που το ακούω από χείλη άλλα πέρα απ' τα δικά μου.

    Με μια ένσταση. Υποστηρίω ότι δεν φταίμε όλοι. Γιατί απλά ακόμα και να είχαμε την διάθεση να θυσιάσμε τους εαυτούς μας ακολουθώντας το ήθος για το οποίο μιλάμε, δεν θα το πράξουμε για να μην πέσει σε ανέχεια το παιδί μας. Με μαθηματική ακρίβεια. Συνεπώς δεν είναι δυνατό ούτε να το διδάξουμε στο παιδί μας.

    Πιστεύω ότι ο μόνος που μπορεί να αλλάξει κάτι είναι ο διαχειριστής του συστήματος. Αυτός που θέτει τους κανόνες. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, δεν τους θέτουμε εμείς. Προϋπήρχαν και θα συνεχίσουν και μετά από εμάς.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2008 5:14:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    onlysand,
    άυτήν την επιβίωση, που γδέρνει και κατασπαράζει κάθε βίωμα, πολύ τη φοβάμαι.
    Δεν αμφιβάλλω. Θα υπάρξουμε. Όπως-όπως. Έτσι νομίζω. Έτσι πιστεύω δηλ. ότι θα συνεχίσουμε να συμβιώνουμε. Οι αλλαγές, σε επίπεδο στάσης ζωής τουλάχιστον, θέλουν χρόνο. Ποιός έχει την πολυτέλειά του...

    Φιλί αντιγυρίζω. Εδώ στην άκρη, η στιφάδα του.



    Λάκη μου,
    ορθόν. Καθρέφτες ολόγυρα. Κι ο βασιλιάς γυμνός.



    Δανάη, τρυφερή ψυχή...
    Δεν έχουμε τίποτα να δώσουμε. Εμείς οι μεγαλύτεροι, οι των ονείρων χρεωκοπημένοι... Δεν αποτελούμε έμπνευση για τους νεότερους, χτίσαμε αδιέξοδα αντί για ολόφωτες ρότες, φτιάξαμε ζωές και σχέσεις που είναι για φτύσιμο, με τη στάση μας στηρίζουμε ανάξιους και ανόητους να παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό μας σε καίριες θέσεις, σε θέσεις-κλειδιά. Επιτρέπουμε σε ευνουχισμένους πνευματικά ανθρώπους να κάνουν κουμάντο και περιοριζόμαστε ναρκισσιστικά και ματαιόπονα σε αποδοκιμαστικές συζητήσεις κλειστών κύκλων.
    Δεν έχω να περιμένω πολλά. Τίποτα δηλ. δεν έχω. Είπα. Την τύφλα μου.


    Darthiir,
    έλα μωρέ Καμηλιέρη... Τα ίδια κοιτάμε. Κι απ' τα ίδια έχουμε να μας πονάνε.
    Δεν ξέρω στ' αλήθεια πως ζυγιάζονται εδώ οι ευθύνες. Σωστό. Δε φταίμε όλοι το ίδιο. Αυτό θα πω.
    Στον μικρόκοσμό μου, ή, εν πάση περιπτώσει όπου οι αποφάσεις μου λειτουργούν αλληλεπιδραστικά, έχω ευθύνη.
    Τη δύναμη να φέρω τούμπα το κατεστημένο, οκ, δεν την έχω. Οι φορείς, οι θεσμοθέτες, κείνοι τέλος πάντων που ορίζουν τύχες και πράγματα, σαφώς και μπορούν περισσότερα.
    Ούτε λόγος. Θαύματα μπορούν.
    Αυτό το σατανικό πράγμα που'ναι μες στο κεφάλι μας, την νοοτροπία λέω, που φθείρεται αργά μες στο χρόνο, που ξεφλουδίζει τεμπέλικα, πως θα γίνει να της δώσουμε δυνατή σπρωξιά;
    Ο τρόπος έτσι κι αλλιώς κάνει τη διαφορά. Ο τρόπος.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2008 5:51:00 μ.μ., Anonymous ποιώ-ελένη

    καπετάνισσα μου

    Exουμε πολλά ακόμα να δούμε
    δεν αγαπώ την τακτική της καταστροφολογίας
    αλλά δυστυχώς αναπότρεπτα μπορώ να πώ τελικά θα θερίσουμε θύελλες
    Εχω δυο παιδιά στο λύκειο
    καταδικασμένα σε ωράρια
    όχι απλά εξοντωτικά
    κτηνώδη θα τα χαρακτήριζα
    Δεν ζήσαν παιδική ηλικία
    μακελάρηδες εμείς
    τα αποκόψαμε από το χαμόγελο,τους αφαιρέσαμε
    το κεφάλαιο του "παραδείσου"
    από την ζωή τους
    Τα ομφαλοκόψαμε από την αγάπη, την ξενοιασιά, το όνειρο, την ελπίδα
    και σαν πραγματικοί δήμιοι
    τα περιχαρακώσαμε
    σε μια αρένα με ευθύνες
    υποχρεώσεις και συνεχείς
    "αγώνες αντοχής"
    ώς πότε;
    Υγεία είναι η αντιδρασή τους, βέβαια αν έχει κάποια στόχευση τόσο το καλλίτερο
    Αυτό όμως δεν θα τους το φορέσουμε πάλι εμείς
    θα το επιλέξουν τα ίδια
    (ας κλείσουμε επιτέλους το
    κομποραπτάδικο,μυρίζει
    ναφθαλίνη)
    Δημιουργήσαμε παιδιά
    "πρωταθλητες" με το ζόρι
    Γιατί λοιπόν τώρα παραξενεύομαστε
    για τα ρεκόρ τους;

    Ολα είναι εξηγήσιμα
    φιλιά και συγνώμη
    για το έντονο του ύφους

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2008 3:43:00 π.μ., Blogger υιος+ασωτος

    Περαστικός απο την σελίδα σου και κεντρισμένος απο τον σωστό τρόπο παρουσίασης,δεν θ'αφησω λόγο.Απο καρδιάς,Καλή σου μέρα.υιος+ασωτος

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2008 11:23:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Ποιώ-Ελένη,
    δεν αντιλέγω στο παραμικρό.
    Κατα κεί και η δική μου η ματιά. Πλήρως εστιασμένη. Τόσο, που τις νύχτες γδέρνει τον ύπνο μου μια πάνδημη κραυγή πάθους, νιότης, ορμής, απελπισίας, αγανάκτησης.
    Τρυπάνι στ΄αυτιά.
    Ούτε να μιλήσω, που λες.
    Ούτε να μιλήσω.



    Άσωτε Υιέ,
    ευχαριστώ σε για τα ωραία.
    Τα άλλα, τα άσχημα, να δούμε πως θα τα βολέψουμε.
    Ανήμποροι και μόνοι.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2008 12:00:00 π.μ., Anonymous Sotiris K

    Ναι, έχεις δίκιο σε ό,τι λες.
    Έτσι είναι....
    Έλα όμως που οι διαπιστώσεις δεν αρκούν.
    Και ίσως δεν μπορούμε να τις ανακαλύψουμε και όλες.

    Σκέφτομαι πως πίσω από τις πιο σκληρές διαπιστώσεις, ίσως υπάρχουν άλλες, ακόμα πιο σκληρές, -ίσως και πιο απλής σύλληψης και γι αυτό δεν τις βλέπουμε- αλλά εμείς, προστατευμένοι από τα σκληρά μας λόγια, δεν πάμε παρακάτω.

    Ας πούμε αυτό το περί ευθύνης.
    Τι θα πει ποιος φταίει;
    Φταίει αυτός που κάνει λάθος.
    Αλλά αν δεν πρόκειται για λάθος;

    Την καλησπέρα μου.
    Και ευχές να είναι η βδομάδα που έρχεται καλύτερη.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2008 5:59:00 μ.μ., Blogger the muppet show girls

    "Ξύπνησα με το μαρμάρινο τούτο κεφάλι στα χέρια.
    Που μου εξαντλεί τους αγκώνες και δεν ξέρω πού να τ' ακουμπήσω. Έπεφτε στο όνειρο καθώς έβγαινα από το όνειρο"

    Ξυπνήστε από το λήθαργο κι αφήστε μας τα όνειρά μας, δίχως εξάντληση να βιώσουμε.
    Μαζί αντάμα.
    Με ήθος, πάθος και λόγο, αυτά που θάψαμε να αναστήσουμε.Ξανά.

    Φιλιά καπετάνισσα από την Πατησίων.
    Την Πατησίων της πρωτεύουσας που δε θα αποχαιρετήσεις ακόμα, αν δεν το θέλεις.

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2008 9:06:00 μ.μ., Anonymous MARIANEO

    Γλυκιά μου καπετάνισσα σε καλησπερίζω. Μιλάς στις καρδιές μας γιατί γράφεις με την πένα της καρδιάς σου. Νιώθω τον πόνο της ψυχής σου για τα τεκταινόμενα, γιατί είναι ίδιος με τον δικό μου. Ονειρευτήκαμε μια καλύτερη κοινωνία όμως βιώνουμε αβεβαιότητα, ανασφάλεια, αναξιοκρατία, αδικία, ρουσφετολογία, μίζες, χρεωκοπία και διαπλεκόμενες σχέσεις. Παλεύουμε να μην ενταχθούμε στο σύστημα και συχνά χτυπάμε τη γροθιά μας πάνω σε καρφιά και σε ακονισμένα μαχαίρια. Πόσο να αντέξουμε; Το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο, οι πληγές μας πρέπει να επουλωθούν με οποιοδήποτε κόστος.
    Το έχουμε ανάγκη για να μη σταματήσουμε να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο αύριο.
    Πολλά φιλιά από την όμορφη Ζάκυνθο

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 18, 2008 1:21:00 π.μ., Blogger oistros

    Μ' αρέσει όταν ... θυμώνουμε.
    Με αγάπη

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 21, 2008 8:03:00 μ.μ., Blogger Άβατον

    Μούγκα από βολεμένα χείλη, την ίδια ώρα που νεανικά στόματα ξερνάνε φωτιές κάνοντας τις σκιές μας να φωτίζουν περισσότερο...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Δεκεμβρίου 21, 2008 11:53:00 μ.μ., Blogger Vlaxos

    Τρέμω τον τελευταίο καιρό να μπω εδώ.
    Φοβάμαι μην με αποσυντονίσουν οι λ-έξεις σου.
    Δεν σε διαβάζω τελευταία.
    Ούτε αυτήν εδω την αναρτησ την διάβασ.
    Την μυρισα μονο, 2 λεξεις από εδώ, τρις λέξεις από κεί και μου ρθε να χαϊδέψω την οθόνη.
    Αφήνω το ένστικτο να με οδηγεί αυτές τις μερες και στα σωστα και στα λάθη μου.
    Ρισκάρω και ξαναγεννιέμαι

    ... και αυτό μου λέει πως με καταλαβαίνεις...

    Φιλιά

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 22, 2008 1:07:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σωτήρη,
    τίποτα δε μοιάζει αρκετό, έτσι μου φαίνεται πιά. Κι αυτό, δεν ξέρω αν σημαίνει θολούρα στον ορίζοντα, αναζήτηση νέου δρόμου, ή αναγκη για επαναπροσδιορισμό... Αναστοχασμό που θα λέγανε κι οι περί των κοινωνικών.

    Η ευθύνη κι οι διαστάσεις της με προβληματίζουν κι εμένα.
    Ο καθένας στο κομμάτι του, σαφώς, αλλά όχι γενικά κι αόριστα.
    Μήπως οφείλουμε να λογαριάσουμε τις συνθήκες, τις ιστορικές και πολιτισμικές συγκυρίες, τις ιδεολογίες που διέπουν τούτη τη κοινωνία; Μήπως πρέπει να δώσουμε περιεχόμενο ιστορικό και κοινωνικοπολιτικό στην κοινή λογική και δράση, στην πορεία του "ως εδώ", ώστε -έχοντας συντεταγμένες πιά- να φτιάξουμε το "από δω και πέρα";



    the muppet show girls...
    Φιλί σαν ανάγκη και σαν ώθηση.
    Γι αυτό το "παραπέρα" που'ναι κόμπος και θηλειά και δεν σπρώχνεται να πάει παρακάτω.

    Σε σκοτεινούς ουρανούς φτιάχνονται τα όνειρα, λέω.
    Για να'χει φως η ψυχή να πορεύεται.



    MARIANEO!
    Ρομαντική ψυχή, Μαρία του ονείρου... Πάρε τη γεύση τη στυφή, δώστης κλωτσιά να βυθιστεί στο Ιόνιο, να δώσει τη κάθαρση που το μυαλό λαχταρά.
    Στενέψανε κι οι ορίζοντες κι οι καιροί.
    Και τ' ανοίγματα, μόνο με σίδερο και φωτιά γίνονται-λένε πολλοί.
    Μπορεί να'ναι κι έτσι.
    Ατσαλώνουμε και πάμε.
    Προς το καλύτερο;
    Εδώ είναι το θέμα...

    Φιλιά απ' τον Νοτιά...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 22, 2008 1:15:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Οίστρε μου,
    είναι κι έτσι, ναι.
    Αρκεί ο θυμός να γεννοβολά.
    Και να καλεί -μετά- για παρέα του τη σύνεση.

    Σε φιλώ


    Άβατον,
    σαστίζουμε καλέ μου, κυνηγιόμαστε απ΄τις ίδιες τις σκιές μας, τόσο πιά που μήτε μέσα στη βολή μας μπορούμε να κρυφτούμε.
    Θεόγυμνοι και μόνοι.
    Μ' ένα όνειρο που τρίζει, καθώς καίγεται.


    Βλάχε,
    φίλε μου σε νιώθω.
    Κατά πως λέει η καρδιά.
    Κι ό,τι μείνει αλώβητο, ας είναι μια σταλιά αυθεντικό συναίσθημα.
    Ό,τι κι αν χτιστεί, αυτό θα'χει για ύλη πρώτη.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape