Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008
Ονειροτόκος ζωή

«Δεν ξέρω να τη λέω την αγάπη. Ούτε να τη γράφω. Να σου πω; Ούτε και να τη δείχνω ξέρω. Μονάχος κάθομαι και τη βλέπω να με συνθλίβει. Τη νιώθω δηλαδή…Την αναλώνω μόνος, όπως κάτι εγωκεντρικοί μιζεριασμένοι μονόχνωτοι που μου προκαλούν απέχθεια. Μόνος τη νανουρίζω, μόνος τη κοιτάω αμήχανα, σαν αμάθητο παιδί. Κι ύστερα φεύγει ο καιρός. Και μαζί του φεύγουν οι άνθρωποι που αγάπησα. Και το παράπονό μου χάσκει. Μετέωρο στη καρδιά μου το συναίσθημα, ακυρωμένο, μωρό που δε μεγάλωσε ποτέ, πόσο με βαραίνει…»

Άκουγα το στεγνό παράπονο του Κωστή, να ΄χει τρυφερότητα απίστευτη και πόνο κι έλεγα σχεδόν παραμιλώντας πως μας εκφράζει όλους. Σπαρμένες ψηφίδες που σπαρταρούν οι ζωές μας, απελέκητες συχνά, τραχιές όταν είναι για αγάπη. Πες ό,τι θες. Πως δεν μας μάθανε, πως δεν τ’ αντέξαμε, πως το φοβόμαστε, ένα και το αυτό. Ίδιες οι συντεταγμένες για την ενδοχώρα του «εγώ». Που ξέρει καλά να μας προφυλάσσει απ’ της αγάπης τα αβέβαια. Και τα ωραία. Και τα μεγάλα.

Έχασε άνθρωπο ψυχής ο Κωστής κι είναι παραπανίσια τα βάρητα.
Αν και ίσως και ποιος ξέρει και τότε και… και…
Κουβεντιάζαμε ώρα. Χάδια σε ψυχές και σκέψεις για να υψωθούν οι αντοχές. Κι η βροχή να στάζει. Να καταπίνει κρίματα και να στάζει.

«Ξέρεις; Ίσως να ’χω και τρόπους να την τραγουδώ την αγάπη και να την μιλώ. Μέσα από τα όνειρα, δεν μετράει;»
«Αν μετράει λέει!» πήρα κι εγώ τα πάνω μου. «Μπορεί ο άνθρωπος δίχως τους; Πιο αληθινό απ’ τα όνειρα δεν ξέρω άλλο. Λόγω τιμής», προκάλεσα.
«Τα όνειρα είναι πραγματικά όσο διαρκούν. Τόσο μόνο», η διαπίστωση που ματαιώνει και ματώνει.
«Γιατί, μπορούμε να πούμε κάτι παραπάνω για τη ζωή;», έβγαλα φωνή.
«Έλα μου ντε…»




Τραγούδι πολύχρωμο για να ΄χει φως η θαμπάδα του καιρού πες,
της μέσα χώρας πες, λίγο απ' όλα...

Γεμάτοι νειάτα και ρυθμό οι The Last Shadow Puppets,
άρα, ορμητικό το Standing Next To Me
 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 01:22 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


18 Ανάσες:


  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008 8:06:00 π.μ., Blogger hopkins

    Όμορφο μπλογκ. :)

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008 11:54:00 π.μ., Blogger Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas

    Ναι, όλο και πιο λίγο μιλάμε για την αγάπη, όλο και πιο πεισματικά την εξορίζουμε απ' τη ζωή μας. Και μετά παραπονιόμαστε ότι δεν έχουμε (λαμβάνουμε) αρκετή, ενώ η ευθύνη είναι αποκλειστικά δικιά μας, αφού δε δίνουμε. Ο άνθρωπος...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008 1:00:00 μ.μ., Blogger speira

    Σαν φυσική συνεχεια του προηγούμενου ήρθε αυτό σου το ποστ.
    Μονο που εδώ εμπεριέχεται και η απώλεια, που πάντα θα με αφήνει άναυδη, παντα θα σκάβει μεσα μου το κενο της και θα ακοθμπαει το βαρος της. Καλημερα

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008 8:38:00 μ.μ., Blogger Viz

    Να τι θα σου ελεγα καπ. αν κατειχα τα γραμματα και κενταγα τις λεξεις,
    *Χαίρε µε τα λυτά µαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεµο
    Χαίρε µε την ωραία λαλιά η δαµάζοντας το δαίµονα
    Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των Κήπων
    Χαίρε που αρµόζεις τη ζώνη του Οφιούχου
    Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεµνή Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική...* Ο.Ε.

    beijos

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008 9:26:00 μ.μ., Blogger elix_geo

    Στο λίγο χρόνο που διαθέτω, προτίμησα να διαβάσω όλα τα της επανεμφάνισής σου, παρά να γράψω βαθυστόχαστο σχόλιο.
    Νάσαι καλά με το βαθύ και ποιητικό λόγο σου!

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 02, 2008 10:53:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    hopkins,
    καλώς ήλθες σε τούτη τη γωνιά.
    Ευχαριστώ σε για τη γλυκιά ματιά.
    Αλώνιζε σαν στο σπίτι σου που λένε...


    Λάκη μου,
    τα μάτια κοιτάζουν απέναντι κι όχι προς τα μέσα. Κι η εντός βουτιά δεν είναι απλή ιστορία.
    Άλλο τόσο δύσκολο να διανύσεις την απόσταση απ' τη καρδιά στα χείλη.
    Κατόρθωμα, πολλές φορές...


    speira!
    Οι σκέψεις του φίλου -ενοχικές, δε λέω-, είναι κοινός τόπος θαρρώ. Ποιός δεν αναρωτιέται για τα όσα δεν έκανε, δεν είπε, δεν μπόρεσε, δεν τόλμησε...
    Μα είν' η αγάπη ακριβή τόσο...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 02, 2008 11:04:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Viz,
    υπόκλιση βαθιά!
    Λόγια σπουδαία, ποιητικά που παραπανίσια με τιμούν!
    Σ' ευχαριστώ γλυκό παιδί.
    Χαρά να σε βλέπω να τριγυρίζεις στο σπιτικό μου.



    elix_geo!
    Εσύ κι αν πλέκεις το λόγο με επιδεξιότητα μοναδική!
    Ευχαριστώ για το πέρασμα και για τον τρόπο.
    Τα καλύτερα, ναι;

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Οκτωβρίου 02, 2008 9:19:00 μ.μ., Blogger Viz

    Υποκλιση στον ποιητη και σε αυτους που του ανοιγουνε τις πορτες!
    Δεν ειναι τιμη ο χαιρετισμος, δεν ειναι τιμη να τραγουδας το *χαιρε*,
    ειναι ευλογια της ψυχης να ξαναβρισκεις την ομορφια μεσα στην απλοτητα, ειναι ευλογια να βρισκεις τι πραγματικα εστι το αξιον!
    abraço και ενα φιλι στο κουτελο.

    ΥΓ Χαρα μου να μπαινοβγαινω σε μποστανια και να κλεβω μικρες ανασες καλημερας.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Οκτωβρίου 03, 2008 3:24:00 π.μ., Blogger Aντώνης

    Ίσως η αγάπη να είναι το όνειρο που κάνει την πραγματικότητα υποφερτή :) Καιρό είχα να περάσω

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 04, 2008 12:08:00 μ.μ., Anonymous Sadmanivo

    Μέσα στα όνειρα ζούμε, μέσα τους αγκαλιάζουμε τα πιο βαθιά μας κύματα και τα δικαιώνουμε στης ζωής μας την αλήθεια.
    Γιατί το όνειρο είναι Στιγμή, το συναίσθημα διάρκεια δεν έχει - μόνο ένα αιώνιο παρόν, το μυστικό δωμάτιο όπου είμαστε αυτό που θέλουμε κι όχι αυτό που αντέχουμε.
    Κι η αγάπη εκεί ανθίζει όταν στης ζωής μας την άγονη γλάστρα δε μπορεί.
    Καλό χειμώνα :)

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Οκτωβρίου 04, 2008 3:27:00 μ.μ., Blogger Aggelos Spyrou

    Το διάβασα τρεις φορές...

    Με έπνιξε η αλήθεια του.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Οκτωβρίου 05, 2008 6:11:00 μ.μ., Blogger kwlogria

    Αγαπημένη, τι όμορφο πράγμα η αγάπη!! Ευτυχισμένοι όσοι την έζησαν!! Γιατί υπάρχουν τόσοι που δεν την ένιωσαν ποτέ σε όλο της το μεγαλείο!!! Τα φιλιά μου!!

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Οκτωβρίου 06, 2008 9:23:00 μ.μ., Anonymous ποιώ-ελένη

    υπάρχει;
    ναι
    φορούσε όμως
    ένα ματωμένο φόρεμα
    κι έκλαιγε

    τα φιλιά μου καπετάνισσα
    ταξιδεύτρα μου

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 07, 2008 8:47:00 π.μ., Blogger helorus

    «Τα όνειρα είναι πραγματικά όσο διαρκούν. Τόσο μόνο»

    το ίδιο και η ζωή

    τι τα χωρίζει αλήθεια;

    Ευχές για σένα στέλνω :)

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Οκτωβρίου 07, 2008 3:41:00 μ.μ., Blogger ididitmyway

    Mia volta stin agapi

    http://www.cleargreen.com/
    Pigene stin selida 'Workshops' ki ela mia volta apo to Amsterdam.

    Me agapi

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 08, 2008 5:16:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Viz!
    Φιλί έμορφη με τη λαμπερή λαλιά!


    Aντώνη μου,
    απ' αυτά τα όνειρα να'χεις μπόλικα στη ποδιά σου!
    Ροδόνερο και λεμονανθός που λένε εδώ οι παλιές κυράδες.
    Που σημαίνει, αγάπη και αγάπη και αγάπη.


    Sadmanivo,
    το μόνο μέλλον μας, χειμώνες, λένε οι ποιητές.
    Κι έτσι θα'ναι.
    Δίχως της δηλαδή.
    Μα σάμπως, κι η σπανιότητά της, αυτό δεν αποδεικνύει;

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 08, 2008 5:25:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Άγγελε,
    καλέ μου, μονάχα τρεις φορές να μην το αρνηθείς, ε;

    Φιλώ σε.


    kwlogria,
    γκυκόπαιδο, εσύ που την έχεις περισσευούμενη ν' αλωνίζει τριγύρω σου, από αντρακλαράδες, παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, στείλε και σε μας μια μυρουδιά, ναι;
    :)

    Φιλί Τριανταφυλλί!


    ποιώ-ελένη...
    Την ίδια εικόνα βλέπουμε.
    Ή, αλλιώς, στο ίδιο όνειρο χωράμε.
    Οι μοναξιές έχουν και πληθυντικό.
    Λέω.

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 08, 2008 5:28:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα

    helorus,
    όνειρο μες στο όνειρο η ζωή.
    Έτσι δεν είπανε οι σπουδαίοι γραφιάδες;
    Άρα, ούτε γεφύρωμα χρειάζεται.
    Μια αρμαθιά νευρώνες ίσως, θέλουν μια στάλα διόρθωμα...
    :)

    Ευχές κι απ' τον Νοτιά!



    ididitmyway!
    Μωρέ καλώς τα παιδιά τα όμορφα!
    Και μία και πολλές βόλτες για πάρτη της.
    Γυροβολιά τον κόσμο όλο!
    Μια χαρά οι Ολλανδοί.
    Ανοίγουν ορίζοντες και καρδιές.

    Καλά να πορεύεσαι, ε;

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape