Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 24, 2008
...σέρνει τα μάτια χαμηλά
και το φιλί κοντά του...
-Μωρέ μελαχροινό παιδί,
με τα χεράκια πίσω
και με τα κατσαρά μαλλιά,
θέλω να σε ρωτήσω:
Που τον πουλάν τον έρωτα
να πα'να τον πουλήσω,
τι με περίπλεξε ο σεβντάς
και δεν μπορώ να ζήσω;


-Στην Τρίπολη τονέ πουλούν,
να πας να τον πουλήσεις.
Κοίτα να βρείς 'να μερακλή,
να μην τον χαραμίσεις.
Ο μερακλής γνωρίζεται
απ΄ την περπατησιά του,
σέρνει τα μάτια χαμηλά
και το φιλί κοντά του...



Όσο ζεστά μπορείς να φανταστείς κι άλλο τόσο εύστοχα γλυκοτραγουδούσε η Ειρήνη ετούτο το εξαιρετικό δημοτικό της Κυνουρίας… Μέλι κι από την απέναντι πλευρά: προτού να γιγαντωθεί η σπίθα, η παρέα του Νότου ανταπαντούσε με κοντυλιές:

«Χαράς τονε τον άνθρωπο που ’χει φτερά στους ώμους
Κι όμως με ζάλα ταπεινά, τους πορπατεί τους δρόμους…»

Γλέντια της στιγμής. Δηλαδή… έτσι, απ’ το τίποτα, με αφορμή ένα κέρασμα απ’ το διπλανό τραπέζι, ή, μια ανάγκη. Μια ανάγκη μοναχή, που θέλει συντρόφιασμα. Αυτό.
Βλέπεις, οι ανάγκες, δεν ακινητοποιούνται… Δεν καρφώνονται στο χώμα πεισματικά λες κι είναι απρόσβλητες από την όποια εκπομπή ανθρώπινης ζέστας! Τ’ αντίθετα. Κοκορεύονται για την κάθε μια αχίλλειο πτέρνα που ξεφυτρώνει. Και που μαρτυρά ζωή. Και που ανοίγει χύμα τα παραθύρια σ’ όλα τα τρωτά, πα ’να πει σ’ όλα τα ωραία, σ’ όλα τ’ ανθρώπινα.

Ανάγκες, που λες. Για μουσικές και για κουβέντες. Η μια, στήριγμα της άλλης. Και γέννα της. Δεν ήθελε και πολύ η συντροφιά να πιάσει να ξεχωρίζει το νήμα του μερακλή. Που δεν ξέρει από έπαρση και ναρκισσισμούς, που δίνεται ατσιγγούνευτα, που βιώνει τη ζωή σαν χάρη και ως χαρά. Δίχως την σούπερ αυτάρκεια των σύγχρονων αρσενικών και θηλυκών.



Ο καθείς κι απάνω του, η εντολή των καιρών. Ο καθείς και μοναχός του δηλαδή; Ακριβώς. Μια απ' τα ίδια. Κατεβατό ολόκληρο σημείωσε η παρέα από "προτροπές":
Μην μοιράζεσαι, μην εκτίθεσαι, μην επενδύεις συναισθήματα, μην ανοίγεσαι, κράτα πισινή, μη δένεσαι, μην αφήνεσαι, θα πληγωθείς, θα στη φέρουν, θα σε προδώσουν, όλοι θέλουν το κακό σου, κανείς δε σε νοιάζεται, κανείς δε θα σου προσφέρει ένα ποτήρι νερό.

Μάλιστα. Μαθήματα δυσπιστίας. Οι διδάσκοντες; Στρατιά. Η γονική πείρα, η φιλική προστασία, η κοινωνική σύμβαση.
Τα μεν θηλυκά τα θέλει ο κοινός νους να πρωταγωνιστούν σε μηχανορραφίες βυζαντινού τύπου. Πλεκτάνες, σενάρια με ιδιοτελείς στόχους, προδοσίες σωρό και προγραμματισμένες κινήσεις ώστε να επιτευχθεί το περίφημο κουκούλωμα.

Πρώτη μέριμνα των αρσενικών το κατοστάρι. Μακριά! Ναι στη στειρότητα των σχέσεων, ναι και στην αποφυγή κάθε συναισθηματικής εμπλοκής. Κι όλο τούτο μέσα στο περιτύλιγμα μιας θετικής στάσης. Άντε να ξετσαλακώσουμε τη ζωή από κάθε γλυκό στραβοπάτημά της, να ξεσκονίσουμε σχολαστικά την κάθε κρυφή γωνίτσα που αναπνέει ο αυθορμητισμός, για να είμαστε πλήρως προστατευμένοι.

Ο έρωτας κουτσαμένος, απ’ τα ίδια κι η φιλία. Πλεονέκτημα πια να ΄σαι μόνος, εφόσον τα μαχαιρώματα είναι σίγουρα, άρα άσε τα πολλά-πολλά και κάνε ασκήσεις στη γυμναστική του ενός. Σόλο και χωρίς την κριτική του κοινού.

Εκλογικευμένες ζωές ανθρώπων μόνων που δεν απειλούνται από τρικλοποδιές, που δεν καλούνται να δώσουν ψυχή, άρα κίνδυνος κανείς, ούτε χρειάζεται να δεχτούν εξομολογήσεις κι έτσι δεν υπάρχει καμία πρόκληση να βγάλουν στον αφρό συναισθήματα.
Μόνος, ίσον ασφαλής. Δεν βγαίνεις απ’ το σπίτι σα να λέμε, άρα δεν θα πας από αυτοκινητιστικό…

Το νοιάξιμο το βαφτίζουμε αδιακρισία, τον μοναχικό δρόμο υπερήφανη πορεία του κυρίου «δεν σ’ έχω ανάγκη», το λίγο παραπάνω άγγιγμα τ’ ονομάζουμε πίεση.
Και το κουδούνι μας δε χτυπά ποτέ και σαν λογαριάσουμε έναν νέο έρωτα μες σ’ ένα βλέμμα τον τραυματίζουμε εν τη γενέσει του. Πως θα ’ρθει το χτίσιμο το γερό κι η αμοιβαιότητα αν δεν έχεις ορθάνοιχτα φώτα και πορτοπαράθυρα; Αν δεν χαριστείς «με τα μάτια χαμηλά και το φιλί κοντά σου;»


Ζεστή κουβέντα με την παρέα προχθές το βράδυ, με λόγο μεστό και ανήσυχο, που γιγάντωνε. Και, να σου πω; Ηχούσε και φοβισμένος…
Πώς να μη φοβάσαι τις εποχές που οι άνθρωποι αποφεύγουν την όποια συναισθηματική συμπόρευση… Με τον ίδιο άλλωστε τρόπο ξεγλυστράνε κι από συζητήσεις "επικίνδυνες": που τους προκαλούν δηλαδή ν’ αλλάξουν θέαση στα πράγματα.

Έτσι λοιπόν. Η αναμονή του "κανένα" είναι απολύτως ασφαλής.
Ούτε ήττες, ούτε αιμορραγίες.
Ούτε ακροβατισμοί, ούτε ναρκοπέδια.

Κώδικες ηθών και συνηθειών , δογματικές πρακτικές που ισχυροποιούν σκληράδες και συμπεριφορές λογιστικού πίνακα, συνθήκες που μας καλούν να παραιτηθούμε απ’ το δικαίωμα σε σχέσεις και φιλίες. Νέες εποχές;
Μπα, εδώ και κάμποσα χρόνια έτσι είναι. Κοινός τόπος, κοινός λόγος οι μοναξιές των δύο: οι αμιγώς θηλυκές ή αρσενικές συντροφιές.

Να χάσκουν μέσα σου οι αδυναμίες είναι όμορφο πολύ, μα ποιος το βλέπει…
Όσο γδύνεται το κορμί ακολουθώντας κραυγαλέα μόδες και τρόπους και εικονολατρίες τόσο ταμπουρώνεται η ψυχή σε πανοπλία ασήκωτη.

Με αρματωσιά, δεν αγαπάς καλέ μου. Μάθε το.

Κι εμείς, πάει στο καλό, τα τρώμε τα μούτρα μας μέχρι να σηκωθεί η ψυχή –αν προλάβει- να στήσει δαιμονικό χορό, όμως, φοβάμαι πως έτσι ακριβώς, με τη λογική μιας συναισθηματικής καραντίνας δηλαδή, μεγαλώνουμε και τα παιδιά μας.
Κι αυτή, θαρρώ, είναι βαριά παθολογία.




Οι φωτογραφίες είναι από το deviantart.com και το dirtyangels.net

 
Σάλπαρε η Καπετάνισσα ώρα 22:13 | Πανάκι ξεδιπλωμένο |


19 Ανάσες:


  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 25, 2008 12:45:00 π.μ., Anonymous Σταύρακας

    Ας βγάλω την πανοπλία...
    Ας πάρω μια ανάσα...
    πολύ καλύτερα...
    Τα δόντια στο στήθος - δεν τα έβαλες τα δόντια...

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 25, 2008 9:14:00 π.μ., Blogger Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas

    Όμορφα τα λες. Αυτή η αποξένωση, αυτός ο φόβος, έχει γίνει ο κανόνας. Κανείς δεν μπορεί πια να μιλήσει γι' αυτά που νιώθει, δεν μπορεί να πει για τα θέλω του ειλικρινά. Βλέπω κάποιους νεώτερούς μου να είναι τόσο στείροι από συναισθήματα και αντιδράσεις, που στ' αλήθεια στεναχωριέμαι. Ωστόσο, μέσα σ' αυτόν τον κανόνα εξακολουθώ πεισματικά να ψάχνω την εξαίρεση.

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 25, 2008 9:14:00 π.μ., Anonymous ποιώ-ελένη

    κλείδωσε η καρδιά μας
    και το κλειδί ξεχάστηκε
    στη χούφτα με τα ρηχές
    κλειδώσεις

    Με αρματωσιά, δεν αγαπάς καλέ μου. Μάθε το.

    την καλημέρα μου καπετάνισσα

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 25, 2008 9:24:00 π.μ., Blogger kostas_patra

    στης ζωής τα μονοπάτια έκαμα στους λαβυρινθισμούς το νήμα κόμπο

    ήξερα πως σαν θαλασσινή ήξερες από κόμπους, μα όχι τόσο επιδέξια να τους λύνεις

    να σε χαρώ

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 25, 2008 3:31:00 μ.μ., Blogger AERIKO

    Η διαμαντόπετρα ποτέ μεσ'το νερό δε λυώνει,κι απ'αγαπά αληθινά,ποτέ δε μετανιώνει.

    Χαίρομαι που επέστρεψες.!
    Χαμογελαστή Καλησπέρα.:))

     
  • Χρόνος: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 25, 2008 3:45:00 μ.μ., Blogger speira

    Η αρματωσιά είναι για όσους δεν καταλαβαν ακόμα πως σε τέτοιες μάχες το κέρδος ειναι να μπαίνεις με το στηθος ανοιχτό.

    Γύρισες όμορφα Καπετάνισσα.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 26, 2008 12:59:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Σταύρακα,
    πέτα όλα τα σιδερικά. Βίδες και ματίσεις στα σκουπίδια.
    Άσε κενά να χάσκουνε, άσε και τον ήλιο της καλής σου να σου ζεσταίνει τη σάρκα δίχως φίλτρα και προστατευτικά.
    'Ακου που σου λέω...


    Λάκη μου,
    είναι ελάχιστες οι εξαιρέσεις, γι αυτό τις λένε κι έτσι...
    :)
    Αλλά θα μου πείς, σ' ένα τόσο μεγάλο χωριό, ποτέ δεν ξέρεις πάνω σε ποιόν θα σκουντουφλήσεις!
    Αρκεί να ΄χεις το βλέμμα καθαρό.


    Ελένη,
    θέλουνε κι οι κλειδαριές τον τρόπο τους.
    Επιδεξιότητα κι υπομονή.
    Σπάνιες αρετές, ναι, μα ποιό είναι το πολύτιμο που ξοδεύεται αλόγιστα τελικά...

    Ακριβό παιδί κι εσύ, το κατέχεις.

     
  • Χρόνος: Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 26, 2008 1:01:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Αχ, μωρέ Κώστα,
    πως με παραστολίζεις κι έχω να σέρνω και ντροπές...
    Δεν έχω σ' όλα τα μπουρδουκλώματα προσβάσεις, ξέρεις...
    Εκείνα τα πολυκουβαριασμένα της ψυχής με κάνουν βέβαια Αριάδνη, μα, δε βγαίνω στα σίγουρα στο φως.

    Ίσως γι' αυτό, λόγω της έλλειψής του δηλαδή, ξέρω καλά να τ' αναγνωρίζω.


    Αερικό!
    Καλώς το κορίτσι με τα αιθέρια φορέματα και τα λυτά μαλλιά.
    Σ' ευχαριστώ για τα καραμελωμένα λόγια.

    Να΄σαι εδώ τριγύρω, γιατί θέλουνε και τα όνειρα παρέα.


    Σπείρα μου,
    άιντε ν' αγιάσει το στοματάκι σου και ν' ακουστεί και παραέξω.
    Η καρδιά ζεσταίνεται με χάδια κι οχι με καλύμματα.
    Και μόνο ξεγυμνωμένη -αν είναι- θ' ανταμώσει τη λύτρωση.

    Σ΄ευχαριστώ μικρή.
    Γύρισα σ' όμορφους ανθρώπους.

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 27, 2008 9:34:00 π.μ., Blogger marilia

    χαμογελάκι μ/π-ικρό

     
  • Χρόνος: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 27, 2008 10:15:00 π.μ., Blogger nosyparker

    Αλίμονο! Αυτόν τον στείρο δρόμο της μοναξιάς διδάσκονται και τα παιδιά αυτού του κόσμου, τα παιδιά των κινητών και των βίντεο του Utube, τα παιδιά που κάνουν σεξ μα όχι έρωτα, που φοβούνται ν' αγαπήσουν. Πόσο χειρότερο θα είναι το αύριο;

    Πολύ ωραίο κείμενο, όπως πάντα.

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 28, 2008 12:25:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

    "με κουρασε το στομα μου" είχε πει ενας φίλος.. έκτοτε αυτο μουρχεται στο νου όταν κινω να μιλησω..
    ελέιν

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 28, 2008 12:49:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Marilia,
    όπως και να τις πεις τις αλήθειες, κρυφοχαμογελαστά ή όχι, αλήθειες παραμένουν, ε;


    Nosyparker,
    που είσαι αγαπημένο παιδί;
    Σε γύρεψα στη γειτονιά σου και βρήκα λουκέτο φαγωμένο απ' τη σκουριά... Καλά να υποθέσω; Δηλαδή... πολύ καλά;

    Όσο για τα γραφτά, τι να τολμήσω να ξεστομίσω; Πως αυτά που λες κι εσύ, είναι τα δικά μας παιδιά; Πως τα βίντεο και τα κινητά εμείς τα κατασκευάσαμε και τους τα πλασάραμε;

    Εικόνα σου είμαι κοινωνία... ναι; Ναι.


    Ελέιν!
    Κι εσύ μου φέρνεις τώρα στο νου τον Ελύτη που λέει για κείνο το κατακόκκινο τριαντάφυλλο που μπερδεύεται στο στόμα του όταν είναι να μιλήσει για τον ήλιο...
    Μα δεν του είναι βολετό να σωπάσει.

    Σε κατανοώ πάντως.
    Από περιόδους σιωπής, πιά, άλλο τίποτα...

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 28, 2008 4:16:00 μ.μ., Blogger the muppet show girls

    Και σαν προσπαθήσεις να βγάλεις την πανοπλία, φόβος. Κουμπωμένοι προχωράμε, ίσα που αγγίζουμε ο ένας τον άλλο. Τον τέλειο, τον κανένα περιμένοντας. Κι σαν το άνοιγμα γίνεται αμοιβαία, γύρω τριγύρω, πολλοί θα προσπαθήσουν να σε "προστατέψουν".
    "Μη δίνεις και μη δίνεσαι, το εγώ σου κράτα και μη χαρίζεσαι"
    Πώς να χαμηλώσεις το βλέμμα όμως; Θέλει παίδεμα κι αυτό δε στο μαθαίνει κανένας. Παρά ο ίδιος μας ο ευατός αν τύχει και το νιώσουμε.
    Κι είναι ευτυχία να ξέρεις πως με άλλον, με ελαττώματα κι αδυναμίες, άνθρωπο, κοινή ζωή μοιράζεσαι.
    We waste our time looking for the perfect lover instead of creating the perfect love...

    Φιλιά πολλά

     
  • Χρόνος: Κυριακή, Σεπτεμβρίου 28, 2008 5:26:00 μ.μ., Blogger just me

    Πόσα δίκια... πόσο σε ζηλεύω... πόσο μετανιώνω... Κι ας μην είναι και από τις πιο απροσπέλαστες η πανοπλία μου...

     
  • Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 29, 2008 3:13:00 μ.μ., Blogger Vlaxos

    Το ξέρεις εκείνο το χαμόγελο, που βγάζει στιγμιαία αέρα από τα ρουθούνια σαν ταύρος που παλέυει στην αρένα, κάνει τους μύες του αυχένα να συσπώνται και τα ματια να υγρο-θλίβονται;;

    Ε, αυτό...

     
  • Χρόνος: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 30, 2008 9:04:00 μ.μ., Blogger ΚουκουΒάγια

    Ναι...είναι βαριά παθολογία.

    Κι εγώ φοβάμαι ξέρεις!!

    Κουκου

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008 1:43:00 π.μ., Blogger παράλληλος

    Οι γενναίοι του έρωτα βουτάνε με τα μούτρα και γεύονται το άνοιγμα των ουρανών.
    Τα Θεοφάνια της Αγάπης συμβαίνουν κάθε μέρα.


    Καλό ξημέρωμα, Καπετάνισσα!

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008 2:19:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    muppet show girls!
    Καλώς το κορίτσι!
    Κι όχι τίποτ' άλλο μικρή μου, μα, η ζωή είναι μονάκριβη.
    Μυριάκριβη.
    Άπαξ μας δίνεται.
    Δίχως πρόβα.
    Η πρεμιέρα εδώ.
    Το έργο; Μονόπρακτο.
    Τι άλλο...


    just me,
    να πελεκάς συχνότερα.
    Τσεκούρι και σφυρί.
    Βίδες, λέμε.
    Να δεις ανάσες μετά!


    Βλάχε μου,
    το φαντάζομαι.
    Το βλέμμα λέω.
    Για το κόκκινο πανί, δεν έχω καμμιά αμφιβολία...

     
  • Χρόνος: Τετάρτη, Οκτωβρίου 01, 2008 2:23:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

    Κουκουβάγια,
    καλώς μας ήλθες με τη σοφή σου και βαρύνουσα παρουσία.
    Κι οι φόβοι μας ενώνουν, τι θαρρείς.
    Θέλει δυναμωμένες ψυχές τούτο το πάλεμα.


    Παράλληλε,
    είσαι λεβέντης μωρέ. Γι' αυτό σε πάω. Χύμα ψυχή.

    Όλα τα δίκια, που λες. Στην αγάπη παρθένο το έδαφος. Κάθε μέρα, ναι.
    Μια κρυγή ερωτική κάθε ξημέρωμα. Κάθε.
    Ολόγυμνη.

     


Layout design by Pannasmontata


©
Creative Commons License
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape