Έκθεσις ιδεών
"Ο άνθρωπος είναι πάντοτε αφηγητής ιστοριών, ζει περιτριγυρισμένος από τις δικές του ιστορίες και τις ιστορίες άλλων ανθρώπων, βλέπει όλα όσα του συμβαίνουν με όρους αυτών των ιστοριών και προσπαθεί να ζήσει τη ζωή του σαν να την αφηγούνταν..."
Jean-Paul Sartre, Οι Λέξεις
| Πανάκι ξεδιπλωμένο |
Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτέμβριος 28, 2009 11:11:00 πμ, 
George
Καπετάνισσα μου
νομίζω πως θα διαφωνήσω. Πάντα οι νέοι φάνταζαν διαφορετικοί στα μάτια των μεγάλων. Πάντα τους έχουν οι μεγάλοι οτι είναι απερίσκεπτοι ευφάνταστοι και δεεν τους δείχνουν εμπιστοσύνη. Κι όμως μόνο η αλλαγή των νέων μπορεί να μας κάνει να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον. Μόνο αν αυτοί καταφέρουν να πετάξουν ότι σάπιο υπάρχει σήμερα και φέρουν το όραμα και την ελπίδα μπορούμε να προσμένουμε σε ουσιαστική αλλαγή της κοινωνίας μας.
Και επειδή σε βλέπω οτι έχεις έτοιμο και τον αντίλογο στα γραφόμενα μου να σε προλάβω και να σου πω πως παντού υπάρχουν καλοί και κακοί. Σίγουρα όλοι οι νέοι μπορεί να μην ανήκουν στο καλό αλλά οι εξαιρέσεις είναι για να επιβεβαιωνουν τους κανόνες.
Την καλημέρα μου.
Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτέμβριος 28, 2009 11:24:00 πμ, Darthiir the Abban
Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτέμβριος 28, 2009 11:06:00 μμ, Aggelos Spyrou
Χρόνος: Δευτέρα, Σεπτέμβριος 28, 2009 11:18:00 μμ, ANAZHTHΣH
Χρόνος: Τρίτη, Σεπτέμβριος 29, 2009 1:01:00 μμ, Καπετάνισσα
ελένη β.,
αν πρωτοπερνάς να σε καλοδεχθώ.
Η ερμηνεία -που λες- είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Ούτως ή άλλως. Τώρα, ο... ποιητής, μάλλον θέλει να καταδείξει τη σημασία του περιεχομένου στους νέους ανθρώπους (και υποψηφίους εν προκειμένω). Οι οποίοι βέβαια, από τα χέρια μας βγαίνουνε, ναι;
George,
καλημερούδια αγαπητέ.
Χίλια δίκια σ' όσα γράφεις.
Για άλλα όμως θαρρώ πως γράφει ο Semprun. Όχι για την κλασική αμφισβήτηση προς τους νέους (ένδειξη γηρατειών της σκέψης πρωτίστως), αλλά για το ποιόν των νέων ανθρώπων που βγαίνουν από τα σχολειά μας και διεκδικούν την προσοχή μας (ίσως και τη ψήφο μας).
Χρόνος: Τρίτη, Σεπτέμβριος 29, 2009 1:07:00 μμ, Καπετάνισσα
Darthiir the Abban...
Καμηλιέρη μου οι αναζητήσεις και οι ανησυχίες είναι κυρίως ζήτημα προσωπικής ανάπτυξης. Και γνωστικής διαδρομής, αν θέλεις.
Αν κάποιος επιζητά να πάει παραπέρα, ως σκέψη, ως προσωπικότητα, θα αναρωτηθεί.
Αν βέβαια καλοβολευτεί -ωσάν τους προγόνους του- και, αναπαράγει τις τακτικές τους, άστα-βράστα.
Άγγελε,
ως φορείς διαπαιδαγώγησης, δεν μπορούμε να πούμε και το αντίθετο!
Προσωπικά, πολύ θα ήθελα να μας τα τρίψουν στη μούρη όλα και να φέρουν μια νέα πρόταση και θέση.
Χρόνος: Παρασκευή, Οκτώβριος 02, 2009 9:39:00 πμ, 
mpampakis
Εγώ πάντως είμαι πολύ αισιόδοξος για την επόμενη γενιά. Δεν έχουν λόγο να πάρουν στα σοβαρά τίποτα απολύτως - κι αυτό οδηγεί συνήθως στις πιο ανοικτές και φρέσκιες ματιές στο σύμπαν. Όταν με το καλό μας σουτάρουν για να κάνουν τα πράγματα τελείως αλλιώς, θα είμαι ο πρώτος που θα ανοίγει σαμπάνιες... :^)
Χρόνος: Κυριακή, Οκτώβριος 25, 2009 2:27:00 μμ, 
ήρθα να πω την καλημέρα μου καπετάνισσα, μετά απο πολύ καιρό τι φταίνε τα παιδιά αρχόντισσα? διάβασα σε ενα σχόλειο παραπάνω για τις δομές της κοινωνίας ποιάς κοινωνίας καπετάνισσα υπάρχει κοινωνία σήμερα? που είναι η φιλία που είναι ο λογος της τιμής που είναι η ηθική όλα ξέφτισαν. Και για όλα φταίει η παγκοσμιοποίση πέσαν τα σύνορα ολα γίναν μια μαζα μια τράπεζα στην αμερικη, 10 άνθρωποι όλοι και όλοι κατάφεραν να κάνουν τον κόσμο μίζερο, κατάφεραν να κάνουν τον κόσμο να ονειρέυται.Τι μπορούμε να μάθουμε στα παιδία εμείς όταν δεν ξέρουμε που τραβάμε? όταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα. Μήπως και όλοι εμείς φοβησμένα παιδιά δεν είμαστε καπετάνισσα?
ο θαυμαστής του μυαλού σου Σάββας
Χρόνος: Δευτέρα, Νοέμβριος 02, 2009 11:22:00 πμ, Vladimiros Papadopoulos
απίστευτη φράση.. και τα παιδιά είμαστε ήδη εμείς που δεν σεβόμαστε αυτό που κληρονομήσαμε. κι όμως, ανησυχούμε τάχα για τον κόσμο που θα κληροδοτήσουμε στα δικά μας παιδιά, τις γονιδιακές μας μετεξελίξεις. με το να το κάνουμε αυτό, απλά αποποιούμαστε των ευθυνών μας. άνθρωπε σοφιστή. γεια σου Καπετάνισσα, σου στέλνω χαιρετισμούς από το πανέμορφο Ρέθυμνο
Δεν ξέρω τι εννοεί ακριβώς ο... ποιητής, αλλά και μένα αυτός είναι ο μεγάλος φόβος μου.
Κι έτσι που τους βλέπω να "έρχονται"...