Δεν ζητώ άλλο, πέρα απ’ το να μπορούσα να ξαναγράψω απ’ την αρχή.
Δηλαδή, να μαθητεύσω πάλι. Να πάρω τα πρώτα-πρώτα υλικά, ανήξερη, περίεργη, γλυκοζαλισμένη και να στρογγυλέψω με το μολύβι τις γωνίες. Να φτιάξω φωνήεντα, να τραβήξω ευθείες, να σχηματίσω λέξεις. Πρωτόλειες. Ανείπωτες. Για μένα δηλαδή.
Γιατί για όλους τους άλλους, κοινές θα’ ναι. Αναμασημένες. Χυλός ξαναζεσταμένος σε χλιαρή φωτιά. Μα γω θα γράψω τώρα αλλιώς. Θα λέω. Θα νομίζω. Θα πιστεύω. Με λέξεις νιές. Σε χαρτιά αλάνες. Έτσι. Αραιά, με απλοχωριά μεγάλη• να’χει χωράφι μπρος να τρέχει το βλέμμα και το μυαλό. Ν’ απέχει πολύ το κάθε γράμμα απ’ το άλλο. Να ΄χει αναπνιά να αλωνίζει ο νους. Θέλω τα διαστήματα να υπάρχουν ανάμεσα στις γραμμές, στις καμπύλες, στα κοίλα και στα κυρτά, στα κακοφτιαγμένα και τ' αλφαδιασμένα• ναι, σ’ αυτά.
Για τα διαστήματα άλλωστε εξασκείται το χέρι με το που πρωτοκάθεται στο θρανίο. Για τις αποστάσεις. Να τηρούνται λεν. Γιατί έτσι, μπορείς να δεις σωστά. Να κατανοήσεις. Από απόσταση. Εσύ. Αλλά κι οι λέξεις μεταξύ τους. Σε απόσταση.
Γραφές και οι άνθρωποι. Γράμματα. Λέξεις. Οι άνθρωποι. Οξείς, βραχείς, μονοσύλλαβοι, άτονοι, ασύμφωνοι, κτητικοί, με προθέσεις, με ανορθογραφίες. Κι η κατανόησή τους, από απόσταση. Ασφαλείας, ενίοτε.
Τραβώ γραμμή και κάνω βήματα πίσω. Να ΄χει άνεση η ματιά. Να δω ανθρώπους, να δω γράμματα.
Μηδέν, μου χασκογελάει η αριθμητική. Η ακάλεστη. Ούτε λέξεις με βάρος, ούτε μορφές με υπόσταση.
Δεν χωνεύονται πια οι καιροί. Όσο κι αν στρογγυλέψεις το βλέμμα. Όσο κι αν μαλακώσεις τα σύμφωνα. Άκαμπτοι, άγαρμποι καιροί, μες σε ευτελείς αποστάσεις.
Μιλάς για το χιλιοβιωμένο. Διαβάζεις ό,τι ήδη ξέρεις. Όπως και γράφεις βέβαια, ό,τι έχει ειπωθεί, εντός κι εκτός σου, πολλάκις.
Μπαγιατέψαμε. Κι ό,τι φρέσκο κι ανατρεπτικό κυκλοφορεί μάλλον μόνο μες σε ζωές ιδιωτικές. Δε μοιράζεται.
Τον αστεροειδή Β612, εκείνον τον πλανήτη του μικρού πρίγκιπα, μπορώ να τον έχω; Ένας πλανήτης, ένα σπιτικό. Άριστα.
Γιατί πιο μοναχικό απ’ το άδειο πολύ, δεν υπάρχει.
Β612. Να ’χω και γω, τις αποστάσεις μου.
Η φωτογραφία είναι του Al Magnus
Καπετάνισσα μου
ΑπάντησηΔιαγραφήγειά και χαρά σου. Χαίρομαι που ξαναβλέπω την γραφή σου. Και τα νέα σου γράμματα, αυτά με τις στρογγυλές τους άκρες είναι όμορφα σαν νεότευκτο καράβι που ρίχνεται στο πέλαγος διψασμένο για ταξίδια. Θέλει να δει καινούργια μέρη, θάλασσες γαλήνιες να σχίζονται στην πρώρα του ή και θάλασσες αγριεμένες που στο διάβα του γίνονται μικρά κυματάκια που χαράζονται τα σημάδια απο τις αφρισμένες προπέλες του.
Γράψε Καπετάνισσα μου με όποια γραφή επιθυμείς. Τα σημάδια σου θα πλέουν και τυχερός αυτός που θα τα βρεί στο διάβα του. Θα μάθει πως στοχάζονται οι εμπειρίες και πως μπορούν τον λόγο να μετατρέπουν σε κάτι νέο.
Μια καλησπέρα μου για σένα, πάντα γλυκιά Καπετάνισσα.
Μου ΄λειψες Καπετάνισσα. ΄Ηρθες την κατάλληλη για μένα στγιγμή, να στρογγυλέψεις τις γωνιές μου, να ψαλιδίσεις τις αγριάδες που ξεφύτρωσαν και με πνίγουν
ΑπάντησηΔιαγραφήΦιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Μου έλειψες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦιλώ σε :)
τις στρογγυλάδες σου ζήλεψα να τις βουτούσα και νάφευγα, σαν κλέφτης, λείπεις έτσι κι αλλιώς, λείπουν και τα γωνιάσματά σου, όμως τις στρογγυλάδες σου έχω ανάγκη σήμερα.
ΑπάντησηΔιαγραφήσε φιλώ!
Το διάκενο "το βολεύεις". Με το κενό πώς παλεύεις;
ΑπάντησηΔιαγραφήΚάθε εγγραφή σου μια μεγάλη ανάσα αέρα της θάλασσας.
Υγίαινε!
Έλα μαζί μας, λοιπόν! Χαρτιά, μολύβια, ψαλιδιές, χρώματα, γραμμές που ενώνουν και χωρίζουν... Κι από θρανία; Άλλο τίποτα! Έλα να κάνουμε παρέα φέτος στην Πρώτη Μεγάλη...
ΑπάντησηΔιαγραφή612... σνουποφιλιά
Γειά σου Καπετάνισσα!
ΑπάντησηΔιαγραφήη επιστροφή σου χρώμα, ήλιος, φως..
Φιλιά
.....
ΑπάντησηΔιαγραφήGeorge,
ΑπάντησηΔιαγραφήαγαπημένε από κάτι μέρες ωραίες, διαδικτυακές!
Ανοίγω αγκαλιά να χωρέσουν όλα τα όμορφα τα λόγια σου και συ μαζί, που ήρθες να μου θυμίσεις...
Να μου πεις ξανά πως παραμένουν στις ζωές μας κάποια ψιμύθια αυθεντικότητας και ανθρωπιάς -έστω, σκόρπια-, σαν αγγίγματα γνήσιου φίλου.
Σ΄ευχαριστώ θερμά.
Το ίδιο σε φιλώ.
ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ,
φιλί επιστροφής.
Και χαμόγελο ως τ' αυτιά, να ξορκίσουμε τις μαυρίλες.
Δε ζω άλλο, από αγριάδες. Άρα, νιώθω. Μ' όση μπόρεση μας μένει, να τραβήξουμε γι αλλού.
Αν μείνει ξερό το έδαφος, δε φυτρώνουνε τ΄άγρια.
Έχουμε να ποτίσουμε σ΄άλλη μέσα γη. Λέω.
confused,
ΑπάντησηΔιαγραφήκορίτσι σπάνιο εσύ με την απλόχωρη καρδιά! Ωραίο να γυρίζεις σε μέρη αγαπημένα, ε;
Και να μυρίζει γύρω σπιτικό...
anepidoti,
να μείνεις σαν φιλοξενούμενος, γιατί να φύγεις καλή μου; Μαλακώνουν τα τοπία με τα ωραία συναπαντήματα, αποτραβιέται κι η σκέψη η πιεσμένη. Μείνε, λέω.
Τα φθινόπωρα -στο κάτω-κάτω- αναζητούν παρέες!
aeipote,
ξέρεις φίλε μου, το κενό λέω πως ώρες-ώρες μπορεί και να΄ναι για καλό. Να σ΄αφήσει χώρο μπόλικο να σκεφτείς αυτό που υπήρξε/θα υπάρξει, να λογαριάσεις αν θα το μικρύνεις και πως, ή, απλά, να... αφεθείς στην απλοχωριά του!
marilia,
ΑπάντησηΔιαγραφήκαλή αρχή κορίτσι με τη μπλε ποδιά!
Ωραία χρώματα βλέπω, ζωηρά!
Υποδεκάμετρα και μοιρογνωμόνια ν΄αφήσεις μόνο στην άκρη.
Κάλλιο να ζωγραφίζεις τη ζωή παρά να τη μετράς, δε βρίσκεις;
file ton Maasai,
χορτασμένε από λιακάδες εσύ, να βρίσκεις πάντα δρόμο στο φως. Δεν σου λείπει βέβαια εκεί στις αφρικάνικες στέπες... Εδώ είναι το δυσεύρετο! Μια κοινωνία εν χορώ, έχει βαλθεί να μας σκοτεινιάζει.
Άγγελε,
χαμόγελο ζεσταμένο απ' την σιωπή σου που είναι, πίστεψέ με, πολύ "ομιλητική".
Καλό Φθινόπωρο.
Δυνάμεις για τα καινούργια και τα καλύτερα.
Μάγισσα Καπετάνισσα, έκλεισα τον πλανήτη που ζητάς σε μια αγκαλιά μεγάλη και σου τον κάνω δώρο. Με μια ανάσα δροσερή του Σεπτέμβρη κι ένα χαμόγελο μεγάλο που σε ξαναβρίσκω εδώ!
ΑπάντησηΔιαγραφήμας έλλειψες Καπετάνισσα..
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλώς ήρθες πίσω
ΑπάντησηΔιαγραφήΈλλειψες.....
Βρες τη γραφή ξανά κι αγκάλιασέ την Καπετάνισσα μου. Να γίνει τριαντάφυλλο να ανθίσει πάνω στον πλανήτη του petit prince...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜου έλειψες είναι αλήθεια, αλλά όλοι μας τα δικαιούμαστε τα κενά μας.
Να παίρνουμε ανάσες...
Φιλιά και καλή μας εποχή ;)
"Εργάζομαι", έλεγε ο καλλιτέχνης Robert Rauschenberg, "στο διάκενο μεταξύ τέχνης και ζωής". Επίσης, ο γλύπτης Henry Moore ο οποίος διαπραγματευόταν τις έννοιες του πλήρους και του κενού είχε πει: "Η πρώτη τρύπα που γίνεται μέσα από μία πέτρα, είναι μία αποκάλυψη". Τέλος, ο Yves Klein παρουσίασε το παρακάτω έργο με όνομα "Πτώση στο Κενό": http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/a/aa/Le_Saut_Dans_le_Vide.jpg
ΑπάντησηΔιαγραφήkapetanissa xairomai pou se brisko xana...mou eleipses...mou leipsane oi koubentes pou kaname oi duo mas...einai omorfo na akouo tis kainourgies lexeis sou!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΛίγο ἀκόμα
Λίγο ἀκόμα θὰ ἰδοῦμε
τὶς ἀμυγδαλιὲς ν ̓ ἀνθίζουν.
Λίγο ἀκόμα θὰ ἰδοῦμε
τὰ μάρμαρα νὰ λάμπουν,
νὰ λάμπουν στὸν ἥλιο
κι ἡ θάλασσα νὰ κυματίζει.
Λίγο ἀκόμα, νὰ σηκωθοῦμε
λίγο ψηλότερα.(SEFERIS)
(sygnomh gia ta greekglish alla den exo ellhnika se ayto to computer)
Georgia(Miami)
Να ΄χει αναπνιά να αλωνίζει ο νους.!:) Aνάσες ζωτικές οι λέξεις σου και Ναί μου έλειψες πολύ.Σου αφήνω εδω κατι πολυ αγαπημένο ευχόμενη Καλό Ξημέρωμα.:)
ΑπάντησηΔιαγραφή"Πρωί πρωί χαράματα κόβω απ΄τον ήλιο γράμματα στη γλώσσα που διαβάζουνε οι αγράμματοι και αγιάζουνε."Ελύτης.
Καλώς μας ήρθες καπετάνισσα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΧαίρομαι πολύ που ρίχτηκες σε καινούρια πέλαγα, καινούρια χρώματα και αρώματα. Είμαι σίγουρη πως η νεανική σου ψυχή και η δύναμη του μυαλού σου θα σε οδηγήσουν σε εκείνο τον αστεροειδή που ονειρεύεσαι γιατί πραγματικά το αξίζεις.
Σε φιλώ και σου εύχομαι καλά ταξίδια και απάνεμα λιμάνια........
Tradescadia,
ΑπάντησηΔιαγραφήφιλί κορίτσι έμορφο!
Και δυνάμεις μπόλικες -ν' ανανεώνονται συνεχώς, καλό θα'ναι-, για τις χειμωνιές που'ρχονται!
Βλαδίμηρε!
Μια απ' τα ίδια κι από δω απ' τον νοτιά! Χανόμαστε μωρέ πότε-πότε, μα δε χάνουμε το δρόμο της επιστροφής...
meril, εσύ,
πένα του δυνατού συναισθήματος και της ζωής της φωτεινής!
Χαίρομαι που είσαι εδώ, διπλή χαρά που συνυπάρχουμε πάλι.
the muppet show girls!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή εποχή, ναι.
Με αντοχές γενναίες και μπόρεση να βλέπουμε πράγματα ωραία μες στον χυλό που μας ζώνει.
Σε φιλώ με καρδιά ανοιχτή και βουτώ στο χαμόγελό σου!
Γιάννη Φάντη,
πολύ ενδιαφέρον!
Σε καλωσορίζω κι εύχομαι πληρότητα εντός σου...
Γεωργία!
Πολύ-πολύ χαίρομαι που σε βρίσκω εδώ γύρω!
Και μένα μου λείπουν στιγμές όμορφες, ζεστές που μοιραστήκαμε παρέα. Θα ξανάρθουν, που θα πάει...
Ν' ατσαλώνεις μικρή εκεί στις ξενιτιές. Μια εποχή είναι. Μια εποχή αλλιώτικη, τίποτα παραπάνω. Τα καλύτερα είναι πάντα μπροστά. Πάντοτε!
Σε γλυκοφιλώ.
Αερικό μου,
ΑπάντησηΔιαγραφήπολλή αγραμματοσύνη μας τριγυρίζει, άλλου είδους όμως... Φτώχεια και στενοκοπιά να δεις! Σε μυαλά και πράξεις.
Αγκαλιές επιστροφής και σκέψεις ανοιχτές μπας κι έρθουν τούμπα τα πράγματα!
MARIANEO,
αξία σταθερή εσύ, πως ξέρεις να στηρίζεις... Σ΄ευχαριστώ κοριτσάκι, κοίτα να τα βολεύεις με τα διάφορα τα καθημερινά, κρατώντας δροσερές τις θάλασσες της ψυχής, ναι;
Φιλί γλυκό.
Μαράκι μου όμορφο...
ΑπάντησηΔιαγραφήpoy eisai kapetavissa giati xathikes moy leipeis o perastikos soy filos poy tov kervages kamia fora raki sti skia toy devtroy tis aylis soy savvas
ΑπάντησηΔιαγραφή