Κυριακή, Ιανουαρίου 25, 2009

Οικιακής χρήσης


Κι είναι φορές που λέω πάνω μου
Mαζεύτηκαν οι μαχαιροποιοί και φτιάχνουν
Λαβές και θήκες με παραστάσεις ανάγλυφες
-Εμπνέω γι' αργυρή λαβή, ή για ατσάλινη λεπίδα;-

Φωτιά, αμόνι, σφυρί
Σύνεργα και στοιχειά
Όλα εδώ
Εντός μου
Γεροδεμένα λεπίδια
Αιχμηρά
Ράχη καλοδουλεμένη, ευκίνητη
Να μπορεί
Να μπήγεται βαθιά

Άριστα υλικά
Ετερόκλητα κι όμως συνταιριασμένα
Ανθεκτικά
Λειασμένα
Στιλπνά και λαμπερά
Κάποια καλλωπιστικά, όσο να πεις
Επιδέξια λαξεμένα
Δες το ρουμπίνι στη στεφάνη

Και τ' άλλα, δίχως φλούδα
Να το κυρτό, τ' ακονισμένο
Το ισιωμένο στη μέγγενη
Γερά πυρακτωμένο
Όλα εδώ
Όλα εντός



Συνηθισμένη.
Τώρα που με φιλοτέχνησαν, μπορώ μέχρι και να πουληθώ.







Η φωτογραφία είναι του David McCracken

στις

23 σχόλια:

  1. blemobillΔευτέρα, Ιανουαρίου 26, 2009 11:54:00 π.μ.

    Aha!!
    Poly kalo!
    Xairete
    ;-D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Aggelos SpyrouΔευτέρα, Ιανουαρίου 26, 2009 1:35:00 μ.μ.

    Κι ένας απλός σουγιάς
    ίδιο πόνο προκαλεί.

    Ίσως πιο τίμιος να 'ναι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. mariliaΔευτέρα, Ιανουαρίου 26, 2009 6:53:00 μ.μ.

    Τώρα εγώ γιατί ανησύχησα; Όλα καλά, ε;

    μανταρινοφιλάκι γλυκό γλυκό :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. filos ton MaasaiΔευτέρα, Ιανουαρίου 26, 2009 7:31:00 μ.μ.

    να σου πέψω κάτι παλιά Αιθιοπικά μαχαίρια για τη συλλογή σου!
    αφρικάνικα φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΚαπετάνισσαΔευτέρα, Ιανουαρίου 26, 2009 8:24:00 μ.μ.

    Μπλεκτέ,
    -τι όνομα αλήθεια!- καλώς μας ήλθες με τα χρώματα του ουρανού.
    Τα βαθιά μπλαβιά, τα χειμωνιάτικα.
    Ευχαριστώ σε για την τιμή, τα καλύτερα αγαπητέ...


    Άγγελε,
    είναι λεπίδες βαρύτιμα στολισμένες -καμώνονται το κόσμημα, όσο να πεις- που φέρνουνε βόλτες σα να σκαλίζουν γη.
    Τη γη του καθενός μας δηλαδή, τη μόνη πατρίδα, τη ψυχή του.
    Θα επιμείνω πως αγριεύουν περισσότερο, αλλά ναι.
    Ως προς το έντιμο του πράγματος, θα συμφωνήσω μαζί σου.

    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΚαπετάνισσαΔευτέρα, Ιανουαρίου 26, 2009 8:31:00 μ.μ.

    Μαριλία,
    ομορφοκόριτσο.
    Τίποτα μωρέ. Τίποτα.
    Μια φλούδα μανταρίνι στα μάτια, έτσι απροσδόκητα.

    Αγκαλιά ανοιχτή για την έγνοια.
    Σπουδαίο πράγμα, λόγω τιμής.


    Φίλε των Μασάι,
    λιακάδες δυνατές φέρνεις από την ιδιαίτερη γη που τόσο αγαπώ...
    Στείλε ό,τι βρίσκεται.
    Καλοδουλεμένο από φυλές εκεί κάτω, κάτι θα'χει να διδάξει και δω.
    Για τον τρόπο και τον σκοπό.

    Καλώς μας ήλθες και του λόγου σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΆβατονΤρίτη, Ιανουαρίου 27, 2009 5:16:00 π.μ.

    Σκέψου πως κάποιοι άλλοι ξεπουλιούντε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. just meΤρίτη, Ιανουαρίου 27, 2009 12:26:00 μ.μ.

    Ύστερα από αυτό, θ' αρχίσω να βλέπω με άλλο μάτι τα μαχαίρια, που τα μισώ και με μισούν (απίστευτα, μικρά ευτυχώς προς ώρας, ατυχήματα ακόμη και με μαχαίρια φαγητού)...
    :)

    (αν ήσουν ήσουν μαχαίρι, θα ήσουν μάλλον κάτι σε ασημένιο χαρτοκόπτη με φιλντισένια λαβή και εξωτικά ανάγλυφα).

    Να μου είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ΚαπετάνισσαΤρίτη, Ιανουαρίου 27, 2009 3:10:00 μ.μ.

    Άβατον,
    σωστό. Αν και, τι πωλείται, με τι όρους και με ποιά αξία (όχι απαραίτητα νομισματική), το γνωρίζει ο καθείς κι ο εαυτός του.
    Ή, για να το θέσω αλλιώς, τι βγάζει ο καθείς στη τράπεζα των "συναισθηματικών" συναλλαγών.


    just me,
    μελώνει το χαμόγελο με τα λόγια σου.
    Μακριά απ' τα επώδυνα του λόγου σου. Όσο το κουλαντρίζεις δηλαδή, γιατί και για τα πολύ μεγάλα, δεν είμαστε.

    Διαβάζοντας εκείνο το με άλλο μάτι τα μαχαίρια που γράφεις, ήρθε στο νου μου το άλλο, το "μάχαιραν διά της αγάπης" που πολύ μας έχει μπερδέψει, να σου πω.

    Και ήρθαμε και μεγαλώσαμε για να σταθούμε στον συλλογισμό: τι μας μάρανε; Η μάχαιρα ή η αγάπη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. KwlogriaΤρίτη, Ιανουαρίου 27, 2009 3:18:00 μ.μ.

    Γλυκιά μου πριγκιπέσσα, όχι για πούλημα, τα έχουμε ξεπουλήσει όλα πια, την ανεκτίμητη ομορφιά, την κλείνουμε στο ντουλάπι και κάθε πρωί της λέμε καλημέρες, μακριά από πωλήσεις, μακριά απ'όλα. Τα γλυκά φιλιά μου:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ΑνώνυμοςΤρίτη, Ιανουαρίου 27, 2009 3:28:00 μ.μ.

    Δωράκι για σένα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ποιώ - ελένη Τρίτη, Ιανουαρίου 27, 2009 7:28:00 μ.μ.

    Πολύ δυνατό
    με κόψη Κρητική

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ΚαπετάνισσαΤετάρτη, Ιανουαρίου 28, 2009 9:41:00 π.μ.

    kwlogria,
    γλυκειά... Είδος προστατευόμενο λες, ε; Σε ντουλάπι λοιπόν. Αν μιλάς για την καρδιά, πως να τακτοποιήσεις συναισθήματα σε συρτάρια, καλοσιδερωμένα και διπλωμένα...
    Ελεύθερα τ' αφήνεις ν' αλωνίζουν κι αν είναι να σκουντουφλήσουν σε κανά μαχαίρι, πως να γίνει...
    Ολισθηρή η επιθυμία, που λέει κι η Δημουλά.


    Πόντιε,
    αν πρωτοπερνάς, με το καλό ν' ανταμώνουμε.
    Σ΄ευχαριστώ για το εξαιρετικό βιντεάκι, λεβέντικος και γεμάτος δύναμη ο χορός σας. Ατσάλι σκέτο.


    Ελένη-Ποιώ...
    Σχεδόν καθημερινό το πέρασμα από τους δρόμους με τα περήφιμα μαχαιράδικα, τα Μπιτσαξίδικα όπως λέγεται η περιοχή (μπιτσάκ=μαχαίρι στα τούρκικα). Ε, δε μπορεί κάτι θα'χω πάρει από το πως τιθασσεύεται το σκληρό μέταλλο και πως σκαλίζεται τ' αργυρό θηκάρι!

    Σ' ευχαριστώ και σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. speiraΤετάρτη, Ιανουαρίου 28, 2009 4:29:00 μ.μ.

    Και πριν σε φιλοτεχνήσουν μονάχα ακριβά θα μπορούσες να πουληθείς αν το θελες;-)
    Πόση αγάπη κι εννοια για στόλισμα, για ένα αντικείμενο που μπορεί και τη ζωη να παρει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. efoudiΠέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009 1:06:00 π.μ.

    όλα εδώ -x-
    όλα εντός -ο-

    χωρίς τελειωμό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. ΑνώνυμοςΠέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009 1:51:00 π.μ.

    βαρύτιμή μου λόγε μου

    σου στέλω με του Σάος την κορφή
    αγναντερήν αγάπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. ΚαπετάνισσαΠέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009 12:50:00 μ.μ.

    speira.
    Ο τρόπος ορίζει το κάθε τι. Γνωστό. Η χρήση 'πα να 'πει. Το πως.
    Σάμπως και δεν το ξέραμε πως ό,τι αστράφτει, φέρνει κατακλυσμό;

    Φιλί χαράς για τα λόγια σου τ' αγαπησιάρικα.
    Έχουν κι οι αγκαλιές φωνή.
    Κι η ακοή μου, άριστη.


    efoudi,
    καλώς ήλθες στις... επικίνδυνες γειτονιές μας.
    Έχε τον νου σου εκεί έξω.
    Τα μαχαιράδικα πλήθυναν.
    Κι οι σχετικοί δεξιοτέχνες.


    Ανώνυμε, δηλ. Σωκράτη μου,
    εσύ δεν είσαι;
    Ποιητή μου να τη θωρώ την αγάπη σου και να την έχω φυλαχτό.
    Πετράδι μόνο.
    Τι άλλο απ' αγάπη για να πλουτίσει κανείς...

    Να'σαι καλά και να το ξέρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. ΑνώνυμοςΠέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009 9:58:00 μ.μ.

    To maxairi tis fotografias sou gia kapoious einai epaggelma kai gia allous einai aggelma kai texni. Gia autous pou to noiothoun epano tous stin arxi einai ponos kai meta elpida.
    Einai to mono maxairi pou agapao, sebomai kai aspazomai, oson afora ola ta upoloipa ... maxairidia... den ta fobamai, o pateras mou m´emathe na kratao ta skouda psila.
    Filia ibirika
    Viz

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. ΚαπετάνισσαΠέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009 10:05:00 μ.μ.

    Viz,
    κορίτσι της Ιβηρικής πορείας και της κοφτερής ματιάς...
    Πόνος να χαράσσεται, να φέρνει βόλτες. Οκ, το κατανοώ. Ελπίδα λες μετά; Δυνάμωμα, ξεκίνημα νέο, αυτό λογαριάζεις μέσα στην ελπίδα;
    Μπορεί να'ναι κι έτσι.
    Εκτός κι αν είναι απανωτές οι μαχαιριές κι έχεις ουλές που σκάνε στην πρώτη ζέστα.

    Ωραίος ο πατέρας σου.
    Κι άξια η κόρη.

    Φιλί, του νότου γέννημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. ΆρηςΠαρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009 8:12:00 π.μ.

    θυσιας τα μαχαιρια,
    θυμιαμα,
    μυστηριο
    Kαλημερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. ΚαπετάνισσαΠαρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009 2:42:00 μ.μ.

    Άρη,
    κι αν έχουνε υμνήσει οι ποιητάδες της αγάπης τη μαχαιριά...
    Πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως.
    Κατά κει με πήγε η λέξη "θυσία" που χρησιμοποιείς.
    Η ψυχή τ' ανθρώπου, το "είναι" του, το "όλον" του, για κάποιον άλλον.
    Ναι, λέγεται και θυσία.
    Με πρώτο θυμίαμα, το δάκρυ.

    Καλώς ήλθες, να'χεις μια όμορφη μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Γιάννης ΦάντηςΠαρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009 6:19:00 μ.μ.

    Για δες και τούτα:

    http://www.universes-in-universe.de/woven-maze/bruguera/

    http://www.taniabruguera.com/

    για την Tania Bruguera και

    http://www.youtube.com/watch?v=h9-HVwEbdCo

    για τη Marina Abramovic.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. ΚαπετάνισσαΠαρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009 8:15:00 μ.μ.

    Γιάννη,
    καλώς ήλθες.
    Μη μου βάζεις ιδέες...
    :)
    Πολύ ενδιαφέροντα τα λινκ και σ' ευχαριστώ.
    Επίσης, φροντισμένο το μπλογκ σου, ωραίος λόγος.

    Μ' έκανες και χαμογέλασα πάντως με τις προτάσεις σου κι είναι σκουρόχρωμη η εποχή...

    Τα καλύτερα θα ευχηθώ, μακριά από κινδύνους. Ή, εν πάση περιπτώσει όπως τα ποθείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή