tag:blogger.com,1999:blog-29159125.post-69224792827170073092007-07-23T10:18:00.000+03:002007-07-23T13:08:30.414+03:00<a href="http://bp1.blogger.com/_2zrrC8jLA5k/RqRWWFE3YMI/AAAAAAAAAjs/3YyXYs5q8Jc/s1600-h/____no_time_____by_Gazza_NZ.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090288416155197634" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_2zrrC8jLA5k/RqRWWFE3YMI/AAAAAAAAAjs/3YyXYs5q8Jc/s320/____no_time_____by_Gazza_NZ.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#000099;">Υπάρχουν πράγματα μέσα μου που δεν μπορώ να τα βολέψω. Δε γίνεται δηλαδή. Προτιμώ να κάθομαι τιμωρία στη γωνιά, σαν παραπονεμένο κοπελλούδι που μυξοκλαίει, ζητώντας ανώφελα απαντήσεις σε ερωτηματικά που χάσκουνε και που φαντάζει μικρό και κακοτερένιο το μυαλό τ’ ανθρώπου για να τα φέρει βόλτα.<br />Δεν δύναμαι. Και δεν έχω και ιδέα. Έρχονται καταπάνω μου ραπίσματα ηχηρά, ανήσυχα ξενύχτια με κουβεντολόι βασανιστικό για το τέρμα τ’ ανθρώπου και την ουσία του, για το θάνατο σαν γέννα άλλη ή σαν ωμέγα τελειωτικό, μα έλα που δε γύρισε κανείς να μαρτυρήσει… Κι έπειτα με ζώνουνε μορφές· <span style="color:#000000;">μαυροντυμένες </span><span style="color:#000099;">κυράδες</span> κρητικές, που μοιρολογούν μερόνυχτα πάνω από <span style="color:#000099;">αγάπες</span> και πλέκουνε στιχάκια του πόνου στο λεπτό και τρέχουν απ’ τα σπλάχνα δάκρυα και αίματα κι ένα γιατί –πάλι γιατί- που τρίβεται στην αγκάλη κάποιου παντογνώστη θεού για να παρηγοριέται. </span><br /><span style="color:#000099;"><br />Έχει σοφία ο θρήνος του λαού, σύνεση, γνώση βαθιά να μαλακώνει τον πόνο να τον διπλογαζώνει μαζί με την καθημερινότητα, να τον κάνει ραφή γερή στο ντύμα της ψυχής ώστε να σμίγει με την αναπνιά της ζωής, να γίνεται αποδοχή της μοίρας, συντρόφιασμα αστεριού άσβηστου στο φως και στα σκοτάδια.<br />Που να’ βρω εγώ τώρα τέτοια μεγαλοσύνη να’ χω να λέω πως κουλαντρίζω τα σπουδαία κι ιερά της ζωής.<br />Η αλήθεια είναι πως δεν έχω χάσει άνθρωπο κοντινό πολύ. Χορτάτη απ’ των ζωντανών τον πόνο ξέρω να μιλώ γι απώλειες, καλοχωνεμένες τις έχω, μα μπρος σ ’ ένα κορμί παγωμένο ακυρώνω κάθε βίωμα.<br />Τρεμοπαίζουνε τα χείλη μπρος στους βαλαντωμένους«δικούς», σφιχτοζορίζεται η φωνή, τ’ ανήμπορα καθρεφτίζουνε τα μάτια. Κι έπειτα, τρέμω για την ώρα που θα βάλω μαύρο στη σάρκα και θα σηκώνω εγώ το βλέμμα να κοιτάζω τον άλλον που θ’ ασπάζεται και θα επικαλείται τη δύναμη τ’ ανθρώπου και τη βούληση του θεού.<br /><br /><span style="color:#000066;">«Ο καθείς κλαίει για τη ζωή του»,</span> κυρά Μαριωρή, πεισμώνει το παιδί της λογικής εντός μου. Για τα δικά του τα χαμένα, τα όνειρα και τις προσμονές, τις ελπίδες που βγάλανε νύχια, τις απουσίες που δεν έχουν μέτρημα, το χρόνο που αλαφιασμένος πάει, κωλόπαιδο του κερατά, φτύνοντας τις πεθυμιές μας, ποδοπατώντας τις λαχτάρες μας. Ναι, ο καθείς για τη ζωή του.<br />Μα η ζωή που έχει φύγει, πώς να μην είναι το πρώτο μέλημα... Πως;<br /><br />Δυό μέρες τώρα, κολλημένη η σκέψη στην <span style="color:#3333ff;"><span style="font-size:130%;color:#6633ff;">Πηγή</span>.</span><br />Από τα πρώτα διαδικτυακά ανταμώματα. Την γνώρισα αρχικά ως </span><a href="http://trelitoufegariou.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">Ανδρομέδα</span></a><span style="color:#000099;">, έπειτα με φορεσιά άλλη, ως </span><a href="http://xrismoi.blogspot.com/"><span style="color:#3366ff;">Πυθία</span></a><span style="color:#000099;"><span style="color:#3366ff;">.</span> Περιβόλι ψυχή, φάνηκε αμέσως.<br />Άνθρωπος αγάπης, μεγαλόκαρδος, πόσο ευαίσθητος και γεμάτος ζωντάνια! Η χαρά η ίδια! Πραγματική Πηγή πλούσιων συναισθημάτων.<br />«Αλιενοφιλιά» μου ’γραφε στα σχόλια και «σμακ», για ν΄αγγίξει μαγουλάκι.<br />Και γελούσα δυνατά. Δεν της μίλησα ποτέ διά ζώσης. Αναγνώριζα τη γραφή της, τα παραμύθια, τους στίχους, τις ιστορίες της. Ξέρω ότι <a href="http://kyriaz.blogspot.com/">τραγουδούσε υπέροχα</a>, ότι έχουν μελοποιηθεί κι έχουν δημοσιευθεί δημιουργίες της. Ξέρω ακόμα ότι ήταν νέα πολύ. Και φτερούγισε αναπάντεχα. Και τι πως δεν άγγιξα ποτέ φλέβα που πάλλει; Δεν ένιωσα μήπως; Ποιο το κριτήριο για ν’ αγαπήσεις ανθρώπους δηλαδή; </span><br /></span><span style="color:#000099;"><br />Παραπονιέμαι μωρέ. Για τη ζωή που ’ναι μια χούφτα, για τα γερά χαστούκια που ’ρχονται στον ύπνο μας, για την αγάπη και την καλοσύνη που βαραίνουν το ίδιο στη βρωμοζυγαριά του Χάροντα. Και για την ακύρωση των ζωντανών, που κι αυτή, χαμός είναι.<br /><br />Δεν έχω να κάνω πολλά. Μπορώ μόνο να κάτσω τώρα εδώ, να σκεπάσω με τα χέρια το πρόσωπο και να ρωτώ σαν χαζοπαίδι: γιατί φεύγουν τόσο εξαιρετικοί άνθρωποι, γιατί πληθαίνουν τ’ αστέρια εκεί πάνω και φαίνονται μονάχα από μέρη γυμνά, γιατί σέρνουμε πολλούς θανάτους μέσα μας, γιατί τα πράγματα είναι «έτσι» κι όχι «αλλιώς».<br />Θα διαβάζω ξανά και ξανά το ποίημα του </span><a href="http://sokzi.blogspot.com/"><span style="color:#330099;">Σωκράτη</span></a><span style="color:#000099;">, που σμίλεψε για σε, <span style="font-size:130%;color:#6633ff;">Πηγιώ</span>.<br /><br />Κι έπειτα, θα καμωθώ πως είμαι δυναμωμένη κρητικοπούλα που φοβερίζει τ’ άπιαστα και ατσαλώνει ψυχή πέρα απ’ τ’ ανθρώπινα και βγάζει το τραγούδι να συντροφεύσει τη φυγή. Την <span style="font-size:130%;color:#6633ff;">Πηγή</span>.<br /><br />Αντίο κοκκινοβαμμένο αστράλι, θα σταθώ πλάι και θα μουρμουρίζω τα λόγια του Παλαμά, εκείνα που ‘βγαλε ο πόνος του για τον νεκρό του γιό. Εκείνα, που ’καμε μοιρολόι ο </span><a href="http://www.zshare.net/audio/28125809a66a8e/"><span style="color:#330099;">Λουδοβίκος</span></a><span style="color:#000099;">. Ώρα καλή <span style="font-size:130%;color:#6633ff;">Πηγή</span> μου. Στερνά αλιενοφιλιά. </span><br /></span><span style="color:#000099;"><div align="center"><br /></span></div><br /><div align="center"><br /><em><span style="color:#000066;">'Αφκιαστο κι αστόλιστο<br />του Χάρου δε σε δίνω.<br />Στάσου με τ' ανθόνερο<br />την όψη σου να πλύνω.<br /><br />Το στερνό το χτένισμα<br />με τα χρυσά τα χτένια,<br />πάρτε απ' τη μανούλα σας,<br />μαλλάκια μεταξένια.<br /><br />Μήπως και του Χάροντα,<br />καθώς θα σε κοιτάξει,<br />να του φανείς αχάϊδευτο<br />και σε παραπετάξει!<br /><br />Στο ταξίδι που σε πάει<br />ο μαύρος καβαλάρης,<br />κοίταξε απ' το χέρι του<br />τίποτε να μη πάρεις.<br /><br />Κι αν διψάσεις μη το πιεις<br />απο τον κάτω κόσμο<br />το νερό της αρνησιάς,<br />φτωχό κομμένο δυόσμο!<br /><br />Μη το πιεις κι ολότελα<br />κι αιώνια μας ξεχάσεις,<br />βάλε τα σημάδια σου<br />τον δρόμο να μη χάσεις<br /><br />κι όπως είσ' ανάλαφρο,<br />μικρό σα χελιδόνι<br />κι άρματα δε σου βροντάν<br />παληκαριού στη ζώνη,<br /><br />κοίταξε και γέλασε<br />της νύχτας το Σουλτάνο,<br />γλίστρησε σιγά-κρυφά<br />και πέταξ' εδώ πάνω<br /><br />και στο σπίτι τ' άραχνο,<br />γυρνώντας, ω ακριβέ μας,<br />γίν' αεροφύσημα<br />και γλυκοφίλησε μας!</span></em><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;color:#333399;">(Η φωτογραφία είναι από το άλμπουμ του <span style="color:#000099;">"Gazza_NZ"</span>, στο <span style="color:#330099;">deviantart.com</span>)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/29159125-6922479282717007309?l=l-exeis.blogspot.com'/></div>Καπετάνισσαhttp://www.blogger.com/profile/00200233610244675324noreply@blogger.com21